και συνειδητοποίησα ποσος καιρός έχει περάσει από την αρχική φάση του blogging, το 2005, τότε που καμιά κατοσταριά ομόκεντροι κύκλοι πλέαμε στο διαδίκτυο σαν αδιαμόρφωτες -ακόμα- επιθυμίες, σαν pixelιασμένα εκτοπλάσματα γεμάτα πολιτισμικές νευρώσεις και επικολυρικούς θριάμβους (monitor was our playground, ναι, ναι;-), σαν μεταμοντέρνοι ηλεκτρονικοί λαχαναγορίτες (sic) που είχαμε βαρεθεί τον ομογενοποιημένο πολτό της εποχής και σκάβαμε με μανία τη διαδικτυακή μας κρύπτη.
στα διαλείμματα (των πόστ) βέβαια λέγαμε και καμμιά κουβέντα παραπάνω;-)
τώρα ξέρω πια πως αυτό το ηλεκτρονικό sampling ήταν αρκούντως σφριγηλό, σύγχρονο και -υγιώς-καυλωμένο. τα τότε πόστ ήταν γεμάτα από χαρισματικό ηλεκτρισμό, ακομπλεξάριστη άποψη, χαριτωμένο ξερολισμό, ανεπιτήδευτη αναίδεια, απ' ότι δηλαδή θα έπρεπε να διακρινεται ένα ορθά ακηδεμόνευτο ηλεκτρονικό patchwork τόσο πολλών διαφορετικών απόψεων χαρακτήρων, αισθητικών, ιδεολογιών, κτλ.
κι ύστερα ήρθαν οι (επώνυμες) μέλισσες;-)
τις οποίες στην αρχή τις έθελξε όλος αυτός ο ιδιότυπος ηλεκτρονικός εξιμπισιονισμός, ο οποίος δεν έπασχε ούτε από το άγχος του ταμείου, ούτε από ιδιοτελείς αντινομίες, ούτε από πολυποίκιλες εξαρτήσεις και ο οποίος απλώς νοσταλγούσε την απόδραση από τη κορπορατική νεύρωση και από τις καιροσκοπικές μεταμέλειες των διακριτικών προσαρμογών του μιντιακού πλήθους.
βέβαια μέχρι ν' αφήσουν behind them τα πενιχρά κατάλοιπα συμπεριφορών -οι εξυπνότεροι- άργησαν οικτρά. και το μπλογκικό χάσμα που ανοίξανε, ευθύς εγέμισε με troktikάνθη. αλλά αυτό είναι μιαν άλλη ιστορία και το ποστίδιο τούτο που θέλει να διαπνέεται από ένα μεταμπλογκικό ουμανισμό (sic) επιλέγει να μην ασχοληθεί:-)
μικρά κόκκινα φώτα περνούν από τον μπλογκικό ουρανό
και εγώ αρχίζω ν' απαριθμώ αγαπημένα ιστολόγια.
.
απεταξάμην τους μπλογκικούς τηλεοπτικογενείς
αλμπίνους και τον παρατρεχάμενο εσμό τους?
απεταξάμην τη πρόσκαιρη αναμέτρηση με τη ξεπερασμένη τηλεοπτική
οπτική και τα ηθικολογίζοντα παραφερναλιά της;
το ηλεκτρονικό ταξίδι μας έδωσε τη δυνατότητα να μετασχηματίσουμε,
να δονήσουμε τις βεβαιότητες, να αντιπαρατεθούμε στονν κατακλυσμό
των αδρανών καρτ ποστάλ της ανάγνωσης της πραγματικότητας.
αγάπες;
ας συνεχίσουμε*