Που πηγαίνεις?
Ρώτησε ο Θεός.
[ενω ήξερε*]
Ερημιά από τα Ημερολόγια της Λένας Πλάτωνος.
Η Λένα Πλάτωνος επέστρεψε.
Διαβάζω τα Ημερολόγια.
Ακούω τη Λένα . Από παντού προβάλλουν ερείπια. Χρωματισμένα με φως και καμπύλες (σε μιαν άκρη το βιβλίο της Ελπίδας). Μιλάει απλά. Πόνος και ελευθερία. Η αδιαφιλονίκητη τάξη των πραγμάτων. Στα χέρια της οι μελωδίες αφηγούνται ιστορίες για σκοτεινά πατινάζ αποτσακισμένων δακρύων. Το χάος έχει σκίσει το παραπέτασμα. Η ίδια, προικισμένη με τα υλικά της εσωτερικής περηφάνιας ζωγραφίζει την ανάδυση, φευγάτη και αέρινη, μακριά από την υποχρέωση να είναι περίπλοκη, σκοτεινή και ραγισμένη. Συνεπής στον εαυτό της.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα μουσική της. Πρέπει να έχουν περάσει καμμιά 15αριά χρόνια. Αμφίσημος έφηβος, ηττημένος και περιπλανώμενος διαρκώς, συναντιέμαι με τις Μάσκες Ηλίου. Μέγιστη δυνατή πρόσκρουση. Δεν έχω ιδέα από ηλεκτρονική μουσική. Ακούω εναν φαντασμαγορικό ψίθυρο να παραμερίζει διαθέσεις και αισθήματα- να χαράσσει στις μορφές των δεδομένων γονιών τη λεωφόρο της ελπίδας, στη φάση κάποιας άνισης παρτίδας- και να μου μιλάει για λάμψη, για χρώματα, για το χαμόγελο πάνω από την άβυσσο. Ο μύθος της νεωτερικής Πλάτωνος εγκαθίσταται μέσα μου.
Τώρα πια έχω ένα κομμάτι της. Και αρχίζω να αναζητώ για ν'ακούσω. Την Λιλιπούπολη (ο γδούπος απο τα φτερα των πεταλούδων, το υφάδι μιας παιδικής καρδιάς), όπου οι καρτ-ποστάλ των παιδικών μας χρόνων βουτηγμένες στη σουρεαλιστική αφήγηση διαθέσεων και αισθημάτων τελετουργούν την πάμφωτη επικράτεια της παιδικής ηλικίας.
Ακούω τον προφητικό βόμβο του Σαμποτάζ.
Μια ουράνια ηλεκτρονική Ιερουσαλήμ ξεδιπλώνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Αφουγκράζομαι
τους θραυσματικούς ήχους, ρουφιέμαι από την παλίρροια των φωνών του Γιάννη Παλαμίδα και
της Σαβίννας Γιαννάτου, ασύδοτα μελτέμια ήχων
με σκεπάζουνε, νιώθω στο σώμα μου την ομοούσια μετα-γραφή. Η Λένα βουτηγμένη στη
νεωτερικότητα, συναντά μουσικές και
ατμόσφαιρες που έρχονται από το μέλλον.
Χέρια αγγέλων αγκαλιάζουν
κατακόκκινες καρδιές.
Φτιαγμένες από κοπερτί.
Γυρεύω να πιαστώ από κάπου. Αστικοί θρήνοι στ'αυτιά μου, καταναλωτισμός, διαθέσεις που αλλάζουνε, ιδιωτικός χώρος που δοκιμάζεται, παιδεύω να χτίσω ενώ γύρω όλα γκρεμίζονται. Ασκήσεις φυσικής άλυτες, απ ΄ολες τις πλευρές και το Γκάλοπ να ζωγραφίζει αδρά το εσωτερικό τοπίο. Χρειάζομαι αυτό το μουσικό δόγμα. Κράση φωτός, Έρωτες το καλοκαίρι, το μικρό νόημα της ζωής, αναπόφευκτα ο Μάρκος. Κλαίω.
Σάββατο άκρη στο βράδυ της πόλης. Νύχτα-καλοκαιρινή-απελθούσα-ανεπιστρεπτί. Ο Γ. με αγκαλιάζει. Φαίνεται για ακόμη μια φορά ο εκβιασμός των ειπωμένων λέξεων. Λεπιδόπτερα υπερίπτανται παντού.Το φως και η μουσική δείχνουν γυμνούς τους ανθρώπους. Το σώμα αντιστέκεται, καμώνεται πως δεν ακούει, άλλο γυρεύω από το να χαϊδεύω τη επιφάνεια. Υποστηρίζω, φταίω, πληρώνω. Η Λένα μου ψιθυρίζει στο αυτί (όταν γινόμαστε καθρέφτες σκοτεινοί).
Η διαθλάσμενη αφήγηση του Καρυωτακικού σύμπαντος με συντροφεύει την περίοδο της θητείας. Φυλάω σκοπιά και φυλάω το κανόνα της μέσα μου. Ανάποδη ομορφιά εκείνο το διάστημα, μια αίσθηση ευπάθειας, δε μπορώ ν'αποκαταστήσω τη χαρά, ο μύθος του Καρυωτάκη με θέλγει. Την ακούω να συνομιλεί μαζί του, υπερασπίζεται την σκοτεινιά του, την μπολιάζει με αρχιτεκτονική μελωδία. Μια ευάγωγη αίσθηση συγκίνησης με κατακλύζει.
Η Άνοιξη δεν είναι εποχή λιτότητας. Από εκείνη το έμαθα. Αντιπαραβάλλω τον ρομαντισμό μου με την αναζήτηση της ηδονής. Έξοδος από το παραμύθι. Συναντώ τον αναπόφευκτο εαυτό μου. Το Σπάσιμο των Πάγων. So badly.
Η Λένα πορεύεται με μόνη εξάρτυση την μουσική. Δεν αμφιβάλλει, δεν φοβάται, Μη μου τους Κύκλους τάρατε, λέει. Σε λίγο θα φανεί το 28 μου. Ακούω ανάμεσα στις σιωπές των τραγουδιών. Εχω μάθει καλά πια να παίζω κρυφτό με τον ίδιο τον καρχαρία. Η Λένα γελάει καθώς περιγράφει τον "νέο αστερισμό των σκουπιδιών". Στην ερημιά που κατοικεί οι λέξεις δεν έχουν χάσει την οριστική τους δύναμη. Να μπορούσα κι εγώ ν 'ακολουθήσω τους γαλάζιους περιπάτους.
Ακούω τα Ημερολόγια προσεχτικά. Ξανά και ξανά. Αυτό που ενεδρεύει μέσα μου είναι δύσκολο να περιγραφεί. Όλα έχουν να κάνουν με την αποχώρηση, τις πολύγλωσσες ρίζες της εσωτερικής συντριβής, την ηδονική αλλοφροσύνη της αβύσσου. Όμως πολύ γρήγορα αντιλαμβάνομαι πως η Λένα με τη χρήση αυτών των ερειπίων έχτισε μια μουσική αλληλουχία συμπυκνωμένης ποιητικής φαντασμαγορίας. Απο τη μια πλευρά απορρόφησε τους δύσβατους κραδασμούς και από την άλλη απελευθέρωσε με τρόπο που να αφορά άμεσα τον ακροατή των 00ς όλους τους δρόμους που οδηγούν στο ψυχικό μαγαζί της, χωρίς να του μετακυλά το βιωμένο άλγος .
Μια έντονη ταρκοφσκική αίσθηση διαπνέει όλο το ηχογράφημα. Επιστρατεύοντας postpunk πινελιές και electro ενορχήστρωσεις δημιουργείται μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίστιξη, μια αίσθηση συζήτησης ανάμεσα στο εσωτερικό φορτίο που φέρουν οι πάντα εξαιρετικά ποιητικοί στίχοι της Πλάτωνος και στο μουσικό εργοτάξιο που επιλέχθηκε να τους υποστηρίξει. Καθοριστική ως προς την ηχητική φρεσκάδα αποδείχτηκε- όπως φαίνεται και εκ του αποτελέσματος- η συμβολή του νεαρού ενορχηστρωτή(μόλις 31 ετών) Στέργιου Τσιρλιάγκου ο οποίος συνεργάστηκε μαζί της στη παραγωγή του δίσκου.
Καιρός λοιπόν να υποκλιθούμε στον ισομετρικό σπαραγμό του Αλλίμονο(μ'εναν συγκλονιστικό Γιάννη Παλαμίδα), στην κρυπτική προφητικότητα της Μαρριέτας, στην αμφιλύκη της Μετακόμισης, στην τόλμη της ανατομίας της εσωτερικής δυσορφάνιας στην Ερημιά, στην αμείλιχτη παραδοχή της εσωτερικής μοναξιάς στη Πλατεία Καπνικαρέας, στην αίσθηση του αναγεννημένου ενστίκτου που διασώθηκε απο την συντριβή στη Πρωτομαγιά, στην TennesseeWilliamsική dance αισθηματολογία του Σ'αγάπησα, στις πολύτιμες και ακριβές ψυχικές οκτάβες του Μιχήλ, στη γνώριμη λενοπλατωνική ειρωνεία της Σαμσάρρα, στην αρχέγονη ευεξία του Russian Romance, στην εσωτερική polaroid της ψυχοσύνθεσης του πλήθους στο Τσίρκο, στην ασπιδοποιό προτροπή της Doroutska. Στην ηλιακή σοφία.
[της Θάλασσας*]
Ρώτησε ο Θεός.
[ενω ήξερε*]
Ερημιά από τα Ημερολόγια της Λένας Πλάτωνος.
Η Λένα Πλάτωνος επέστρεψε.
Διαβάζω τα Ημερολόγια.
Ακούω τη Λένα . Από παντού προβάλλουν ερείπια. Χρωματισμένα με φως και καμπύλες (σε μιαν άκρη το βιβλίο της Ελπίδας). Μιλάει απλά. Πόνος και ελευθερία. Η αδιαφιλονίκητη τάξη των πραγμάτων. Στα χέρια της οι μελωδίες αφηγούνται ιστορίες για σκοτεινά πατινάζ αποτσακισμένων δακρύων. Το χάος έχει σκίσει το παραπέτασμα. Η ίδια, προικισμένη με τα υλικά της εσωτερικής περηφάνιας ζωγραφίζει την ανάδυση, φευγάτη και αέρινη, μακριά από την υποχρέωση να είναι περίπλοκη, σκοτεινή και ραγισμένη. Συνεπής στον εαυτό της.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα μουσική της. Πρέπει να έχουν περάσει καμμιά 15αριά χρόνια. Αμφίσημος έφηβος, ηττημένος και περιπλανώμενος διαρκώς, συναντιέμαι με τις Μάσκες Ηλίου. Μέγιστη δυνατή πρόσκρουση. Δεν έχω ιδέα από ηλεκτρονική μουσική. Ακούω εναν φαντασμαγορικό ψίθυρο να παραμερίζει διαθέσεις και αισθήματα- να χαράσσει στις μορφές των δεδομένων γονιών τη λεωφόρο της ελπίδας, στη φάση κάποιας άνισης παρτίδας- και να μου μιλάει για λάμψη, για χρώματα, για το χαμόγελο πάνω από την άβυσσο. Ο μύθος της νεωτερικής Πλάτωνος εγκαθίσταται μέσα μου.
Τώρα πια έχω ένα κομμάτι της. Και αρχίζω να αναζητώ για ν'ακούσω. Την Λιλιπούπολη (ο γδούπος απο τα φτερα των πεταλούδων, το υφάδι μιας παιδικής καρδιάς), όπου οι καρτ-ποστάλ των παιδικών μας χρόνων βουτηγμένες στη σουρεαλιστική αφήγηση διαθέσεων και αισθημάτων τελετουργούν την πάμφωτη επικράτεια της παιδικής ηλικίας.
Ακούω τον προφητικό βόμβο του Σαμποτάζ.
Μια ουράνια ηλεκτρονική Ιερουσαλήμ ξεδιπλώνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Αφουγκράζομαι
τους θραυσματικούς ήχους, ρουφιέμαι από την παλίρροια των φωνών του Γιάννη Παλαμίδα και
της Σαβίννας Γιαννάτου, ασύδοτα μελτέμια ήχων
με σκεπάζουνε, νιώθω στο σώμα μου την ομοούσια μετα-γραφή. Η Λένα βουτηγμένη στη
νεωτερικότητα, συναντά μουσικές και
ατμόσφαιρες που έρχονται από το μέλλον.
Χέρια αγγέλων αγκαλιάζουν
κατακόκκινες καρδιές.
Φτιαγμένες από κοπερτί.
Γυρεύω να πιαστώ από κάπου. Αστικοί θρήνοι στ'αυτιά μου, καταναλωτισμός, διαθέσεις που αλλάζουνε, ιδιωτικός χώρος που δοκιμάζεται, παιδεύω να χτίσω ενώ γύρω όλα γκρεμίζονται. Ασκήσεις φυσικής άλυτες, απ ΄ολες τις πλευρές και το Γκάλοπ να ζωγραφίζει αδρά το εσωτερικό τοπίο. Χρειάζομαι αυτό το μουσικό δόγμα. Κράση φωτός, Έρωτες το καλοκαίρι, το μικρό νόημα της ζωής, αναπόφευκτα ο Μάρκος. Κλαίω.
Σάββατο άκρη στο βράδυ της πόλης. Νύχτα-καλοκαιρινή-απελθούσα-ανεπιστρεπτί. Ο Γ. με αγκαλιάζει. Φαίνεται για ακόμη μια φορά ο εκβιασμός των ειπωμένων λέξεων. Λεπιδόπτερα υπερίπτανται παντού.Το φως και η μουσική δείχνουν γυμνούς τους ανθρώπους. Το σώμα αντιστέκεται, καμώνεται πως δεν ακούει, άλλο γυρεύω από το να χαϊδεύω τη επιφάνεια. Υποστηρίζω, φταίω, πληρώνω. Η Λένα μου ψιθυρίζει στο αυτί (όταν γινόμαστε καθρέφτες σκοτεινοί).
Η διαθλάσμενη αφήγηση του Καρυωτακικού σύμπαντος με συντροφεύει την περίοδο της θητείας. Φυλάω σκοπιά και φυλάω το κανόνα της μέσα μου. Ανάποδη ομορφιά εκείνο το διάστημα, μια αίσθηση ευπάθειας, δε μπορώ ν'αποκαταστήσω τη χαρά, ο μύθος του Καρυωτάκη με θέλγει. Την ακούω να συνομιλεί μαζί του, υπερασπίζεται την σκοτεινιά του, την μπολιάζει με αρχιτεκτονική μελωδία. Μια ευάγωγη αίσθηση συγκίνησης με κατακλύζει.
Η Άνοιξη δεν είναι εποχή λιτότητας. Από εκείνη το έμαθα. Αντιπαραβάλλω τον ρομαντισμό μου με την αναζήτηση της ηδονής. Έξοδος από το παραμύθι. Συναντώ τον αναπόφευκτο εαυτό μου. Το Σπάσιμο των Πάγων. So badly.
Η Λένα πορεύεται με μόνη εξάρτυση την μουσική. Δεν αμφιβάλλει, δεν φοβάται, Μη μου τους Κύκλους τάρατε, λέει. Σε λίγο θα φανεί το 28 μου. Ακούω ανάμεσα στις σιωπές των τραγουδιών. Εχω μάθει καλά πια να παίζω κρυφτό με τον ίδιο τον καρχαρία. Η Λένα γελάει καθώς περιγράφει τον "νέο αστερισμό των σκουπιδιών". Στην ερημιά που κατοικεί οι λέξεις δεν έχουν χάσει την οριστική τους δύναμη. Να μπορούσα κι εγώ ν 'ακολουθήσω τους γαλάζιους περιπάτους.
Ακούω τα Ημερολόγια προσεχτικά. Ξανά και ξανά. Αυτό που ενεδρεύει μέσα μου είναι δύσκολο να περιγραφεί. Όλα έχουν να κάνουν με την αποχώρηση, τις πολύγλωσσες ρίζες της εσωτερικής συντριβής, την ηδονική αλλοφροσύνη της αβύσσου. Όμως πολύ γρήγορα αντιλαμβάνομαι πως η Λένα με τη χρήση αυτών των ερειπίων έχτισε μια μουσική αλληλουχία συμπυκνωμένης ποιητικής φαντασμαγορίας. Απο τη μια πλευρά απορρόφησε τους δύσβατους κραδασμούς και από την άλλη απελευθέρωσε με τρόπο που να αφορά άμεσα τον ακροατή των 00ς όλους τους δρόμους που οδηγούν στο ψυχικό μαγαζί της, χωρίς να του μετακυλά το βιωμένο άλγος .
Μια έντονη ταρκοφσκική αίσθηση διαπνέει όλο το ηχογράφημα. Επιστρατεύοντας postpunk πινελιές και electro ενορχήστρωσεις δημιουργείται μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίστιξη, μια αίσθηση συζήτησης ανάμεσα στο εσωτερικό φορτίο που φέρουν οι πάντα εξαιρετικά ποιητικοί στίχοι της Πλάτωνος και στο μουσικό εργοτάξιο που επιλέχθηκε να τους υποστηρίξει. Καθοριστική ως προς την ηχητική φρεσκάδα αποδείχτηκε- όπως φαίνεται και εκ του αποτελέσματος- η συμβολή του νεαρού ενορχηστρωτή(μόλις 31 ετών) Στέργιου Τσιρλιάγκου ο οποίος συνεργάστηκε μαζί της στη παραγωγή του δίσκου.
Καιρός λοιπόν να υποκλιθούμε στον ισομετρικό σπαραγμό του Αλλίμονο(μ'εναν συγκλονιστικό Γιάννη Παλαμίδα), στην κρυπτική προφητικότητα της Μαρριέτας, στην αμφιλύκη της Μετακόμισης, στην τόλμη της ανατομίας της εσωτερικής δυσορφάνιας στην Ερημιά, στην αμείλιχτη παραδοχή της εσωτερικής μοναξιάς στη Πλατεία Καπνικαρέας, στην αίσθηση του αναγεννημένου ενστίκτου που διασώθηκε απο την συντριβή στη Πρωτομαγιά, στην TennesseeWilliamsική dance αισθηματολογία του Σ'αγάπησα, στις πολύτιμες και ακριβές ψυχικές οκτάβες του Μιχήλ, στη γνώριμη λενοπλατωνική ειρωνεία της Σαμσάρρα, στην αρχέγονη ευεξία του Russian Romance, στην εσωτερική polaroid της ψυχοσύνθεσης του πλήθους στο Τσίρκο, στην ασπιδοποιό προτροπή της Doroutska. Στην ηλιακή σοφία.
[της Θάλασσας*]
Λένα Πλάτωνος- Ημερολόγια- Lena Platonos
Στον Ιανό, την Τρίτη 18 Μαρτίου, 8 μ.μ., η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ξεφυλλίζει-διαβάζει τα Ημερολόγια της Λένας Πλάτωνος και ο Νίκος Γ. Ξυδάκης, αρχισυντάκτης της «Καθημερινής», ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, διευθυντής-εκδότης της LifΟ, ο Γιάννης Πετρίδης, συγγραφέας, μουσικός παραγωγός, ο Μάκης Μηλάτος, δημοσιογράφος, μουσικός παραγωγός, ο Ερρίκος Σοφράς, ποιητής, μεταφραστής, ο Γιώργος Χρονάς, χαιρετίζουν τη Λένα Πλάτωνος και το νέο της δίσκο Ημερολόγια στις Εκδόσεις Οδός Πανός.
Posts
υπέροχο κείμενο (με αφορμή έναν υπέροχο δίσκο). καλά να περάσετε στην παρουσίαση [ΓΚΡΡΡΡ]
Υπέροχο - τι τυχεροί είστε που θα βρίσκεστε στην παρουσίαση!!! Θα είμαι νοερά εκεί!
Ραντεβού στην όαση στις δέκα και τριάντα λοιπόν ;-P. Σας καταθέτω τον καλλιτεχνικό μου θαυμασμό για το μπλογκ σας και αποχωρώ.
ουράνια ηλεκτρονική Ιερουσαλήμ ...
πάλι χωρίς λέξεις μ' αφήνεις ... κι εσύ κι η Λένα
Σ'ευχαριστω Αρη μου( θα το ζησεις στα lucid dreams σου εσυ;-)
Ανυπομονω για εκεινη την ωρα sandman..
Τι εστι οαση αγαπητε?
Ο Ιανος?
Φιλια eva μου
είμαι
είμαι
είμαι ευτυχισμένη
[η πρωτομαγιά και ο μίχιλ.
hug]
Ηταν πολυ εχτες.
[η γλυκια μου*]
Η Ντορουτσκα και η Θαλασσα
[εχουνε διεισδυσει μεταφυσικα*]
φιλια Μιχαλη μου!
την ακούω σήμερα, τα είπες όλα εσύ καλύτερα δε γίνεται. Τυχεροι όσοι την είδατε ζωντανά.
Σ'ευχαριστω celsius.
[υποθετω πως ετσι ξαναγεννιεται κανεις*]
-)
Δέν υπάρχει τέλεια δισκοκριτική.Γι'αυτό και,δε μπορεί,κάποιο ορθογραφικό λάθος θά'κανες.
Το nick πάντως,παραμένει τραγικό.Ναί,είμαι κακός.
Ο δίσκος της Λένας είναι Blade Runner.Το διαστημόπλοιο δίπλα στο παλιό κτίριο.
Την τελεια δισκοκριτικη την εκανες εσυ μολις τωρα σε 13 λεξεις:Ο δίσκος της Λένας είναι Blade Runner.Το διαστημόπλοιο δίπλα στο παλιό κτίριο.
Δεν έχεις παράπονο! Και στην Πλάτωνος σε πήγα και σπεντζοφάι ντερλίκωσες! Τι κρίμα να μη διαβάσω το post αυτό στην προχθεσινή εκπομπή!
Ντερλικωσα?
Who?
Moi?;-)
Toi, toi, π' ανάθεμα σε! Τι να σε κάνω που με στέλνουν πάντα αδιάβαστο οι αναρτήσεις σου!
RESPECT.
δεν παιζεσαι λεμε ;-)
Στην Αγαπημενη Λενα respect!
Ο Χατζιδάκις είπε γι’ αυτήν: O νέος Χατζιδάκις είναι γυναίκα. Λέγεται Λένα Πλάτωνος. Το πνεύμα του Σιντ Μπάρετ επέστρεψε και λέγεται Λένα Πλάτωνος.
ΥΓ.. σε χάσαμε εντελώς...
ριτς
Post a Comment