the burnt-out spa [VIRGIN IN A TREE*]

Ο Λαζόπουλος όταν πήγαινα λύκειο ακόμα μου άρεσε.

Τότε δεν είχα πάρει πρέφα τη δαιμονική του πολυπραγμοσύνη,

το -κατά βάθος- εξημερωμένο γάβγισμα, το "ακοίμητο" πολιτιστικό του κριτήριο,

την συμπλεγματική λίμπιντο που αναδείκνυε (με τον μανδύα του χιούμορ)

την ανάγνωση της ζωής ως σανατόριο των απανταχού αιμοβόρων υστερικών.

Με το γνωστό ύφος βέβαια.

Της επιμνημόσυνης ρέγγας.

Αν όμως ο Λάκης επιδίωξε και σε μεγάλο ποσοστό τα κατάφερε να

οργανώσει το έργο του (ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 90) μέσα από το υβρίδιο

ενός διαρκώς αυξανόμενου ναρκισσισμού, γιγαντώνοντας τις ελληναράδικες

υπερμυθοπλασίες, υποφωτίζοντας συστηματικά τη σχέση επιχειρηματία και ηθοποιού

(που στο παρασκήνιο ανακάτευε και τελειοποιούσε τη πέτσινη διαπλοκή)

κι εγκαταλείποντας την τέχνη της υποκριτικής προς όφελος της τέχνης της προ-βολής

έχει να κάνει με αυτό καθ' εαυτό το γεγονός του χαμαιλεοντισμού της Εικόνας.

Του.

Τα οκνά αφεντικά κέρδισαν το παιχνίδι, τα μοχθηρά υπολείμματα εμφανίζονται να

τιμούν αυτό που που σιχαινόντουσαν κάποτε, καθώς η εκδικητική μικρότητα μεταμφιέζεται

σε -όχι πια και τόσο λεπτοδολουμένο- σατιρισμό και οι φαιδρές μασονίες των

κορπορατικών κουτσαβακίων αντιμετωπίζονται ως εκστατικοί κατάπτυστοι

(doesn't count αν μετά παίρνουμε τη μορφή τους, huh?) αφού ο μνημειωμένος μας

ανθρωπισμός θα σμίξει, as safe as harm θα μπορούσε, με τον αριστεριζούχο

αισθηματισμό της class of 1978.*

Άει χάσου (ομογενοποιημένο)

μυρμηγκάκι.

*χωρίς το ποιητικό ήθος των Κόρε Ύδρο, βεβαίως-βεβαίως;-)