τα παιδιά της παραμονής [ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ*]

η Λένα Πλάτωνος

στα 30 της είχε γράψει 

το (πολυπρισματικό) Σαμποτάζ.

με θραύσματα από αρχαίο beat μίλαγε για πράγματα

δυνατά, μελλοντικά, μ' ένα τρόπο εντελώς προδρομικό.

στο Γκάλοπ και τις Μάσκες Ηλίου μας έλεγε

πως οι υπολογιστές είναι οι νέες ιερές εικόνες,

περιέγραφε τον παράξενο δεσμό του σκλαβωμένου

από τον καταναλωτισμό ανθρώπου και δόξαζε

τη νομαδική φύση των ερωτεύμενων.

από τα Λεπιδόπτερα εως το Σπάσιμο των Πάγων

για να γλιτώσει από τη γιγαντιαία μαύρη πεταλούδα,

πλανήθηκε στους ναούς των μοναχικών και των έκπτωτων,

υποστηρίζοντας με μαεστρία το μονοπάτι των τραγουδιών.

μια νεωτερική Ντόροθι της electronica,

που αναζητούσε τον Μάγο του Οζ (της ψυχής της),

γνωρίζοντας πως για να τον ανακαλύψει (και να

ξαναγεννηθεί) έπρεπε να καταδυθεί στον υπαρξιακό ζόφο.

το γεγονός ήταν (και είναι), πως λατρεύει τη μουσική.

και η Μουσική ήταν ότι την κράτησε όρθια ακόμα και

όταν στριφογυρνούσε στα σύνορα του επιθετικού κενού.

τα Ημερολόγια είναι ακριβώς αυτές οι προγονικές

παρτιτούρες των μυστηρίων της ζωής με φόντο

τη πάλη της ήσυχης απελπισίας και των ηλεκτρονικών
σκράτς καθώς η κούραση της επι-βίωσης και η
λύπη δίνουν τη θέση τους σιγά-σιγά στο μελαγχολικό
απόβαρο της αγάπης (και στα ψιθυριστά ρεύματα της θάλασσας).

την είδα τις προάλλες στη σκηνή του
Κυττάρου να παίζει στο πιάνο το Κοπερτί.

και με πήρανε τα (γλυκά) δάκρυα.

στην κατάμεστη αίθουσα οι μελωδικές συχνότητες είχαν

αποστομώσει τη προσμονή και μέσα στο δέος της μουσικής

εξευμενίζαμε τη θλίψη και μοιραζόμασταν τη χαρά της.

θα μπορούσε να πει κανείς πως η αναζήτηση

των (όποιων) λαθών είναι ούτως ή άλλως

μια υπόθεση ματαιοπονίας.

και σύγχυσης της γνήσιας τέχνης

με τον πνιχτό (και δυσοίωνο ενίοτε) ήχο

που παράγουν οι στενόψυχες κριτικές φωτοσκιάσεις.

η Λένα η ίδια περιπλανήθηκε μέσα στις

νότες με ένστινκτο αεικίνητο και ελευθερωμένη

πλέον υποστήριξε (με τη μνήμη του αίματος),

πως το να φτιάχνεις μουσική

 με φλόγες και τριαντάφυλλα

μέσα σ' ένα κόσμο που η ευαισθησία

αντιμετωπίζεται ως  μάταιη επίδοση
και η συν-αίσθηση ως μια κατάσταση

περιττή, είναι το πιο δύσκολο πράγμα.

μέχρι να καταλάβουμε πως 
όλα κάποτε κατεδαφίζονται.

 και να μάθουμε να ζούμε.

η Λένα Πλάτωνος στο Κύτταρο

μαζί της επί σκηνής ο Γιάννης Παλαμίδας, 

 η Μάρθα Φριντζήλα, η Etten, η Βικτώρια

 και ως guest ο Κ. Βήτα
κάθε Τετάρτη και Πέμπτη 9:30 μ.μ.

(εως 28/5)