http://www.radiobubble.gr/el/melodrama30
May 24, 2009
May 15, 2009
May 14, 2009
νεω-τέρας*
όσο μεγαλώνω
διαπιστώνω πως τα χαμόγελα
των αγνώστων με τρομάζουν.
αλήθεια πες μου,
γιατί είναι παντού και μοιάζουν ίδιοι;
και γελούν, με δείχνουν και γελούν.
και γελούν, με δείχνουν και γελούν.
(ειδικά φέτος φοβάμαι
και τη σκιά μου)
κι απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσει.
μέχρι νεω-τέρας*
May 10, 2009
May 6, 2009
esmos*
Ο Κίτσος έφυγε just in time
αφού τσερνομπίλιασε αρκούντως με τις
επιχειρηματικά κερδοφόρες αλλά δημοσιογραφικά
απονευρωτικές τακτικές του το μιντιακό τοπίο.
Μάν(ι)α μου, courage.
O Xρήστος κορακοζώητος, επηρμένος
(και outofcontext as always).
Ο Άγιος Σταύρος να είναι καλά.
Ο Άγιος Σταύρος να είναι καλά.
O Μπόμπ ο Ακτωρομάστορας με τις
ρετσέτες των Αρφάνη-Χιόνη στον ώμο
και την συνήθη ωμότητα του επελαύνει.
Η γενιά του άλλωστε εμφορείται
Η γενιά του άλλωστε εμφορείται
από το κατοχικό σύνδρομο.
Πρέπει να τα φάει ΟΛΑ.
Πρέπει να τα φάει ΟΛΑ.
Ο Λαυρεντιάδης νάτος πετιέται.
Και προς το παρόν πετάει.
Λεφτά.
Και προς το παρόν πετάει.
Λεφτά.
Η Aυτού Γιάννα και το pet Kotrotsos
επιδίδονται σε ασκήσεις balancize
και resize καθώς προσ-εύχονται
και resize καθώς προσ-εύχονται
να τους προκύψει το maximize.
Tα εναπομείναντα α-δέξιά γεροντοπαλλίκαρα
Tα εναπομείναντα α-δέξιά γεροντοπαλλίκαρα
δεσμεύονται και προσπαθούν να πουλήσουν δεξιά.
Κι αριστερά.
Κι αριστερά.
Ο Μπάμπης Βωβός των Moderntimes monsieur Γιαννίκος
παίζει Lyra με το ένα χέρι, εγκαθιδρύεται και με
το άλλο συν-αρπάζει μερ-ίδια ενώ ο Κωστό αναμένει
την LaliotisReinvention tour de force για να σιάξει.
Τ' άσιαχτα.
Τ' άσιαχτα.
Ο Κοντομηνούλης αφού απ-έτυχε να μας πείσει
πως είναι φίλοι μας οι Γερμανοί,είπε στην
Σίσσυ να πάρει τηλέφωνο τον Alexiς ΠαπαHell-Ass
και να παραπονεθεί γιατί δεν συμπεριλήφθηκε
στους 100 Μεγ-άλλους Hell-ηνες.
Οι πάμπτωχοι και δημοσιο-γραφικά πάμφωτοι
Θε-Μα ψάχνουν α-παπά για να θάψουν την
παλιά τους τέχνη.Αλλά που;
Αφού αλεπού.
Αφού αλεπού.
Ο μπαρμπ-Αριστείδης και ο
Jean o ρυποκτόνος το 'χουν πάρει απόφαση.
Έχουν φάση τα όρια.
Έχουν φάση τα όρια.
Ειδικά όταν ξεχειλώνονται.
E βασιλιά Μίνωα;
E βασιλιά Μίνωα;
Αχ! Κι αν δεν υπήρχε ο Merdης ο Κούρειος,
ο εμφορούμενος (always) από Αυριανές σταθερές,
θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.
ο εμφορούμενος (always) από Αυριανές σταθερές,
θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.
Μα δεν είναι αξιολάτρευτος ο εσμός μας?
May 5, 2009
synecdoche, New York [A LONG, LONG SLEEP, A FAMOUS SLEEP*]
Είμαστε όλοι σκλάβοι.
(απλά στη πορεία προσαρμοζόμαστε*)
Καθώς παρατηρώ στην οθόνη τον Caden Cotard,
τον συνεκδοχικό ήρωα του Charlie Kaufman
να τεμαχίζει το τοπίο της εσωτερικής του ρυμοτομίας
(σισύφεια) και να το μεταφέρει προσομοιωμένο,
χωρίς να καταφέρνει παρολ' αυτά να του μεταδώσει τον
ουρανομήκη εναγκαλισμό με το αλληλοακατανόητο
που χαρακτηρίζει την τενεκεδένια πραγματικότητα μας,
καταλαβαίνω πως έχω μπροστά μου το πιο σαφές και ολοκληρωμένο
σπινθήρισμα των αμέτρητων (υποτιθέμενα) σεναριογραφικών
κβαζάρ του παράδοξου (για το Χόλυγουνδ, πάντα) Charlie .
Η ταινία δηλώνει από την αρχή πως είναι ένα
ανικανοποίητο παλίμψηστο, μια μελαγχολική σπασμωδή
στον ανθρώπινο ψυχισμό, με μια απομαγευμένη
χροιά εξευμενισμού του αναπόφευκτου.
Το μόνο που μπορεί να σου βουλώσει το στόμα
Caden μωρό μου είναι ο Μέγας Κυριολεκτικός,
mr Death himself πριν συνειδητοποιήσεις,
(εως ότου συνειδητοποιήσουμε*)
πως τα μεγαλειώδη δράματα στέκουν πλάτη
με πλάτη με τον απωθημένο κουμπαρά
των ιδεοληψιών μας
των ιδεοληψιών μας
Και την άγρια μοναξιά.
Βέβαια η πτώση έχει το ενδιαφέρον της,
η ματαιότητα το χάζι της
and the light that never goes out
την αδρεναλίνη του κι ο κουρασμένος
αλλά εμμονικός Caden χρειάζεται
μια μεγαλειώδη ακρότητα, ένα αληθινό
ψ-αίμα προτού αποσυρθεί.
Η τελευταία παράσταση στη Νέα Υόρκη,
ο ιδρώτας του σβησμένου βλέμματος,
οι στριμωγμένες απογοητεύσεις, η απόλυτη απελπισία,
οι πρησμένες αύρες, η δύσθυμη αγωνία,
οι ερεβώδεις κοίτες, η γλυκιά φωτιά.
Τι μένει απ' όλα αυτά τελικά;
Ποιά εικόνα;
Δεν υπάρχει τελευταία εικόνα.
η Εικόνα είσαι Εσύ*
May 4, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)