Larry Gus- Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο Woody Allen

Γεννήθηκα στην Βέροια.

Χωρίς αδέρφια, μοναξιά, αυνανισμός από μικρός και λίγο πιό μετά μουσική. Και διάβασμα. Μέχρι το γυμνάσιο άκουγα μόνο κλασσική μουσική. Και Simon & Garfunkel. Το πρώτο τραγούδι που αγάπησα είναι το el condor pasa και οι πρώτες κασσέτες που ερωτεύτηκα ήταν το hooked on classics και οι 4 εποχές του βιβάλντι. Επίσης, η πρώτη ταινία που είδα σε σινεμά στη ζωή μου ήταν το Amadeus του Milos Forman. Μετά με έστειλε ο πατέρας μου να μάθω αρμόνιο. Δεν σκεφτόμουν καθόλου τι δρόμο θα ακολουθήσω μεγαλώνοντας. Ποτέ. Μόνο διάβαζα, έπαιζα μπάσκετ, τον έπαιζα, περπατούσα μόνος, δεν μπορούσα να κάνω φίλους, τον έπαιζα, έκανα ποδήλατο. Και γυρνούσα σπίτι και διάβαζα, πολλές φορές με την μάνα μου. Περιστασιακά, περνούσε από το μυαλό μου ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με τους υπολογιστές. Ή να μαζεύω για πάντα κάρτες του NBA.

mElodraMarEmIX53*

http://radiobubble.gr/el/melodrama53

not exactly ghost*

εμείς του 60 οι εκδορείς [ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟ?]

Αχ αυτοί οι εκδορείς, αχ!;-)

Διαβάζω το δελτίο τύπου της έκθεσης "Εμείς του 60 οι εκδρομείς". Η έκθεση, εμπνευσμένη από το στίχο του Διονύση Σαββόπουλου, στο Μουσείο Μπενάκη, μπλα μπλα μπλα..αφιερωμένη στην κοινωνική ζωή και στη μουσική των σίξτις, στα πλαίσια του ευρύτερου αφιερώματος "Σαββόπουλος και φίλοι- Το περιβόλι του τρελού", μπλα μπλα μπλα.. περιλαμβάνει περιορισμένο αριθμό συναυλιών του ίδιου στο Παλλάς, προβολές ταινιών στο Τριανόν, έκθεση σε χώρους της Βουλής των Ελλήνων, ημερίδες και άλλες εκδηλώσεις, μπλα μπλα μπλα.. και όσα σηματοδότησε εκείνη η γενιά, "που έβγαινε από κλειστοφοβικά σπίτια και κατάφερε να φτιάξει παρέες" όπως λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος, μπλα μπλα μπλα...  Και αντί να με πιάσει η βαρεμάρα όπως συνήθως με τα δελτία τύπου, μελαγχολώ. Και αμέσως μετά ανα-κράζω: Φάντασμα, είσαι ακόμα ζωντανό?

mElodraMarEmIX52*

http://www.radiobubble.com/el/melodrama52

Άρης Δημοκίδης- Γράφω γιατί θέλω να πείσω τον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά

Ξεκίνησα να γράφω στα σχολικά χρόνια.

 

'Εγραφα χαζομάρες στο σχολείο την ώρα του μαθήματος για να περάσουν οι ατελείωτες ώρες. Ημερολόγια, παραμύθια, διηγήματα, ραδιοσήριαλ, τα όνειρα που είχα δει, σενάρια για τηλεοπτικές σειρές, παρωδίες των μαθημάτων, εφημερίδες, κινηματογραφικά σενάρια κλπ. Ποτέ δεν τελείωνα κάτι κι ούτε είχα σκοπό να τα αξιοποιήσω (ήμουν στο δημοτικό άλλωστε και τα κείμενα ήταν ψιλοχάλια), απλώς ήταν μια διασκέδαση – και απ’ ό,τι αποδείχτηκε και μια ανάγκη. Νομίζω πως κατευθύνθηκα προς τη συγγραφή παιδικών βιβλίων όταν σπούδαζα στο Λονδίνο και το μυαλό μου είχε σχεδόν πολτοποιηθεί απ’ τις υπερβολικές (αλλά απολαυστικές) δόσεις του Βιτγκενστάιν, της Κριστέβα και του Λακάν.

μελοdramaREMIX ριturns*

http://radiobubble.gr/el/melodrama51

mElodraMarEmIX*

μελοdramaREMIX
back again

2 pm @

radiobubble.gr

Etten- Ήρωες μου είναι οι άνθρωποι που επιβιώνουν με χαμόγελο*

Η τέχνη που σε κάνει να αισθανθείς κάτι έχει μια δύναμη. Θετική ή αρνητική.

Το να μην αισθάνεσαι κάτι μπροστά σε ένα έργο οποιασδήποτε μορφής τέχνης είναι βαρετό. Τα πάντα έχουν συμμετοχή. Υπάρχουν, αλληλεπιδρούν, βγαίνουν στην επιφάνεια πάντα. Ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε, ακόμα και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.

sweet charity*

2010 Q&A [what's about?]

keep looking.
and keep watching.