το μελοdramaREMIX επέστρεψε.
κάθε Παρασκευή 1 με 3
@
May 25, 2010
we are the world [[το ελληνικό τραγούδι στα χρόνια της χολυ-era-ς]]
απεχθάνομαι τις ταμπελοπ-οιήσεις στη τέχνη.
βυσσοδομούν πάνω στον καλλιτεχνικό ανθό, ασχολούνται με ξεπερασμένους σχολακιστισμούς, στηρίζονται σε εμμονές και σε μηχανιστικές αναπαραγωγές συντηρητικών κλισέ τις περισσότερες φορές. βέβαια οι μεροκαματιάρηδες των κατηγοριοποιήσεων είτε βρίσκονται στη όχθη της γραφίδας , είτε στην όχθη της ακροατικής πανίδας στηρίζονται μετά μανίας, κλίνουν το γόνυ ευλαβικά και αρνούνται να ξεβολευτούν ερχόμενοι σε πιο ουσιαστική επαφή με το καλλιτεχνικό πυρήνα. νο χάρντ οφένσ ντιαρ εντ μπιλάβντ ρίντερ μπατ γιου μαστ λερν του εξυφαίνεις την αντιληπτική σου ουτοπία (όσο κι αν αυτό σε δυσκολεύει) με γνώμονα τη ρήξη με τις αγκυλώσεις σου και τις καθησυχαστικές σου συνήθειες και όχι με τα ράφια του καταναλωτικού σουπερμάρκετ. γκέγκε? (ορ Gaga. γουοτέβερ;-)
May 6, 2010
πεθαίνω σαν χώρα [WORK IN PROGRESS*]
η χώρα,
εκτός απ'τα εχθρικά στρατεύματα, ήταν περικυκλωμένη κι απ’ το άυλο αλλ’ ακατάλυτο υφάδι των φρικιαστικών εγκεφαλικών διαταραχών των στρατιωτών της, διαλυτικά οράματα ψυχών ταλαιπωρημένων ως τα έσχατα, που από γενιά σε γενιά περίμεναν το τέλος ανυπόμονα, κλαίγοντας απ’την αδημονία, μια και είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια το σάπιο μεδούλι των κοκάλων της γης τους. Οι λέξεις είχαν ξεφύγει οριστικά απ΄την δικαιοδοσία των πολιτικών και των στρατιωτικών που δεν ήξεραν πια με τι να καμουφλάρουν μια πραγματικότητα που πρώτα αυτούς τους ίδιους άρχιζε να τρομάζει σπέρνοντας σ’ αυτές τις αδυσώπητες, αδίσταχτες, αδιάντροπες, αδάκρυτες καρδιές τον υπονομευτικό φόβο του απείρου, της μοναξιάς και του θανάτου,
Subscribe to:
Posts (Atom)