σ'
α
γ
α
π
ο
υ
σ
α
σ'
α
γ
α
π
ο
υ
σ
α
π
ο
λ
υ
η
σ
ο
υ
ν
α
η
α
ν
τ
α
ν
α
κ
λ
α
σ
η
σ
η
μ
ε
ι
ο
υ
φ
ω
τ
ε
ι
ν
ο
υ
σ
τ
ο
ν
α
ν
α
σ
τ
ρ
ο
κ
α
θ
ρ
ε
φ
τ
η
τ
ο
υ
ο
υ
ρ
α
ν
ο
υ
μ
ο
υ
"ε
χ
ο
υ
ν
μ
ε
ι
ν
ε
ι
λ
ι
γ
α
κ
ο
μ
μ
α
τ
ι
α
σ
ε
κ
ι
τ
ρ
ι
ν
ο
χ
ρ
υ
σ
ο
τ
ω
ρ
α
ε
ι
ν
α
ι
η
ε
υ
κ
α
ι
ρ
ι
α
ν
α
τ
α
π
ο
κ
τ
η
σ
ε
τ
ε
φ
ω
ν
α
ζ
ε
ι
η
π
α
ρ
ο
υ
σ
ι
α
σ
τ
ρ
ι
α"
ε
ν
ω
ε
γ
ω
"y o u a r e m y
l a s t h o p e"
σ ο υ
ψ ι θ υ ρ ι σ α
σ
τ
η
μ
ο
ν
α
δ
ι
κ
η
υ
π
ο
γ
ε
ι
α
δ
ι
α
β
α
σ
η
π
ο
υ
μ
ο
υ
δ
ι
ε
θ
ε
σ
ε
ς
ο
λ
α
α
υ
τ
α
τ
α
χ
ρ
ο
ν
ι
α
γ
ε
ρ
α
σ
ε
ς
γ
ε
ρ
α
σ
α
"y o u a r e m y
l a s t h o p e"
σ ο υ
ψ ι θ υ ρ ι σ α
κ
ι
ο
κ
α
θ
ρ
ε
φ
τ
η
ς
ο
υ
ρ
α
ν
ο
ς
ε
σ
π
α
σ
ε
σ
τ
ι
ς
ρ
υ
τ
ι
δ
ε
ς
μ
α
ς
στη μοναδικη υπογεια διαβαση που μου διεθεσες. ολ'αυτα τα χρονια..
19 comments:
Mεσημερι
Σημερα
Μπαινω στο βιβλιοπωλειο του Πατακη
Καινουριο τευχος Οδος Πανος
Αφιερωμα στον Βισκοντι
Το ξεφυλλιζω με περιεργεια
Ξαφνικα
Σελιδα 109
Ξαφνικα
Ενα ωστικο κυμα κατακλυσμιαιας δυναμης με χτυπα
Ξαφνικα
Σ'αγαπουσα.Σ'αγαπουσα πολυ..Η..
Η ΘΕΙΑ Λενα ειναι παλι εδω
Αντανακλαση σημειου φωτεινου
σ'αγαπουσα.ΠΟΛΥ
Σ"ΑΓΑΠΟΥΣΑ.πολυ
Η Μαγισσα που τις πραξεις τις κανει ονειρα ξαναγυρισε
Στον αναστρο καθρεφτη του ουρανου
Στην μοναδικη διαβαση
Που μας διαθετει
Και της διαθετουμε
Υπογειοι και ακριβοι συνοδοιποροι
Ολα αυτα αυτα χρονια
Τωρα ειναι η ευκαιρια
Δεν εχουν μεινει πια πολλοι
που να δινουν κοντσερτα πολυποθητων εκρηξεων σε εξεδρες απο κοχυλια,
σε γωνιες παραφορες,
για κορμια που συσπωνται,
ριγωντας συχνα
πληρωνοντας καθε ζημια
ζητωντας
μετρωντας
βυθιζοντας
αγγιζοντας
διατηρωντας
και καταληγοντας
σχεδον
παντα
στην
ακρη
του ντιβανιου
του
Γκρεμου..
Μαζευω την σκια μου και
με ταχυτητα σχεδον αμυντικη κατευθυνομαι στο ταμειο
"you are my last hope"
σου ψιθυριζω
και νιωθω δεκαδες μικροσκοπικους αιματινους καθρεφτες να σπανε
Βαθυ
Κοκκινο
Χρωμα
Σ'ευχαριστω..
Λέω αντί σχολίου να σου πω μια ιστορία φίλτατε. Ξεκινάω:
Ήταν κάποτε μια μικρή ρωγμή. Σε ένα τοίχο. Ξεχασμένη, κανένας δεν της έδινε σημασία. Η ρωγμή αυτή γεννήθηκε το 1981, από ένα σεισμό. Μικρός ο σεισμός, μικρή και η ρωγμή.
Δεν την ενοχλούσε που ήταν μικρή. Την ενοχλούσε όμως που δεν είχε παρέα άλλες ρωγμές. Ήταν μόνη της, σε μια γωνιά και περίμενε. Περίμενε. Πέρασαν δέκα χρόνια, είκοσι χρόνια έγινε μεγαλύτερος σεισμός. Πολύ μεγάλος. Και της έφερε πολλές άλλες ρωγμές. Μεγάλωσε κι’ αυτή η ίδια τόσο που δεν ήταν δυνατόν να μην την προσέξεις πλέον. Δεν κράτησε όμως πολύ η ευτυχία της.
Έτσι, οι ιδιοκτήτες του τοίχου αποφάσισαν ότι έπρεπε να τον γκρεμίσουν και να χτίσουν άλλο τοίχο. Καινούριο, χωρίς ρωγμές.
Τη στιγμή που τη χτυπούσε το σφυρί, η ρωγμή άκουσε τον τοίχο να της λέει: «Δεν σου είχα μιλήσει τόσα χρόνια γιατί μου θύμιζες το γεγονός ότι κάποτε θα γκρεμιζόμουν. Σ’ ευχαριστώ που με έκανες τόσα χρόνια διαφορετικό από τους άλλους τοίχους».
Σ’ ευχαριστώ.
Εξαιρετικο Pascal μου!
Σ'ευχαριστω πολυ
Για τα Λογια σου
και
Για τις ρωγμες
που ροκανιζουν
και βγαζουν στην επιφανεια
Την ακτινοβολια της ψυχης
ραγιζουν την γαμημενη
τη καθρεφτοποιία,που
αυνανιστικα δυναστευει
το Αισθημα
και
επανακαθοριζουν
τον συναισθηματικο μας
αξονα
π
α
ν
ε
μ
ο
ρ
φ
ο
: )
Τρυφερός, όπως πάντα.
Η θεία Λένα κληροδότησε στα παιδιά
στα παιδιά που την ακούγαν
στα παιδιά που αγαπούσε..
άφησε ένα χωραφάκι
που έγινε παρκάκι
ένας μικρός κήπος
πίσω απ' τη πρεσβεία των ΗΠΑ
περίπου απέναντι απο το σπίτι
του πρέσβη των ΗΠΑ
Το έβλεπα άδειο από παιδιά
άραγε τους είπε κανείς
ότι αυτός ο μικρός χώρος
τους ανήκει;
Σιγά σιγά, το έτρωγε
ο δρόμος,
ο δρόμος που φάρδαινε
ολοένα...
Αραγε έχει μείνει λίγο
από εκείνο το μικρό χωραφάκι;
Σήμερα, όσα παιδιά
παίζουν εκεί;
Αραγε πόσα παιδιά
γνωρίζουν πως είναι
ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ..?
πως είναι η αγκαλιά της θείας Λένας...
ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΟ ΠΟΣΤ!
ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
:-))
...σαν ένα μικρό στιχάκι που μουρμουρίζω εδώ και καιρό...
"Σαγαπώ, το μέρος μου ειναι εδώ
με πήρες απ'το χέρι και σευχαριστώ.
Ήμουνα σ'ένα δρόμο σκοτεινό
πίστευα πως κανείς δεν πέρναγε από δω."
η λένα παίζει πάλι με τα μέσα μας
(και σου λέει πρώτη τα μυστικά της)
σαν κάτι να ξέρει :-)
Σ'ευχαριστω Πολυ-βιε:)
;-) Ιhbhb
Ιφιμεδεια μου,το μονο μου καταφύγιο..
Φιλι Ροδια μου!
Αχ Μορτακι..
Μεχρι τοτε θα έχω φτάσει πιο βαθιά
μέχρι τότε θα έχω πέσει χαμηλά
μα μέχρι τότε θα έχουμε φτάσει πιο βαθιά..
Καλε μου Νορθακο..
(με τους γυαλινους βολους των
τελευταιων μου ελπιδων εχω απομεινει,και με τον αιματινο ψιθυρο να μου τριβελιζει το μυαλο,
Προσπαθωντας να
φτιαξω καινουριο κοσμο
[κι αναρωτιεμαι,συνεχεια,οι προσευχες μου που πανε;Λες
πως ξερει Αυτή,ε;My last hope..]
υπέροχο ποστ (και τα σχόλια! μακάρι να μου 'ρχόταν να σου έγραφα ένα τόσο πετυχημένο σχόλιο όσο τα παραπάνω)
;)
Επιτέλους!!!
Υποκλίνομαι.
Αναπνέω.
Συγγένεια.
Καλημέρα.
Φένεται σαν να υπάρχει κάποιο κοινό μυστικό για το άτομο στο οποίο αναφέρεστε το οποίο αγνοώ.
Μπορώ να μάθω ποιό είναι αυτό;
ρε συ...είσαι καταπληκτικός
και αυτό τα κάνει όλα τόσο υπέροχα.
Δεν γράφω γιατί λερώνω εδώ μέσα...
Κρυφοκοιτάω, εδώ μέσα, σαν μέσα από κλειδαρότρυπα
η μονή μυστική διαδρομή είναι εδώ μέσα
η δικιά σου
Το σκοτάδι βυθίζει κι άλλο την ίριδα του ματιού μου, εδώ μέσα
είσαι όμως τόσο υπέροχος και αυτό είναι καταπληκτικά πανέμορφο
και έξω από δω
μέσα
Μια αγκαλιά, έτσι, γιατί μου' λειψες...
Εντεκουλη,κανε βρε μια λιστα με τα 11 ποστ μου που θα ηθελες να σχολιασεις αλλα δεν;-)
Allmylife,καλως σε βρηκα(στα ειπα και
απο το μπλογκ σου)
Guadalquivir διευκρινισε αν μπορεις
τι εννοεις γιατι δεν ειμαι σιγουρος
αν καταλαβα..
Candy-candy:)
Κοκι[^+^]
Καλημερα Pussycat
έφτασα κ εγώ με τα πολλά.
*με κάνεις κ νοιώθω όμορφα*
Φιλι,Chaca μου:)
Post a Comment