bAnG-bAnG {clocks cry: stillness is a lie, my dear}

Voulez-vous coucher
avec moi ce soir?
[%*]
Vous ne comprenez pas?
[%*]
Ah, quel dommage!
[%*]
Ah, quel dommage!
[%*]
Ah, quel dommage!

//Αμερικη στα ‘δωσα ολα και ειμαι ενα τιποτα//
Πεμπτη βραδυ στο Θεατρο Sφενδονη οπου
η Αντζελα Μπρουσκου και η Ολια Λαζαριδου ανεβαζουν
φετος το Λεωφορειο ο Ποθος, μαλλον το
πιο γνωστο εργο του Tennessee Williams//

Αμερικη πως θα μπορουσα να γραψω
μιαν ιερη λιτανεια στη χαζομαρα που σε δερνει;//

ειχα ακουσει πολλα για τη συγκεκριμενη
παρασταση, τα περισσοτερα αρνητικα//

Αμερικη αυτη την εντυπωση
σχηματιζω βλεποντας τηλεοραση//

γνωριζω ομως πως η ευφορη και ευεπιφορη
μεσογειακη κοιλαδα των θεατρικων μας δρωμενων
σπανιως νοιωθει ανετα στη σκεψη και μονο
της διασαλευσης της γνωριμης παραστασιολογικης αντιληψης//

Αμερικη δε σου εχω πει ακομα τι εκανες
στο θειο Μαρξ σαν ηρθε απο τη Ρωσια//

και στις 2 «οχθες»//

Αμερικη αυτο ειναι σοβαρο//

ετσι λοιπον ηθελα να διακρινω
με τα δικα μου ματια
τη μοιρα το τοπο και το χρονο
των κυματων αυτης της παραστασης//

Αμερικη ετσι δεν ειναι;//

αυτο που αποκαλειται Ποθος ελλοχευει παντου.
τ’ ονειρο ειναι Ο Ποθος.
αυτο ο Williams το γνωριζε πολυ καλα,
οπως γνωριζε εξισου καλα και τις πολυεδρικες
πλευρες του Αμερικανικου Ονειρου.
Το Λεωφορειο εχει και αυτο το χρωμα,
συμπαγες σαν πηγμενο αιμα,
στον πυρηνα του κατασκευαστικου του dna//

Αμερικη σταματα να σπρωχνεις, ξερεις τι κανω//

η Μπρουσκου λοιπον, φωτισε το εργο
υπο το φως αυτου του προβολεα,
ανηφοριζοντας και προχωρωντας,
ακολουθωντας τον ρυθμο
και τις αναπηδησεις του εσωτερικου Θ-αιματος,
μπολιαζοντας το συγχρονως και
με μια κεραυνοβολα ευθυβολια//

Αμερικη μικρος ημουνα κομμουνιστης,
δεν ντρεπομαι για αυτο//

αποδυναμωσε εντασεις του ψυχικου equalizer των ηρωων
και ισχυροποιησε αλλες, υποφωτισμενες μεχρι τωρα//

Αμερικη γιατι τα τοσα δακρυα των βιβλιοθηκων σου;//

η αισθηση του φοβου στην ανασα, ομως παρεμεινε//

Αμερικη πεφτουν τ’ανθη της δαμασκηνιας//

ο φοβος της απωλειας της ελπιδας αναβαθμιστηκε,
παραλληλα με την οπτικη τολμη που
μ’αλματα βρεθηκε μπροστα κι αγκαλιασε,
αλλοτε με κινησεις επιθετικες κι αλλοτε με εσωτερικη
ακεραιοτητα την ανελεητη παλη των Σωματων//

Αμερικη θα γινεις καποτε Αγγελικη;//

υπηρχε ενα αισθημα πως ειχε καταλυθει καθε δεσμευση,
καθε συμβαση, καθως βρισκομασταν περικυκλωμενοι
απο αυτη την ζωντανη τοιχογραφια
των οπτικων εκτοξευσεων και ευρηματων//

Αμερικη δε θες στ’ αληθεια πολεμο;//

παρολ’ αυτα στο κεντρο τους,
αν μπορουσες και ηθελες,
ανιχνευες τον γνωριμο και απαλο ηχο
του TennesseeWilliamsικου φλοισβου καθαροτατα//

Αμερικη 2 δολλαρια και 27 σεντς 17 του Γεναρη του 1956//

η σκηνη γεμιζει απο μιαν ακατασχετη
διαχυση του ονειρικου υλικου
προς ολες τις κατευθυνσεις//

Αμερικη ποτε δε θα παψουμε το
πολεμο μεταξυ των ανθρωπων;//

η γευση του ονειρου ειναι πιο
πικρη απο το κατακαθι του ποθου//

Αμερικη μεθαω μα ποτε δε γαμιεμαι//

η γευση του χρονου ειναι πιο
πικρη απο το κατακαθι της μοιρας//

Αμερικη υπηρχε τοση ειλικρινεια ιδεα δεν εχεις//

η γευση της μνημης ειναι πιο
πικρη απο το κατακαθι της ελπιδας//

Αμερικη στα εδωσα ολα.

[και τωρα ειμαι* ενα τιποτα]











τHEATRO[%*]δOMATIOU
tENNESSEE wILLIAMS
λEOFOREIO o πOTHOS
"LIVING IN THE USA"
θΕΑΤΡΟ ςΦΕΝΔΟΝΗ




[με τα κοκκινα γραμματα το ποιημα του Allen Ginsberg America*]