eVERYTHING bEAUTIFUL [is far away*]

Έχω μόλις παρακολουθήσει τη συνέντευξη τύπου του Καραμανλή στο Βουκουρέστι//
Πολιτικοί ευφημισμοί, μικροπολιτικές αμόλυντες λέξεις, η Ντόρα Μπακογιάννη εκεί πιο
δίπλα να χαμογελάει αντισηπτικά. Παρατηρώ το beat της υψηλόφρονου πολιτικής ευθύνης//
Γονατίζω μπρος στο -χαμογελαστό- εικόνισμα της Ντόρας και συγκινημένος αναφωνώ: Εθ-νίκη//
Στον Microcosmo το Σάββατο παρακολουθώ τη ταινία της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, Valse
Sentimentale // Δίπλα μου ένας- πεισμωμένος- γιάπης χαράζει ακαταλαβίστικα στο i-phone του //
Στην οθόνη ο Θάνος Σαμαράς είναι σαν πραγματικός. Με τη λογική της αληθινής ζωής //
Ο νεαρός συνεχίζει το ηλεκτρονικό σφυροκόπημα // Δίχως δάκρυα τίποτα δεν κερδίζεται,
σκέφτομαι καθώς οι άνθρωποι στην οθόνη παίζουν το δράμα λίγο πιο δυνατά. Απ'ότι εμείς //
Κοιτάζω τον Πανίκα στη τηλεόραση, μετά τη σύνοδο του Βουκουρεστίου, σαν τον Έλβις,
χαμογελαστό, με τα γαλάζια κροσάκια του, απλωμένα, εκτυφλωτικά. Και με παίρνουν τα γέλια //
Στη Θεσσαλονίκη, μερικές βραδιές, κυκλοφορούν οι πιο στιλάτες κοπέλες και τα πιο ντιζαϊνάτα
αγόρια //Εκτυφλωτικοί νεόνυμφοι του ιδρώτα και της λιωμένης νοσταλγίας. Σου μιλάνε για
την αμαρτία, σαν γνήσιοι έγκαυλοι ρόκερ. Και σου σκάνε ένα φιλί //
Προς βοράν //

Ο μητροπολίτης Άνθιμος και οι συν αυτώ αποτελούν μια θλιβερή παρένθεση ξεσαλωμένων απόηχων
ενός καιρού που κάποτε υπήρξε // Με αφορμή το -κουτσό- Σύμφωνο Συμβίωσης βρήκαν
ευκαιρία να προθερμάνουν τα δηλητηριώδη ανακλαστικά τους. Καιρός να πάμε παρακάτω
(αγνοώντας τα μιζεραμπιλιστικά μας μίντια και τις τερατογεννητικές τους παρτούζες) //
Θωμά είσαι σπίτι; // Τα λόγια της περήφανα παρηκμασμένης Πρωτοψάλτη λάμπουν από
σουξεδιάρικο μεγαλείο καθώς επιμένει ν'αναζηταει απ-εγνωσμένα τον Θωμά και εμείς
εξαντλημένοι από τις βδελυρές dragqueen της καθημερινότητας την "ακούμε" με την
σαχλαμαροειδή Χαβάη // Μήπως και εξορκίσουμε το γκρίζο που μας περιβάλλει.
Άλκηστις είσαι σπίτι; //

Ο Γάλλος Πρέσβης στην Αθήνα άνοιξε μπλόγκ (christophe-farnaud.blogspot.com) //
Δές πως αστραποβολεί ο ιντερνετικός ελληνάρας στα σχόλια του. Οδός Σαρκοζί
και Κάρλα Μπρούνι γωνία // Τα πράγματα που μένουν στο σκοτάδι και η υπερβολική
μόστρα των "σκοτεινών" κατορθωμάτων κάποια στιγμή ήταν αναμενόμενο πως θα
πνίξουν το λούσο των χημικών ζογκλέρ του αμαρτωλού μας πρωταθλητισμού//
Ο λόγος που έγιναν όλα είναι προφανής . Και η κατάληξη αναμενόμενη.
Για το ψάρι που το λέγανε WADA // Στη ζωή παίζονται τα πιο δυνατά
δράματα και οι πιο αστείες κωμωδίες. Σ 'αυτά τα νερά κολύμπούσε μια ζωή
ο Κωνσταντίνος Τζούμας // Και τώρα μας αποκαλύπτει, μέσω του "Ως εκ Θαύματος",
του πρώτου τόμου της αυτοβιογραφικής του τριλογίας από τις Εκδόσεις Καστανιώτη,
εξαιρετικά πρέπει να ομολογήσω, πως το σκοτάδι να μην βαραίνει την ψυχή //
Sweet life.

“Αλλά όταν εκτός από το αθάνατο ζευγάρι κι ένας ολόκληρος κόσμος φωνάζει το ίδιο, τότε
η φωνή που ακούς είναι η ιερή βουή του κόσμου σου και πρέπει να προσέξεις. Γιατί αυτός
είναι ένας ολόκληρος κόσμος -ο δικός σου- και δια βοής ζητά: Αφήστε με να ξεπέσω”
(από το Σύσσημον του ποιητή Νίκου Παναγιωτόπουλου) //

Για τ’αμινοξεϊκό zeitgeist των ημερών.

[κείμενο γραμμένο για την Parallaxi]