hAppinEss iS a wArM gUn [AND DONATED TO THE NATIONAL TRUST*]

είμαστε τόσο ευτυχισμένοι

όσο πιο συχνά προσπαθούμε να εγκαταστήσουμε το εσωτερικό εκείνο πρόγραμμα που θα κρατήσει το ψυχικό σύστημα αλώβητο/ τόσο το επικείμενο ξερίζωμα θα μας κοιτάζει στα μάτια/ πηγαίνοντας πάνω- κάτω χωρίς να ξέρουμε τι ψάχνουμε/ είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/ η υποχρέωση του να προλάβουμε να ορμήσουμε προτού φωτίσουμε τον τρόπο που θ' αντιμετωπίσουμε τις σπινθηριστές ελλείψεις των κινήτρων/η λειτουργία της κατανόησης που διεκδικεί να πάει κάπου/ κάπου που η διάσταση των γεγονότων δεν θα έχει σχέση με την επικείμενη ασφυξία/ είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/ όταν είμασταν παιδιά συνηθίζαμε να επιβάλλουμε απέναντι στη παντοδύναμη σωματικότητα την υπαγορευόμενη συμπάθεια της υστερικής συντροφικότητας/ τώρα πια όσο πιο πολύ εστιάζουμε στα σώματα ως αποπνικτική διεκπεραίωση τόσο πιο πολύ στερούμαστε την απόλαυση του αγαπητικού τόνου/ ακόμη κι αυτοί που ακολουθούν το μελαγχολικό πογκρόμ του σπασμωδικού ηδονοθηρισμού δείχνουν πως δε γνωρίζουν καν γιατί/

είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/
η εποχή πριμοδοτεί τους κατανεμημένους ρόλους/
μια κοινωνικότητα θεμελιωμένη στην οργασμική υποχρέωση και στις politically correct αντιθέσεις/ να παρατάς το σημασιακό περιέχομενο της συναισθηματικής ευφυΐας/ για να μείνεις με την αναψυκτική αίσθηση της παροχετευμένης και ταχείας αδρανοποίησης/και τον χαλαρωτικό ακκισμό της αποτελεσματικής μαριονέτας/ είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/ καταλήγουμε να επιταχύνουμε τους συναισθηματικούς ελιγμούς και την προσήλωση στην καθησυχαστική δοσοληψία με αυξανόμενη δυναμική/ το εσωτερικό νευρόσπαστο υπαγορεύει διαρκώς/για να απολαύσεις κάτι που μοιάζει με βαθιά συγκίνηση πρέπει να πας προς τα πίσω/ έκει όπου η ευτυχία είναι πάντα συνδεδεμένη με το δικαίωμα στη λειτουργία της γνώσης της φύσης των πραγμάτων/ είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/ ζούμε διαρκώς σαν να μας κυνηγάει κάποια κατάρα/ η πίστη στην παντοδύναμη αρχή που μας επιβάλλει, υπό τη σημαία μιας ακαθόριστης προόδου, να ονει-ρεύομαστε έχει προσλάβει την αξία φετίχ/ το να κάνεις έτσι γιατί κάνουν όλοι μπορεί να εκπορεύεται από την trendylicious καταναλωτική υστερία και τον μαζοχιστικό ιριδισμό των νέων τάσεων, ωστόσο αποτυπώνει ξεκάθαρα τον ύπουλο καταναγκασμό και το πλήρες αδιέξοδο του συνολικού προστάγματος/
να μη θέλεις να ξέρεις τι θέλεις/

είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/το χρήμα είναι η ηρωίνη του εταιρικού πλήθους με τα έκπτωτα χαρτοφυλάκια/αντιφεγγίζει πάνω στις επιφάνειες και διατρέχει τα γεγονότα διαποτιζοντάς τα με το θανατερό υπονοούμενο μιας μελαγχολικής παράστασης που έχει χάσει εντελώς τον προσανατολισμό της/ διαισθανόμασταν τόσο καιρό πως οι συννεφιασμένες διαβαθμίσεις, οι μυθοπλαστικές ψευτοπαρηγοριές,τα συναιρεμένα ψεύδη, αδυνατούσαν να μαλακώσουν το δέος των αντιθέσεων/έπρεπε να πειστούμε πως το ιδεώδες είχε το δικαίωμα να καθορίζει,ν'αναγορεύει, να επιτάσσει/επιθυμώ, χρειάζομαι, οφείλω/επειδή έτσι έπρεπε/ είμαστε τόσο ευτυχισμένοι/τι θα μπορούσε να μας λυτρώσει πραγματικά;/η εκκωφαντική αλήθεια/ η εσωτερική δυναμική των πραγμάτων/
η δυνατότητα να δείς τη ζωή ως μετωνυμία αγάπης/
για να γίνουμε επιτέλους ευτυχισμένοι.

[κείμενο γραμμένο για τη στήλη melodramaREMIX* του περιοδικού Parallaxi ]