all dead are gentlemen [ THE DOCTOR OF THE DEVILS*]

αν

υπάρχουν σήμερα τα διαδικτυακά μέσα, όπως υπήρχαν

μόλις χθές τα ηλεκτρονικά (και μόλις προχθές τα έντυπα;-) αυτό οφείλεται στη δυνατότητα του ταξιδιού

που μας προσφέρει η ανάπτυξη της τεχνολογίας.

σήμερα που μετράμε καθημερινά το τέλος της εποχής των εφημερίδων,που μετράμε καθημερινά το χάσιμο κάθε ταυτότητας που διαφοροποιεί ουσιαστικά το περιεχόμενο των μέσων από τηδίνη των πραγματικών προβλημάτων του κόσμου,

σήμερα που οι τόποι των συγκρούσεων έχουν μείνει χωρίς αντικείμενο διαμάχης υπακούωντας πια σε μαρκετίστικα reflex και σε κορπορατικά τελετουργικά που στελεχώνονται από τους κατα μαγαζί κυνικούς ιδιοτελείς και λοιπούς επαρκείς εξωνημένους, σήμερα αναδύεται πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη ενός γενικότερου επανακαθορισμού του φθαρμένου μιντιακού πλέγματος που υφαίνεται καθημερινά τριγύρω μας.

από τη μια πλευρά έχουμε τα προσωποπαγή δημοσιογραφικά site που μιμούνται την τηλεοπτικοφιλία ή ακόμα περισσότερο βιάζονται να κατοχυρώσουν θέση στο διαδικτυακό σκηνικό όπως αυτό άρχισε να διαμορφώνεται ύστερα από την μπλογκική επέλαση.

βέβαια (καμώνονται πως) ξέχνανε οτι η αυτούσια επανάληψη του τηλεοπτικού δημοσιογραφικού μοντέλου εμβαπτισμένη σ' ένα ψευδοιντερνετικό επίχρισμα νεωτερικότητας δε τους καθιστά αυτόματα επίκλητους της μοντερνικότητας και θιασώτες του καινούριου.

από την άλλη έχουμε τις μαραμένες γαρδένιες των (δήθεν) ειδησεογραφικών blogs που μες στη (κατακίτρινη) αυτάρκεια επικεντρώνονται στα ιδιοτελή παιχνίδια, στους μαρτυριολάγνους αναβαθμούς της προσήλωσης σε μοντέλα ενημέρωσης(;) που όζουν από ιδιοτέλεια, παρακμή και έλλειψη εμβάθυνσης.

αποτέλεσμα; ν 'αποθεώνουμε πρακτικές όπως την ανάδειξη του αχρήστου, των ναρκωτικών μηχανισμών αποστάσεων, των επικοινωνιακά κατακερματισμένων χειρονομίων και ν' αφήνουμε να κυριαρχεί η αίσθηση πως σημασία δεν έχει η ταύτιση με τη δράση άλλα η μετατόπιση των τακτικών και των συμπεριφορών μέσα στη διάταξη των καταστάσεων. και η απόσταση που χωρίζει τα σωματά μας από την οθόνη. και την κάμερα.

ομολογώ πως δεν έχω έτοιμες απαντήσεις. αυτό που ξέρω είναι πως έχω κουραστεί από την αιμομιξία των επιχειρηματικών συμφερόντων, από τον εξαγιασμό των δημοσιογραφικών προθέσεων, από τις αυτοικανοποιούμενες αντιλήψεις μιας μεγάλης μερίδας των καταναλωτών μιντιακών προϊόντων που άγονται και φέρονται με χαμόγελο Μona Liza in lobotomy αναζητώντας την καθησυχαστική εκείνη δημοσιογραφική ενότητα που θα συγκολλήσει τα κατακερματισμένα από την καθημερινότητα κομμάτια τους.

ο marketeer Λέλος μου το είχε ψιθυρίσει άλλωστε, μια βραδιά που στο net πληκτρολογούσε μονότονα;-)

"ντύσε τους, στολισέ τους , νοικοκυρεψέ τους και ύστερα ξεπουπούλιασε την χάρτινη καρδιά τους. το βικτιμάτο πλήθος γυρεύει flashy φρεναπάτες, ο σικάτος μικροαστός καθησυχαστικά ντουμπλαρίσματα, η εμφατική διφορούμενη αριστερή προστακτικές με ολίγη από αντιδεξιό σασπένς, ο μελαγχολικός παραιτημένος κορυφώσεις που έρχονται να του υπενθυμίσουν πως ο ήχος του καταναλωτικού μαστιγίου καμμιά φορά μπορεί ν' αφήσει συναρπαστικά σημάδια στα επιεικώς τετριμμένα. όλοι έχουν φλογώδη απωθημένα. ανεξαιρέτως".

δε του είπα πως όποιος ξεροσταλιάζεται κάτω από τις αλλεπάλληλες στρώσεις της κορπορατικής "δικαιοσύνης" δημιουργεί την παραίσθηση πως ο πριαπισμός των ποσοστώσεων και η πάμφθηνη γλώσσα των σλόγκαν αρκούν για να τον κάνουν είλωτα του αγοραίου μπανάλ και της μαρκετίστικης φλυαρίας.

έτσι κι αλλιώς όλοι οι marketeers είναι απαράμιλλοι;-). στη δόξα και τον θρίαμβο της εμπορικής κενολογίας.

το θέμα είναι μιλήσουμε ως πομποί και δέκτες για το νέο κύμα του τολμηρού και του πρωτότυπου, να επιχειρήσουμε να περιγράψουμε τον εσωτερικό μηχανισμό των πραγμάτων, ν' αναμετρηθούμε με τον αστερισμό του διαφορετικού, να συνθέσουμε τις καινούριες μυθοπλασίες των καιρών, εξερευνώντας τα όρια της προσωπικής έκφρασης και του μιντιακού συντελεσμένου με ένα τρόπο διαφορετικό απ' ότι έκαναν μέχρι τώρα οι -αμαρτωλοί- προκάτοχοι. οι καιροί το απαιτούν, το νέο μέσο το επιτρέπει, η κούραση το κόσμου το αναμένει, η γενιά μας το μπορεί.

αυτό επιχειρώ δοκιμάζοντας να δημοσιογραφήσω στην έμπλεη δημαγωγίας, αγοραίας αισθητικής και πρόστυχης επιχειρηματικής σαγήνης μιντιακή πιάτσα. τα κειμενά μου, οι ραδιοφωνικές εκπομπές μου, οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις μου από αυτό το πνεύμα διακατέχονται μέχρι τώρα. την αποφυγή των στερεοτύπων, την αποδόμηση της αγελαίας ψυχολογίας,τον επανακαθορισμό των καταρρακωμένων εσωτερικών τοπίων. την διάρρηξη εν τέλει με την μαραζιάρικη ομοιομορφία και τις άγονες βιρτουοζιτέ νυσταλέας και αναμασημένης ιδεολογικής ομοιοκαταληξίας.

άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε όχι. δεν είναι άλλωστε πάντα εύκολο να κουκουλώσεις τους ρηχούς και τους αναμασημένους, ούτε να αναδειχθείς μέσα σε μια κατάσταση που όλοι λένε το ίδιο ποιήμα αντιδρούν μηχανικά περιμένοντας το ήδη εννοημένο και αδυνατούν να διαρρήξουν την σχέση τους με την αγοραία φλέβα του απέραντου κορπορατικού κοιμητηρίου. προς το παρόν πάντως όλοι οι νεκροί είναι κύριοι. θα επιμείνω.

εκτός από μ-ένα(ν;-)

http://radiobubble.gr/el/nothingbutfreedom

http://www.tvxs.gr/v26528

Mια συζήτηση με τους Βασίλη Σωτηρόπουλο και Πάνο Μιχαήλ

Παναγιώτης Βρυώνης (vrypan), Βασίλης Σωτηρόπουλος (e-Lawyer),

Νίκος Αναγνώστου (nikan), Αστέρης Μασούρας (oneiros), Γιώργος από το realityTape,

και Γιώργος Τζίραλης συζητούν για radiobubble, tvxs, indymedia, ανωνυμία