Larry Gus- Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο Woody Allen

Γεννήθηκα στην Βέροια.

Χωρίς αδέρφια, μοναξιά, αυνανισμός από μικρός και λίγο πιό μετά μουσική. Και διάβασμα. Μέχρι το γυμνάσιο άκουγα μόνο κλασσική μουσική. Και Simon & Garfunkel. Το πρώτο τραγούδι που αγάπησα είναι το el condor pasa και οι πρώτες κασσέτες που ερωτεύτηκα ήταν το hooked on classics και οι 4 εποχές του βιβάλντι. Επίσης, η πρώτη ταινία που είδα σε σινεμά στη ζωή μου ήταν το Amadeus του Milos Forman. Μετά με έστειλε ο πατέρας μου να μάθω αρμόνιο. Δεν σκεφτόμουν καθόλου τι δρόμο θα ακολουθήσω μεγαλώνοντας. Ποτέ. Μόνο διάβαζα, έπαιζα μπάσκετ, τον έπαιζα, περπατούσα μόνος, δεν μπορούσα να κάνω φίλους, τον έπαιζα, έκανα ποδήλατο. Και γυρνούσα σπίτι και διάβαζα, πολλές φορές με την μάνα μου. Περιστασιακά, περνούσε από το μυαλό μου ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με τους υπολογιστές. Ή να μαζεύω για πάντα κάρτες του NBA.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ν' ακολουθεί μια συγκεκριμένη διαδρομή στη ζωή του. Νομίζω πως μη ντετερμινιστικά είναι όλα. Όλα είναι τυχαία. Και κυρίως, αν σκεφτεί κανείς τα μικρά παιδιά και το πόσο μπορούν να σε τραυματίζουν, και το πόσο πολύ απερίσκεπτα είναι, όλα αυτά μαζεύονται και καταλαβαίνεις ότι ο εαυτός σου, έγινε αυτό που είναι κάπου κάποτε καταλάθος. Και το πιο πιθανό, για κανέναν πολύ χαζό λόγο. Είμαι unmotivated άνθρωπος, μια ζωή με σέρνουνε, και πάντα οδηγούμαι στις πιό σοβαρές αποφάσεις κοιτώντας τους γύρω μου. Δεν έχω κυνηγήσει ποτέ τίποτα. Τις περισσότερες ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου, νιώθω άχρηστος, ανίκανος και λίγος. Τις υπόλοιπες κοιμάμαι για να μην το σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι όλοι είναι πιο έξυπνοι από μένα και πολύ πιο ταλαντούχοι (αυτό είναι το μόνο σίγουρο).

Επίσης έχω καταλάβει ότι δεν θα έκανα απολύτως τίποτα (κυριολεκτικά όμως... όπως λέμε ΜΗΔΕΝ. τίποτα. κενό) αν δεν είχα δίπλα το κορίτσι μου, που είναι 200 φορές πιο ικανή απο μένα και εξυπνότερη. Στην ουσία ότι κι αν έχω προσπαθήσει, το αποπειράθηκα για να φανώ λίγο λιγότερο βαρετός στα μάτια της. Νιώθω ότι δεν τα έχω καταφέρει ακόμα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιό όμορφο από το να ξέρω ότι είμαι μαζί με έναν άνθρωπο που έχει διαβάσει τα οκταπλάσια βιβλία απο μένα, εκφράζεται με τρόπους που ούτε θα μπορούσα να φανταστώ, και μπορεί και διοχετεύει την δημιουργικότητα της σε κατευθύνσεις που κάνουν τα πάντα να φαίνονται όμορφα και συναρπαστικά. Από την άλλη, το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω εγώ να φανεί συναρπαστικό είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορώ να φάω 5 παγωτά μέσα σε 7 λεπτά. Έχω την αίσθηση ότι έχουν υπάρξει πάρα πολλές τυχερές στιγμές στη ζωή μου που αν δεν είχαν συμβεί όλα θα ήταν αλλιώς αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να τις ανακαλέσω.

Κινήσεις παράτολμες μέχρι τώρα, δεν έχω κάνει. Ποτέ. Μόνο τις άπληστες, εύκολες επιλογές διάλεγα. Δεν έχω απορροφηθεί σε καταστάσεις ή πράγματα σε βαθμό που να το έχω μετανιώσει. Χμμ, τώρα που το σκέφτομαι, έχω μετανιώσει που πολλές φορές δεν ευχαριστιέμαι κάποια πράγματα λόγω νοσταλγίας, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Έχω παρατηρήσει τον εαυτό μου να απορεί με το πως αλλάζουν οι άνθρωποι και αμέσως απόρησα με τον εαυτό μου που δεν ένιωσε να μετανιώνει για τον χαμένο χρόνο. Ίσως γιατί αν το έκανα να ήθελα να πεθάνω. Όλα τα είδωλα μου είναι γαμώ τα άτομα. Όλοι τους. Και να μην ήταν, έχω τόσο πάθος για αυτούς, που οι ζωές τους ορίζουν το κουλ, όπως και να τις έχουν ζήσει.

Χμμμ, στη μουσική σκηνή της ελλάδας, μπορώ να πω ότι ακόμα είμαι εξωτερικός παρατηρητής. Και δεν πιστεύω να αλλάξει αυτό ποτέ. Το Stitches, το πρώτο μου άλμπουμ είναι σχεδόν απερίσκεπτο και καθυστερημένο. Μάλλον σίγουρα καθυστερημένο. Την φωτογραφία του εξωφύλλου τη βγάλαμε με την Κωστάντια, το κορίτσι μου, στο υδραγωγείο που είναι απέναντι από το ΔΕΣΤΕ στη Νέα Ιωνία. Εκείνη την ημέρα, ένιωθα χοντρός και σιχαμένος. Και πιό καημένος από ποτέ. Καθοριστικές μου επιρροές υπήρξαν το Arrested Development, η Nina Bovasso, οι Beach Boys, o Νίκος Αλεξίου, η Ελληνοφρένεια στο κρεβάτι του Σίμου, ο Βασίλης Κατσούπης, ο Θωμάς Κλημόπουλος, o Brian Eno, η Joni Mitchell, η κουβέντα του Γκοντάρ ("δεν διαβάζω βιβλία. διαβάζω μόνο την πρώτη και την τελευταία σελίδα. βάζω τους φίλους μου να τα διαβάζουν ολόκληρα και να μου λένε τα καλύτερα σημεία και μετά τα βάζω στις ταινίες μου"), αυτή η φωτογραφία (πάνω από όλα, για πάντα), ο j dilla, ο Albert Ayler, ο Στράτος Τσιπουρλιάνος, το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, το σπίτι του Παναγιώτη Γιαννιώτη, ο Μπέλα Μπάρτοκ μέσα από τον Βασίλη Καράμπελα, ο Άνθρωπος χωρίς παρελθόν του Καουρισμάκι, η Impulse, οι προβολές στη Νέα Ιωνία και οι βόλτες με το αμάξι του Ζαχαρή, ο Will Ferrell, ο RTM, ο Four Tet, ο Sufjan Stevens, ο Curtis Roads, o Ross Bencina, ο Vincent Gallo, o Perfecto Herrera, τα Ντραμς, o George Perec, η διαδρομή Βόλος-Χάνια με το ποδήλατο, το Blonde on Blonde του Bod Dylan ενώ οδηγάω με το κορίτσι μου και δεν θέλω να φτάσω πουθενά, ποτέ, η Βέροια το 1998-1999 με τις ατελείωτες βροχές, το Isn't Anything των My Bloody Valentine, και πάνω από όλα η Σελήνη 20 Ημερών του Τάσου Λειβαδίτη. Στην Ελλάδα είμαστε νεκρόφιλοι μουσικά. Φοβόμαστε να αφεθούμε στο νέο και ανακυκλώνουμε τα ίδια και τα ίδια.

Με τη σημερινή κατάσταση στα ελληνικά μουσικά πράγματα είμαι ευχαριστημένος μπορώ να πώ. Έχω κάνει πολλούς φίλους μέσω της μουσικής και όλοι είναι απίστευτοι καλλιτέχνες. Παρόλ'αυτά υπάρχουν βράδια που κοιμάμαι και φαντάζομαι ότι είμαι ο Family Battle Snake. Ξυπνάω ιδρωμένος, καταλαβαίνω ότι είμαι ακόμα ο εαυτός μου, και ξανακοιμάμαι πικραμένος. Δεν θ' άντεχα να ήμουν πολύ γνωστός. Βέβαια η μόνη περίπτωση να γίνω γνωστός είναι σαν παρατρεχάμενος κάποιου επιτυχημένου φίλου μου. Ή σαν ο γκόμενος του κοριτσιού μου. Και στις δύο περιπτώσεις θα ήμουν ευτυχισμένος. Εκτός από τη μουσική βρίσκω ενδιαφέρον στο φαγητό και ίσως μόνο σε αυτό. Επίσης στην κόκακόλα χωρίς ανθρακικό, στο ποδήλατο, στο ποδόσφαιρο (όταν παίζω με φίλους μου), στις βόλτες με τα πόδια, στο να γράφω σε άσπρα γραφεία με κόκκινο μαρκαδόρο, στα στενά παντελόνια (όταν τα φοράνε οι φίλοι μου), στα βιβλία που δεν θα διαβάσω ποτέ, στα σκυλιά που είναι μονίμως χαρούμενα και στους απογευματινούς ύπνους όταν κοιμάμαι μέρα και ξυπνάω βράδυ αφού πρώτα τον παίξω και έχω ήδη κανονίσει να βγω όταν ξυπνήσω και έχω επίσης φροντίσει να έχω σοκολάτα στο ψυγείο.

Η μόνη μουσική φόρμα που έχω σπάσει μέχρι τώρα είναι η φόρμα του κέϊκ. Για την ακρίβεια δεν την έσπασα, τα δόντια μου έσπασα νομίζοντας ότι τρώγεται;-) To μπλόγκιν και τα μπλόγκς είναι για μένα μία ωραία φωτογραφία. Και ένας ακόμα τρόπος να προσπαθώ να εντυπωσιάσω το κορίτσι μου. Δεν εντυπωσιάζεται εύκολα. 'Αρα, κι άλλες προσπάθειες. Έχω μάθει να εκφράζομαι με την μουσική σαν ακροατής και η αλήθεια είναι ότι νιώθω την ανάγκη να γράψω μουσική μόνο όταν ακούω όμορφους δίσκους.Δεν έχω τίποτα συγκεκριμένο μέσα στο κεφάλι μου όταν κάνω μουσική. Κυριολεκτικά. Όταν ακούω μουσική κάθομαι και γράφω σημειώσεις σε ένα τετράδιο και μετά ξεχνάω ότι τα έχω γράψει. Γυρνάω σπίτι και ακούω τους δίσκους που έχω αγοράσει για να σαμπλάρω και τους ακούω και μετά ξεχνάω ότι πρέπει να τους σαμπλάρω. Μετά ξαπλώνω και διαβάζω ένα βιβλίο μέχρι να κοιμηθώ. Αυτές τις μέρες διαβάζω το 2666 του Ρομπέρτο Μπολάνιο.

Το ταλέντο είναι ο μοναδικός τρόπος κάποιων ανθρώπων να μπορούν να εφαρμόζουν το multitasking στη ζωή τους αποφεύγοντας το υπερβολικό overhead να πέφτει στους γύρω τους. Αν με ρωτούσες τι άλλο είναι ταλέντο (χμμμ, μάλλον μου το ρώτησες) θα έλεγα ότι είναι αυτό ακριβώς που έχει ο φίλος μου ο Γιώργος Γαρεφαλάκης. Το πιο σημαντικό στη ζωή δεν είναι οι ερωτήσεις που έχουμε. Ούτε οι απαντήσεις που δίνουμε. Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο Γούντι Άλεν. Η αποτυχία και η επιτυχία πάλι είναι κάτι σχετικό. Αντιγράφω μία στροφή από το καλύτερο τραγούδι που έχει βγει ποτέ:

"In the dime stores and bus stations, People talk of situations,

Read books, repeat quotations, Draw conclusions on the wall.

Some speak of the future, My love she speaks softly,

She knows there's no success like failure

And that failure's no success at all"

Αγαπημένος προορισμός μου είναι ο Βόλος. Την Αθήνα τη γνώρισα, ουσιαστικά, τον Ιούλιο του 2002. Όταν έμεινα για ένα μήνα στο La Mirage στην Ομόνοια και περιφερόμουν μέρα νύχτα μόνος. Η αγαπημένη μου διαδρομή ήταν Κυριακή πρωϊ με λεωφορείο από Αγίου Μελετίου και Πατησίων για το κέντρο και μετά με τα πόδια μέχρι το Μπενάκη στην Πειραιώς και μετά πίσω μέχρι το κέντρο με τα πόδια. Στη πόλη η προσοχή μου συγκεντρώνεται στους σκεϊτάδες. Πριν από 5 χρόνια την λάτρευα όσο τίποτα. Με τον καιρό μου έφυγε. Λογικά θα μου ξαναέρθει. Παρόλ'αυτα, αγαπάω την Πολιτεία, το σπίτι του Γιώργου Εμσί στα Γλυκά Νερά, τον ηλεκτρικό, τα μακντόναλντς και το vinyl microstore. Ιδεατή πόλη για μένα υπάρχει. Εϊναι ο Βόλος, και το σπίτι είναι το σπίτι του Σίμου και του Μπέλεμου και δεν θελω να βγω ποτέ από κει μέσα.

Το τραγούδι που σφυρίζω κάνοντας ντους είναι το Odessa του Caribou. Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Χαρούκι Μουρακάμι και ο Γούντι Άλεν. Αγαπημένος μου συνθέτης είναι ο Brian Eno. Το βιβλίο που με σημάδεψε το Without Feathers, Side Effects, Getting Even. Ταινία το Deconstructing Harry και το Rushmore. Αγαπημένος μου ζωγράφος είναι ο Claude Monet. Αγαπημένο μου χρώμα το πράσινο των δέντρων.

Προσωπικότητα που ταυτίζομαι; Με τον Μπόρατ. Και με το Νίκο Γκάλη. Ηρωάς μου είναι ο Γιώργος Ιωσηφίδης. Η απόλυτη ευτυχία για μένα είναι όταν έχουν τελειώσει οι εξετάσεις, τον παίζω και μετά πέφτω για μεσημεριανό ύπνο. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι πως είμαι υπερκινητικός και ενθουσιώδης. Το βασικό ελάττωμά μου πως είμαι λαίμαργος και ανεύθυνος. Στα λάθη που δείχνω τη μεγαλύτερη επιείκεια είναι τα δικά μου. Επίσης μου αρέσει να ταξιδεύω με αυτοκίνητο.

Μετανιώνω για την αναποφασιστικότητα μου. Θα ήθελα να πεθάνω χωρίς πολλά πολλά. Απεχθάνομαι περισσότερο απ' όλα τους ανθρώπους που παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους. Στον ελεύθερο μου χρόνο μου αρέσει να περπατώ και να βλέπω κινηματογράφο. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι η απόρριψη που οδηγεί σε ζοφερό όλεθρο. Επιλέγω να πω ψέματα όταν υπάρξει ανάγκη. Το μότο μου; The only thing standing between me and greatness its me. Αυτό το καιρό βρίσκομαι σε κατάσταση ανυπομονησίας.

Ο μόνος λόγος που αξίζει να ζούμε είναι μάλλον για να δοκιμάζουμε τις αντοχές μας, ο ένας πανω στον άλλο. Προσπαθώντας συγχρόνως να είμαστε ευγενικοί και ανεκτικοί.

[photo by greekgaylolita*]

http://myspace.com/larrygus

http://larrygus.blogspot.com

O Παναγιώτης Μελίδης γνωστός και ως Larry Gus είναι μουσικός. Γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Paul Klee, τον Brad Pitt και την Christina Aguilera(όπως συνηθίζει να  λέει) και μεγάλωσε στη Βέροια. Η μουσική του είναι ένα συναρπαστικό -τελικά- αποτέλεσμα των πολυποίκιλων μουσικών επιρροών και εμμονών του και του δικού του εντελώς ξεχωριστού τρόπου να τα μορφοποιεί και να τα επαναλανσάρει ηχητικά. Ψυχοπαίδι του Moondog, animalcollectivικός επίγονος, djshadowικός "εκδημοκρατισμένος" είναι μερικά από τα μουσικά επιπεδά του που ένας προσεκτικός ακροατής μπορεί ν' ανιχνεύσει. Στiς ζωντανές του εμφανίσεις κυριαρχεί το live looping και ο έντονος μουσικός αυτοσχεδιασμός. Εκτός από τη δικιά του μουσική ασχολείται και με τη μουσική επένδυση για διαφημίσεις. Είναι πτυχιούχος Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Τηλ/νιων και Δικτύων από την Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αυτό το καιρό θα τον βρείς στη Βαρκελώνη όπου κάνει το μεταπτυχιακό του. Το πρώτο του album Stiches κυκλοφορει από τη Cast-a-Blast.