Φανταστικοί Ήχοι- Το σημαντικό στη ζωή είναι οι ερωτήσεις

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Πατήσια, κοντά στο σταθμό του ηλεκτρικού.

Η γειτονιά όπως τη θυμάμαι είχε ένα fast-food που λεγόταν Kangoo, ηλεκτρονικά με δεκάρικο και μετά εικοσάρικο, το ζαχαροπλαστείο «Χαρά» (υπάρχει ακόμα) και μία μεγάλη αλάνα απέναντι από το σπίτι μου. Απέναντι ακριβώς από το σπίτι βρισκόταν επίσης το δισκάδικο του πατέρα μου. Περνούσα πολλές ώρες εκεί μαζί με τους γονείς μου και κατά συνέπεια άκουγα πολλή μουσική. Οι δικοί μου ήταν πολύ νέοι τότε και με έπαιρναν παντού μαζί τους…Υπήρχε και μια ντισκοτέκ εκεί κοντά, όπου πρέπει να είδα το πρώτο μου live μαζί τους, όταν ήμουν 5 η κάτι τέτοιο. Είχα μία ωραία παιδική ηλικία νομίζω, γεμάτη παγωτά, δίσκους και ηλεκτρονικά. Και αλάνα.

Το πρώτο μου άλμπουμ Κυρίαρχοι του Σύμπαντος (το οποίο το διανέμω δωρεαν απο το μπλόγκ μου) το εμπνεύστηκα εντελώς φυσικά. Ήδη είχα φτιάξει αρκετά κομμάτια με ελληνικά samples όταν ήμουν στην Αγγλία, τα οποία είχαν απλώς πλάκα. Το άλμπουμ ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, άκουσα περισσότερη ελληνική μουσική, έμαθα κάποια πράγματα παραπάνω και συνέχισα να δουλεύω. Κάποια στιγμή ξεχώρισα και γκρούπαρα μερικά κομμάτια τα οποία θεώρησα ικανοποιητικά. Μου αρέσει το φορμά του άλμπουμ σαν τρόπος μουσικής έκφρασης, το θεωρώ σαν ένα ολοκληρωμένο έργο που αντανακλά μία συγκεκριμένη δημιουργική περίοδο – μιλώντας βέβαια για καλά άλμπουμ, τα οποία έχουν ροή και συνέχεια. Ήταν αρκετά αυθόρμητο σε πολλούς τομείς, κάτι που μάλλον μου λείπει όσο συνεχίζω να μαθαίνω. Εάν το έφτιαχνα αυτή τη στιγμή, μάλλον θα πέταγα τα μισά κομμάτια έξω:-)

Αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ν' ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδρομή στη ζωή του νομίζω πως είναι οι συγκυρίες, οι εσωτερικές παρορμήσεις και το θάρρος. Και οι προτροπές (ψυχαναγκαστικές η μη) του οικογενειακού περιβάλλοντος, αλλά εγώ δεν είχα ποτέ τέτοιου είδους προβλήματα. Άργησα να σκεφτώ τι δρόμο θα ακολουθήσω μεγαλώνοντας. Μεγάλωσα πάντα με διάφορα μουσικά όργανα τριγύρω, με τα οποία έπαιζα πολλές ώρες κάθε μέρα. Δε θέλησα ποτέ να διδαχθώ μουσική, ακόμα και τώρα δεν ξέρω ούτε καν τα στοιχειώδη της μουσικής θεωρίας. Πάντα υπήρχαν στο σπίτι δίσκοι. Και πολλή μουσική. Όταν πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή με είχε συνεπάρει τόσο πολύ το όλο πράγμα, που καθόμουν και έπαιζα για δύο μέρες συνεχόμενα, πειράζοντας το “Flying” των Beatles. Κατόπιν σκέφτηκα ότι αυτό πρέπει να κάνω στη ζωή μου. Είναι αυτό που με ευχαριστεί περισσότερα από ο,τιδήποτε άλλο. Να ακούω και να γράφω μουσική. Αν δεν είχε συμβεί αυτό η ζωή μου τώρα θα ήταν αλλιώς.

Υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω με τις επιρροές μου. Ποιοί καλλιτέχνες από αυτούς που μου αρέσουν πολύ με έχουν επηρεάσει και ποιοι απλώς μου αρέσουν πολύ. Τις προάλλες σκεφτόμουν ότι το πιο επιδραστικό γκρουπ πάνω μου είναι οι Doors. Ξέρω τα παιξίματα τους απ’έξω και ανακατωτά, μπορώ να σφυρίξω το κάθε σόλο και να τραγουδήσω τον κάθε στίχο. Ήμασταν πολύ τυχεροί που βγήκε αυτή η ταινία τότε, σε μία περίοδο όπως η εφηβεία. Θεωρούνται νομίζω λίγο ντεμοντέ πια, όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος, αλλά για μένα ήταν καθοριστική επιρροή. Ειδικά όταν καταλαβα ότι ήταν το σκοτεινότερο group του LA, πιο σκοτεινό άκόμα και από τους Love, τότε ήταν που τους εκτίμησα για πάντα. Μόνο με τους Velvet Underground μπορώ να τους συγκρίνω σε σκοτάδι. 

Από αυτά που ανακάλυψα μετέπειτα: Oι Boards Of Canada και τα περισσότερα σοβαρά γκρουπ της Warp, τα πρώϊμα ηλεκτρονικά όπως οι Raymond Scott, Bruce Haack και το BBC Radiophonic Workshop, οι μινιμαλιστές, η jazz του Mingus, η kraut σκηνή και ο Brian Eno. Απο λογοτεχνία, κυρίως δυστοπική επιστημονική φαντασία, σουρεαλισμός και αστικός μηδενισμός: Philip K. Dick, William Burroughs, Albert Camus, Πάνος Κουτρουμπούσης, Herman Hesse, Thomas Pynchon, Ανδρέας Εμπειρίκος, JD Salinger, Jack London και Charles Bukowski. Κινηματογραφιστές, τα ίδια σχεδόν: Stanley Κubrick, Francis Ford Coppola, Terry Gilliam, το Koyaanisqatsi του Godfrey Reggio.

Η τέχνη της μουσικής παράγεται από μια διαδικασία δημιουργίας στην οποία, για τα δικά μου γούστα, η τεχνική παίζει το μικρότερο ρόλο. Μπορείς να ακούσεις ένα κακοηχογραφημένο μουσικό κομμάτι άπο ένα μουσικό που δεν ξέρει να παίζει και να βάλεις τα κλάμματα, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει με μία άρτια τεχνικά- πλην άψυχη- μουσική παραγωγή. Το ίντερνετ και το μπλόγκιν μ' έχουν βοηθήσει απεριόριστα στη μουσική. Έχω ανακαλύψει άλμπουμς που δεν θα άκουγα ποτέ, και έχει δοθεί και στη δική μου μουσική μια ευκαιρία να φτάσει σε αυτιά που δε θα έφτανε αλλιώς. Με βοηθάνε να έρθω σ' επαφή με τον πυρήνα ανταλλαγής πληροφοριών που με ενδιαφέρουν. Στη Ελλάδα βέβαια είμαστε μουσικά νεκρόφιλοι αλλά δεν είναι τα «ελληνικά πλαίσια» αυτά που με περιορίζουν, παρά το μυαλό μου το ίδιο.

Το να δημιουργώ είναι μια διαρκής ανάγκη. Κάποιες στιγμές δυσκολεύομαι, άλλες καθόλου. Προσπαθώ να μην κινούμαι βάσει των όσων ήδη ξέρω, γιατί έτσι μειώνονται οι πιθανότητες να προκύψει κάτι πρωτότυπο. Πιο σημαντικό στη ζωή είναι οι ερωτήσεις που έχουμε παρά οι απαντήσεις. Δυστυχώς όσα περισσότερα μαθαίνει κανείς, τόσο δυσκολότερο γίνεται να σκεφτεί ριζοσπαστικά και να κάνει αυτό που θα του έβγαινε πιο φυσικά. Οι άλλοι καλλιτέχνες με εμπνέουν τις πιο πολλές φορές. Η ζωή τις υπόλοιπες. Ο ελληνικός στίχος μου λείπει λίγο, αλλά την παλεύω. Το διαδίκτυο έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές. Σε κάθε περίπτωση, για μένα τα θετικά υπερισχύουν των αρνητικών. Πνευματικά αγαθά, δωρεάν, για όλους. Μουσικές που δεν θα ακούγαμε ποτέ. Οι μουσικοί βέβαια πρέπει να δουλέψουν λίγο περισσότερο για τα προς το ζειν και να κινηθούν λίγο διαφορετικά απ’ότι έχουν συνηθίσει. 

Η αποτυχία σε βοηθάει ν' αποκτήσεις γνώση. Η επιτυχία εάν εννοούμε τη φήμη και την καταξίωση βοηθάει. Βοηθάει βέβαια και στο να κερδίζουμε πολλά άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, όπως τα πολλά χρήματα τα οποία είναι οι χειρότεροι εχθροί κάθε αληθινού δημιουργού. Το ταλέντο απ' την άλλη είναι ένα έμφυτο δώρο, το οποίο δεν αποβαίνει πουθενά χωρίς την προσπάθεια.

Την Αθήνα τη γνώρισα στην εφηβεία μου. Αγαπημένη μου διαδρομή οποιαδήποτε γύρω απο το Μοναστηράκι και την Πλάκα. Από τα δισκάδικα της Ηφαίστου μέχρι τους αρχαίους βράχους. Στην Αθήνα μου αρέσουν: οι νυχτερινές βόλτες (όχι τόσο ξένοιαστες σε άλλες πόλεις της Ευρώπης), το καλοκαίρι στην πόλη, το κέντρο της, το λιγοστό πράσινο που απομένει πριν οι επόμενοι δημαρχοι ισοπεδώσουν τελικά τα πάντα, η ευγένεια. Δε μου αρέσει το να μη χαιρετάω τους ανθρώπους με τους οποίους μένουμε στην ίδια πολυκατοικία, η οδήγηση στους δρόμους, οι αστυνομικοί με όπλα, ο υπερπληθυσμός, η αγένεια. Η ιδεατή πόλη για μένα θα ήταν γεμάτη ιδεατούς ανθρώπους. Στη πόλη προσπαθώ στο να μη σκοτωθώ όταν οδηγώ. Πεζός η προσοχή μου συγκεντρώνεται στα κορίτσια:-)

Αγαπημένη ταινία τo Brazil του Terry Gilliam. Ζωγράφος που αγαπώ ο Klimt. Αγαπημένο χρώμα το λευκό ύπο πρίσματος. Βιβλίο που με σημάδεψε; To Valis του PKD. Αγαπημένοι μου συγγραφείς ο Philip K. Dick, William Burroughs, Albert Camus, Πάνος Κουτρουμπούσης, Herman Hesse, Thomas Pynchon, Ανδρέας Εμπειρίκος, JD Salinger, Jack London και Charles Bukowski.Αγαπημένος μου συνθέτης ο Brian Eno. Προσωπικότητα που ταυτίζομαι περισσότερο είναι ο Brian Eno. Ηρωάς μου είναι ο Brian Eno. Αγαπημένο μου ταξίδι; Ο Brian Eno:-) Βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι η επιμονή. Βασικό ελάττωμά ο αυθορμητισμός. Σε όλα τα λάθη δείχνω επιείκεια αρκεί να μαθαίνω κάτι από αυτά. Το τραγούδι που θα σφύριζα κάνοντας ντους; Οποιοδήποτε από το Hatful Of Hollow των Smiths.

Απόλυτη ευτυχία είναι να ασχολούμαι με αυτό που μου αρέσει. Δεν μετανιώνω για τίποτα που έκανα. Εάν άλλαζα κάτι, θα άλλαζε και τον άνθρωπο που είμαι τώρα, με τον οποίο είμαι ευχαριστημένος. Επιλέγω να πώ ψέμματα στην περίπτωση που αισθάνομαι αρκετά ηλίθιος. Το ψέμα μόνο μπελάδες φέρνει. Και κακό κάρμα. Περισσότερο απ' όλα απεχθάνομαι την αγένεια. Αυτό το καιρό βρίσκομαι σε κατάσταση ενδοσκόπησης. To οτι έχω ελεύθερο χρόνο το θεωρώ τη μεγαλύτερη επιτυχία μου. Μότο μου; «Η Εργασία Απελευθερώνει». Το έχω πάντα στο νου μου προς αποφυγήν μοντέρνων παράλληλων καταστάσεων.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω πολλή καινούρια μουσική, για πολλές χώρες του κόσμου, με διαφορετικά ονόματα.

photo by ggl

http://fantastikoihxoi.blogspot.com/

http://www.myspace.com/fantastikoihxoi

O Άγγελος Β. είναι μουσικός. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Οι Φανταστικοί Ήχοι είναι το ένα από τα 2 μουσικά πρότζεκτ του (το άλλο είναι οι Kitephonics). Με το πρώτο του άλμπουμ Κυρίαρχοι του Σύμπαντος το οποίο το διανέμει δωρεάν από το μπλόγκ του κατάφερε να συνδυάσει ευφάνταστα τα μουσικά υλικά του, ελληνικά δηλαδή ποπ κομμάτια των των '60s και των '70s με ηλεκτρονικά beats και ρετροφουτουριστική αισθητική φτιάχνοντας πολύχρωμα ηχητικά patchworks για τη γενιά των mid zero's. Μια γενιά που οι έννοιες του sampling, των ρεμιξαρισμένων ηχοτοπίων, των πολυποίκιλων (και σε πρώτη ανάγνωση) διαφορετικων και αντικρουόμενων επιρροών και του επανακαθορισμού και της διαδοσής τους απο το διαδικτυακό καλειδοσκόπιο δε της είναι καθόλου ξένη. Αυτή τη περίοδο ετοιμάζει το δεύτερο άλμπουμ του.