η αέναος φλοξ να επιστρέφεις στις ρίζες σου να μην απελπίζεσαι από τους ανέμους που ζητάν να στη σβύσουν να προστατεύεις την τρεμάμενη φλόγα να προσπαθείς πάλι και πάλι να ξέρεις πως ο αγώνας θα είναι κοπιαστικός αλλά πως κάποτε θα φτάσεις σε μια νέα αρχή, κάπως αλλιώς και πιό δυνατός να σκουπίσεις τον ιδρώτα σου να καθίσεις να ξαποστάσεις να συνεχίσεις
σ ευχαριστώ ήταν το πιό αισιόδοξο πράγμα που έχω δει τον τελευταίο καιρό (και το χα ανάγκη) φιλιά
Ξερεις Πολυβιε,ειμαι εκθετος εδω και πολυ καιρο.Η φλογιτσα τρεμει.Παλι και παλι και παλι. Και επιστρεφω. Και απελπιζομαι. Και προσπαθω. Να προστατευθω. Και να προστατευσω. Καποτε.Καπως αλλιως.Τωρα; [φιλι]
As the men approach the threshold to The Room, their fear and trepidation for the materialization of their answered prayers leads to profound revelation and self-discovery.
Η αγαπημένη μου σκηνή, που πάντα με κάνει να κλαίω... ένα διαρκές στοίχημα που πρέπει όλοι να έχουμε με τον εαυτό μας. Να μην αφήνουμε αυτή τη φλόγα μέσα μας να σβήνει.
Μια τόσο βαθιά πίστη στον άνθρωπο, που μόνο ο Αντρέι μπορούσε να εκφράσει. Άραγε μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε;
9 comments:
Here we are at the threshold
This is the most important moment of your lives
You have to know that here
your most cherished wish will come true
The most sincere one
The one reached through suffering
(Andrei Tarkovski)
η αέναος φλοξ
να επιστρέφεις στις ρίζες σου
να μην απελπίζεσαι από τους ανέμους που ζητάν να στη σβύσουν
να προστατεύεις την τρεμάμενη φλόγα
να προσπαθείς πάλι και πάλι
να ξέρεις πως ο αγώνας θα είναι κοπιαστικός
αλλά πως κάποτε θα φτάσεις σε μια νέα αρχή, κάπως αλλιώς και πιό δυνατός
να σκουπίσεις τον ιδρώτα σου
να καθίσεις να ξαποστάσεις
να συνεχίσεις
σ ευχαριστώ
ήταν το πιό αισιόδοξο πράγμα που έχω δει τον τελευταίο καιρό (και το χα ανάγκη)
φιλιά
νοστάλγησα με νοστάλγησα
Ξερεις Πολυβιε,ειμαι εκθετος εδω και πολυ καιρο.Η φλογιτσα τρεμει.Παλι και
παλι και παλι.
Και επιστρεφω.
Και απελπιζομαι.
Και προσπαθω.
Να προστατευθω.
Και να προστατευσω.
Καποτε.Καπως αλλιως.Τωρα;
[φιλι]
Ναι,Padrazo μου
Και μετρωντας την αισθηση
Μεσα..
As the men approach the threshold to The Room, their fear and trepidation for the materialization of their answered prayers leads to profound revelation and self-discovery.
Stalker
Η αγαπημένη μου σκηνή, που πάντα με κάνει να κλαίω...
ένα διαρκές στοίχημα που πρέπει όλοι να έχουμε με τον εαυτό μας.
Να μην αφήνουμε αυτή τη φλόγα μέσα μας να σβήνει.
Μια τόσο βαθιά πίστη στον άνθρωπο, που μόνο ο Αντρέι μπορούσε να εκφράσει. Άραγε μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε;
νά σαι καλά Λολιτάκο
σε φιλώ
Ειναι ενα θεμα,αυτες οι προσευχες
Candy μου.Απαντημενες κι αναπαντητες..
Βαθια στ'ονειρο
ειναι μια πετρα πνιγμενου
που
ταξιδευει στο
ακατοικητο
αστρο
(Δ.Παπαδιτσας)
Μπορουμε;Αναρωτιεμαι συχνα
Μαρκησια μου.Μα προσπαθω.Οσο κι αν βυθιζομαι,σε ανεπαληθευτα ονειρα και ακατοικητα αστρα
[Φιλι]
Μυσταγωγία . Αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό .
Σου αφήνω λίγους στίχους από ένα ποιηματάκι μου .
...Κι’όμως υπάρχω για λίγο ακόμα
τόσο όσο ο λίγος καπνός
από το σβήσιμο του σπίρτου
που άναψα να ζεσταθώ .
Το ξέρεις πως πάντα κρυώνω .
Κι’όμως υπάρχεις
φλογίτσα μου σιγανή
μιάς φωτιάς που ποτέ της δεν έσβησε ...
Να'σαι καλά . :)
Το ξερω.Πως.Παντα..
[πολυ ομορφο Ellinida μου.Σ'ευχαριστω)
Post a Comment