εΝΘΥΜΙΟΝ αΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑς {the real smell of existance}

πως σε λενε;

η νυχτα και η λαμψη

Πανο ετσι και με φωναξεις θα τρεξω ε

που μου ζεσταιναν τη καρδια

καθομαι εδω και περιμενω. πηγαινω πιο
διπλα και περιμενω παλι. καπως ετσι

μου επιασε τα χερια και μου τα κρατησε. σφιχτα

αυτα τα ματια κοιταζουν μα δε βλεπουν. γιατι;

στην αρχη ημουν ορθιος. παραταγμενος

πισω μου εχω κεφαλαια. μπροστα
μου τεραστια γραμματα. φοβαμαι

απο κει και περα το τελικο κριτηριο ηταν η αγκαλια

παρε με στα χερια σου,
περπατησε, χαιδεψε. τις ουλες
περναγανε τα λεπτα στη ζεστη
αγκαλια του,το φως δε σταματουσε

να το πω τωρα η να μη το πω;
ισως να..να.εχεις πολυ ομορφα ματια

γελασε με τα λογια μου.
μου προτεινε να παμε σπιτι του

watch out what you wish for,
cause it might happen,του ειπα
Γιαννης τριανταεξι χρονων με τα ομορφα ματια και δεν σκεφτηκα αν ηταν επικινδυνο η οχι το δερμα του ηταν σκουρο και στεγνο ψηλος και χαμογελουσε ολη την ωρα θεε μου ποσο μου αρεσε αυτο το χαμογελο το περπατημα του ισιο και εννοουσε πως δεν τα μαλλια του μαυρα κοιτουσα τα ματια του και δεν σταματουσε να κυλιομασταν στο κρεβατι κινησεις ομοιομορφες γελουσε με την απειρια μου και εβλεπα στο χαμογελο του μικρα κοκκινα αστερια μη με χασεις ουτε λεπτο υπηρξε μεσα μου στα χερια του σαν να με περιμενε απο καταβολης εκανε μια ετσι και η στιγμη γιατι τωρα υπηρχε καποιος λογος να σου ψιθυρισω ποσο για σενα που κατι σημαινει και καποια σιωπηλη στιγμη ενιωθα τα χερια μου αδυναμα με τα χερια του μπορουσε να μου λεει το καθε τι κλειδι ηταν το ναι. στη θεση του επειδη
γιατααφορηταχρονιαγιατιςαπλησιαστεςαγκαλιες
γιατιςανεπιστρεπτεςαγαπεςγιατιςεκπαγλεςαπερισκεψιες





}
για
τα καλυτερα μας
χρονια
{

γΙΑ τΟΝ δΗΜΗΤΡΗ πΟΥ τΟ ζΗΤΗΣΕ