everybody knows this time [οταν ειμαι μονος κλαιμε μαζι*]

Που είναι η Θεσσαλονίκη;

ο Χριστός και η Παναγία// είμαι στο σαλόνι του σπιτιού του Στράτου// ρίχνω την ερώτηση και γαργαλάω τις πατούσες μου// τι είναι η Θεσσαλονίκη;// αυτή η πόλη αποφεύγει αυτά που ήδη ξέρει, μου ψιθυρίζει ο φίλος και βόλοι πέφτουν μέσα από την κοιλιά μου// στο μπαλκόνι πέφτουν οι ακτίνες του ήλιου του μεσημεριού// διαβάζω το άρθρο του Monocle Ιουνίου για τη Θεσσαλονίκη// αναρωτιέμαι κατά πόσο η παρηχητική οπτική ενός ξένου μπορεί να καθίσει πάνω στη γυμνή πέτρα της μορφής ενός τόπου και να χαϊδέψει τη κρυμμένη του ουσία//

μια σαύρα χώνεται μέσα στο δωμάτιο// στρέφομαι προς το μέρος της, το κεφάλι της έχει κοκκινίσει, μου απαντά// σ' ένα κόσμο αντιθέσεων δεν έχει καμιά σημασία η πρησμένη κοιλιά των μυτερών μας πεποιθήσεων// και σαν μελάνι γλυστράει προς τη μεριά του ήλιου// έτσι λοιπόν γεμίζουμε μ'ερωτήσεις, σκέφτομαι κι αναστενάζω// που είναι η Θεσσαλονίκη;// στην 5η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, απαντάει ο Στράτος// κλείνει τα παντζούρια, ντυνόμαστε και τρέχουμε ευθύς να κυνηγήσουμε έξυπνες σαύρες στη Helexpo// τον βάζω στους ώμους μου και αρχίζουμε να τρέχουμε στους διαδρόμους των κτιρίων 13-15 της έκθεσης//

βαστιέται από το σβέρκο μου και γελά// τι είναι η Θεσσαλονίκη;// μια ανθοστήλη ξέχειλη από σάπιο νερό μου ψιθυρίζει// καθώς αρχίζω να μπήγω περίτεχνα ομοιώματα κακοφτιαγμένων αγελάδων, σαν αυτή του Times της Τσιμισκή, στα 4 σημεία της έκθεσης// μπαίνουμε στην αίθουσα που μιλάει ο Jonathan Coe, η Λένα Διβάνη με πασπαλισμένα αγγλικά αναποδογυρίζει το γλέντι των λέξεων, ο Jonathan σαρκάζει σαν να μυρώνει// είναι όπως όταν ανοίγεις το παράθυρο, σταγόνες μπαίνουν μέσα, σβήνεις το φώς και κοιτάζεις πριν η βροχή αρχίσει να πέφτει// η Σώτη Τριανταφύλλου αποπερατώνει, μιλάει, μπορεί, ανθισμένη, πεπρωμένη, μετα-ποιητική// ο Αλέξης Σταμάτης είναι παντού//

ο Νεκτάριος -του μουσικού περιοδικού mUZINe και των εκδόσεων Χαραμάδα- Λαμπρόπουλος μας καταπίνει, μας σεργιανάει στους βυθούς της Πέτια Ντουμπάροβα και του Αστέρη Αστεριάδη// υπενθυμιζοντάς μας πως οι πιο ωραίοι γαλαξίες κρύβονται στους ηδονικούς συνδυασμούς μιας διαρκώς ανανεούμενης εφηβείας// πολύ συμπληρωματικά αλλά κι αντίθετα ο Σεραφείμ Φυντανίδης και ο Άρης-enteka-Δημοκίδης στην εκδήλωση για τον Αντώνη Σαμαράκη, δίχως μουσκεμένα χαρτομάντηλα, συμφωνούν πως τα πιο ωραία Λάθη γράφονται με τη συναίσθηση//

ο Άρης Μαραγκόπουλος των εκδόσεων Τόπος, με μια στοχαστική βελόνα στο χέρι μου υποβάλλει την απόλαυση από την ηδονή του κειμένου και μου τονώνει τις εκλεκτικές συγγένειες με τον εσωτερικό χρόνο και την ποιητική συσπείρωση// στο συνέδριο του πολιτιστικού περιοδικού Highlights που γίνεται στο αμφιθέατρο του Μ.Μ.Σ.Τ. καταλαμβάνομαι από την αύρα μιας ιλιγγιώδους πνευματικότητας και αφήνομαι στον πληροφοριακό βόμβο, στην μοντέρνα σύγχυση και στους συγκαταβατικούς συνειρμούς// τι σημασία έχει το γιατί και το ακριβώς;// σκέφτομαι καθώς έχει βραδιάσει και διασχίζουμε την Αριστοτέλους//

στο Νίκης 35 στο πάρτι του mUZINe// με καλή μουσική, καλούς φίλους και μια στοίβα σπασμένες εικόνες// έχουμε αϋπνίες, τα μάτια μας δε κλείνουνε ποτέ, η Monica πάντα Οver the Hill// σιχαινόμαστε να είμαστε άλλοι// στη Θεσσαλόνικη έπαθα ναυτία από από το εξ' όψεως μου ψιθυρίζει η αλαβάστρινη Ρένα και εγώ αποφεύγω να πω αυτά που ήδη ξέρω// την αγκαλιάζω, τραγουδάω και σκονισμένα δάκρυα κυλάνε απο τ'ανοιχτά μου μάτια// όταν μάθεις να εμπιστεύεσαι τα μάτια, τα χέρια, τον ήχο της φωνής λέμε και οι 2 με διαρθρωμένη αποτελεσματικότητα και σκάμε στα γέλια//

χτες βράδυ ονειρεύτηκα πως ξαναγύρισα στη Θεσσαλονίκη*

[ κειμενο γραμμενο για τη στηλη Blogme ! του μηνιαιου περιοδικου Parallaxi ]