Showing posts with label Parallaxi. Show all posts
Showing posts with label Parallaxi. Show all posts

Apr 27, 2009

Συνέντευξη [ΑΝΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ*]



Άννα Κοκκίνου


“Η εποχή μας είναι εποχή μίσους”




Photobucket

Πως προέκυψε ο ρόλος της Πουπέ κυρία Κοκκίνου;

Αν ήμουνα εγώ ο συγγραφέας και έγραφα το έργο θα έγραφα κάτι τελείως διαφορετικό (γέλια). Μπορεί να είχα σκεφτεί εγώ μερικά πράγματα και να πλησίασα τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, τον συγγραφέα του έργου, ο Βαγγέλης όμως μετά όλα αυτά τα έβαλε σ'ένα τελείως δικό του κόσμο, έδωσε δικές του προεκτάσεις. Το έργο είναι του Χατζηγιαννίδη τελείως. Μπορεί να υπήρχαν μερικές αρχικές ιδέες, τις διαμόρφωσε όμως εξαιρετικά μέσα από τη δικιά του προσωπικότητα αναπτύσσοντας και γράφοντας το ρόλο της Πουπέ.

Πως γνωριστήκατε με τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη;

Τον είχα γνωρίσει παλιότερα αλλά δεν είχαμε αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις. Μονάχα μέσω κοινών φίλων βρισκόμαστε καμμιά φορά. Είχα κάνει μια σκέψη για ένα θέμα (ας το πούμε έτσι) είχα μια σκέψη, μια έμμονη ιδέα, με κάτι που να έχει κούκλα μέσα, υπήρχαν κι άλλα πράγματα βέβαια, που κατά καιρούς γύριζαν στο μυαλό μου, κάτι κωμικό, κάτι σαρκαστικό, κάτι μεγάλης αμεσότητας με το κοινό, κάτι ελαφρώς παράδοξο. Είχα τρομακτική ανάγκη να εκφράσω κάτι κωμικά παράδοξο από μέσα μου, δε ξέρω πως αλλιώς να το πω. Συμπτωματικά εκείνη την εποχή διάβασα τους 4 Τοίχους και είδα πως όλα αυτά που σκεφτόμουν, η ατμοσφαιρά που έψαχνα θα μπορούσε να εκφραστεί μέσω αυτού του συγγραφέα. Του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Έτσι τον πήρα τηλέφωνο, τον ρώτησα αν τον ενδιαφέρει, υπήρχε πολύ μεγάλη ανταπόκριση κι έτσι σιγά-σιγά δημιουργήθηκε ένα μεγάλο δέσιμο μεταξύ μας. Ένα δέσιμο που γίνεται όλο πιο βαθύ και πιο έντονο.

Πως θα χαρακτηρίζατε τη Ρίκα, την ηρωϊδα που έγραψε για σας;

Κοιτάχτε, εγώ είμαι ακόμα στη φάση που την ψάχνω τη Ρίκα. Δεν την έχω γνωρίσει ακόμα εντελώς. Η Ρίκα είναι ένα πρόσωπο που η μοναξιά ως κατάσταση την καθορίζει, η απόρριψη από τους γονείς επίσης. Το παιδικό της τραύμα. Το γεγονός πως ασχολείται με τις κούκλες ως επάγγελμα, είναι σαν αυτό το τραύμα το παιδικό να έχει γίνει ζωή. Δεν θέλει να φύγει από το τραύμα γιατί δε μπορεί να φύγει. Κι έτσι ως απότυπωμα την συνοδεύει και την καθορίζει για μιαν ολόκληρη ζωή.

Photobucket

Τι προσπαθεί να πετύχει με αυτό το είδος επιθετικής καλοσύνης το οποίο τη χαρακτηρίζει;

Είναι ένα πρόσωπο που δε θέλει να δει τη πραγματικότητα του εαυτού της.
Αυτή η επιθετική καλοσύνη είναι μιαν άμυνα, ένα ακόμα ψέμα που λέει στον εαυτό της.

Οι άνθρωποι είμαστε μόνο καλοί ή μόνο κακοί;

Και τα 2. Σ' όλες τις δόσεις. Υπάρχουνε όλα.
Απλά συμβαίνει τις περισσότερες φορές να καλλιεργούμε μόνο τη μια πλευρά.

Κάτα πόσο οι εγγραφές της παιδικής ηλικίας μας καθορίζουν τελικά;

Μας ορίζουν απόλυτα. Δείτε πως κοιτάει ένα παιδί και πως κοιτάμε εμείς.
Στο στάδιο της παιδικής ηλικίας όλα εγγράφονται, όλα γίνονται αποτύπωμα.
Μέσα στ' οποίο ρέει η ζωή.

Photobucket

Υπάρχει μια χαρακτηριστική αναφορά στο έργο, για το πως η σημερινή εποχή είναι η εποχή της ταχύτητας και του μίσους. Γιατί κατά τη γνώμη σας συμβαίνει αυτό;

Ας παρακολουθήσει κάποιος τον εαυτό του καθημερινά, Βιαζόμαστε συνέχεια, δεν έχουμε χρόνο για τίποτα, δεν έχουμε χρόνο για τα πιο ουσιώδη, συνέχεια βιαζόμαστε, έχει γίνει σχεδόν τίκ, συνέχεια βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε. Συνέχεια. Σκοντάφτουμε ο ένας στον άλλο, με τρομερή ταχύτητα, με τι τρομερό τρόπο αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο όταν συμβαίνει αυτό, με τη βλοσυρότητα, με τι μίσος. Ναι μίσος. Η εποχή μας είναι εποχη μίσους. Είναι κάτι διάχυτο αυτό το πράγμα στην εποχή μας. Όλα έχουν πιεστεί από μια ταχύτητα η οποία μας ξεπερνά και η οποία μας πιέζει να τα κάνουμε όλα μηχανικά και γρήγορα. Και το μόνο πράγμα που αφήνουμε πίσω είναι ο εαυτός μας. Και αυτό ως κατάσταση οδηγεί σ' εσωτερικευμένη βία. Που κάποια στιγμή, δι ασήμαντον αφορμή ξεσπά.

Έχετε καταλήξει αν αγαπάει τους ανθρώπους η Ρίκα;

Προσπαθεί. Το μίσος τριγύρω, τ' οποίο κυριαρχεί ως κατάσταση στην εποχή μας, την εξωθεί να φερθεί ακραία στο τέλος του έργου.

Photobucket

Εσείς στη καθημερινή ζωή πως λειτουργείτε;
Καταφέρνετε να μετριάζετε τη διαδικασία παραγωγής του μίσους, του θυμού;

Είναι κάτι που το προσπαθώ. Κι αυτό που δέχομαι κι αυτό που εκπέμπω. Βέβαια άμα σκεφτώ πως καμμιά φορά εκπέμπω μίσος αμέσως νιώθω κάτι πολύ καταλυτικό, κάτι που με πονάει πάρα πολύ.

Από που εμπνευστήκατε για να σκηνοθετήσετε, να μετατρέψετε σε θεατρική πράξη τις ατμόσφαιρες του έργου και του ρολου; Τι είχατε στο μυαλό σας;

Δείτε. Στην αρχή δεν ήξερα πως να τα ενώσω όλα όσα συνέθεταν τη προσωπικότητα της Πουπέ. Μια μέρα μελετώντας το ρόλο θυμήθηκα ένα πρόσωπο από τα παιδικά μου χρόνια στην Αίγυπτο. Μια γυναίκα πολύ..χοντρή(γέλια). Χρειαζόμουνα κάτι που να τα ενώσει όλα τα επιμέρους κομμάτια του ρόλου και εμένα η μνήμη μου ανέσυρε αυτή τη χοντρή ως το εξωτερικό κέλυφος του ρόλου. Λοιπόν η χοντρή αυτή ήταν μονίμως δυσαρεστημένη και δε μπορούσε να καταλάβει πώς είναι καταδικασμένη να είναι χοντρή ενώ τρώει “τόσο” λίγο(γέλια). Και συγχρόνως έψαχνα για το εσωτερικό αίσθημα του ρόλου τ' όποίο μετά από λίγο το βρήκα. Βρήκα το αίσθημα της απάθειας. Η απάθεια μ' έχει απασχολήσει πολύ, είναι ένα συναίσθημα της εποχής μας εντελώς σημερινό.

Τι είναι αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Μόνο του ήρθε. Σαν ένα ανεπαίσθητο σπρώξιμο. Δεν ήταν έμμονη ιδέα. Όταν είχα έρθει από την Αίγυπτο, το πρώτο καιρό βίωνα κάπως επώδυνα αυτή την αλλαγή από την Αίγυπτο στην Ελλάδα. Είχα πάει λοιπόν σε μια παράσταση του Κούν που δε μπορώ να θυμηθώ ποιά ήταν. Ήμουν περίπου 17 ετών, είχα μπεί στη Φιλοσοφική τότε, και ξαφνικά κάποια μέρα ενώ καθόμουν μ 'εναν φίλο μου σε μια παρέα με ρωτάει κάποιος με τι θα ήθελα ν' ασχοληθώ, κι εγώ θυμάμαι την αίσθηση που μου είχε αφήσει η παράσταση στου Κουν και απαντάω αμέσως, πως θα γίνω ηθοποιός. Θυμάμαι ακόμα το βλέμμα του φίλου μου, γεμάτο έκπληξη να με κυττάζει, γιατί δεν είχα εκδηλώσει τίποτα σχετικό μέχρι τότε (γέλια). Βέβαια είχα ένα καθηγητή στο Καϊρο, Χρήστος Διονυσόπουλος τ' ονομά του, ο οποίος μου άνοιξε ένα ορίζοντα τεράστιο. Από αυτόν έμαθα την Αντιγόνη, το Σολωμό, τον Πλάτωνα. Κι αυτός με έβαλε να πρωτοπαίξω, στα τότε πλαίσια τα σχολικά.

Photobucket

Εκείνη την εποχή τι σκεφτόσαστε πως θα γίνετε όταν μεγαλώσετε;

Εγώ νόμιζα πως θα γίνω δημοσιογράφος (γέλια). Η δημοσιογραφία με τράβαγε πολύ. Μου άρεσε πολύ και η ζωγραφική, τα ταξίδια και μετά έγινε ένα κλικ, την εποχή που βρέθηκα στην Ελλάδα δηλαδή. Λέγοντας το αυτό δεν εννοώ πως η απόφαση πάρθηκε κι άρχισε να υλοποιείται ευθύς αμέσως. Καμμία σχέση.

Τι σημαίνει το θέατρο για σας;

Μαθαίνω για τη ζωή, μαθαίνω για τους ανθρώπους, μαθαίνω για τον εαυτό μου.

Μαθαίνω ποιός είμαι.

Ο χώρος της λογοτεχνίας έχει αποτελέσει πολλές φορές πρόσφορη πηγή για τις θεατρικές σας απόπειρες. Τι είναι αυτό που σας έλκει εκεί;

Αυτό το οποίο με έλκει και το οποίο έγινε ενστικτωδώς, είναι πως παίρνοντας κάτι το οποίο δεν είναι θεατρικό, για να το κάνεις να λειτουργήσει αναγκαστικά ανακαλύπτεις τα εργαλεία τα θεατρικά. Είναι σαν να ασχολείσαι με το τι είναι θέατρο. Ασχολείσαι με τα πρωταρχικά υλικά του θεάτρου. Και δεν είναι κάτι που επειδή το βρήκες, ισχύει για κάθε έργο. Κάθε κείμενο έχει το δικό του κώδικα. Το μόνο που ξέρεις είναι πως πρέπει να κάτσεις να ασχοληθείς, να βρείς αυτό το κώδικα. Και πρέπει να σου πω πως δεν είναι κάτι εύκολο. Έχουμε δει να μη λειτουργεί πάντα αυτό το πράγμα. Αυτό εμένα με τραβάει πολύ.

Photobucket

Για ποιό πράγμα θεωρείτε τυχερό τον εαυτό σας και για ποιό άτυχο
αυτά τα χρόνια που κάνετε θέατρο;

Αισθάνομαι μόνο τυχερό τον εαυτό μου. Θα είναι ύβρις να ισχυριστώ πως με θεωρώ άτυχη.
Είναι πολύ πλούσιο το ταξίδι μέχρι τώρα, γνώρισα πράγματα για το κόσμο, για τους ανθρώπους, που αλλιώς δε θα γνώριζα, αν δεν αντιμετώπιζα κι αυτές τις τρομερές δυσκολίες που αντιμετώπισα. Δε μπορώ να πώ τη λέξη άτυχος, το θεωρώ κάτι σαν αχαριστία.

Έχετε κάνει κινήσεις παράτολμες;

Μόνο. Ότι εγώ αισθανόμουν πως είμαι ανολοκλήρωτη σαν ηθοποιός, τ' ότι έπαιξα σε ένα έργο μόνη μου για πρώτη φορά, εννοώ τις Μορφές του Βιζυηνού, και πως αυτό συνέπεσε με μια στιγμή κατά την οποία δεν ένιωθα έτοιμη, έπρεπε να το κάνω όμως, δε σήκωνε τότε άλλη αναβολή, το θέατρο έπρεπε να ανοίξει κι έτσι αναγκάστηκα από ανάγκη να παίξω μόνη μου. Κι έπεσα στα βαθιά. Κι έπεσα σε ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Βρέθηκα αντιμέτωπη με τα πρωταρχικά υλικά του θεάτρου. Τ' οποίο αν το καλοσκεφτείς ήταν μεγάλη τύχη.

Νιώσατε ποτέ οτι σας απορρόφησε η τέχνη σε βαθμό που να το μετανιώσετε;

Όχι σε βαθμό να το μετανιώσω αλλά ναι με απορρόφησε. Προσπαθώ να ισορροπώ.

Photobucket

Μπορούμε να πούμε πως ο καλός ηθοποιός λειτουργεί σαν καθρέφτης για το κοινό, πως του βγάζει στην επιφάνεια το αληθινό του πρόσωπο;

Το έχει πεί πολύ καλά αυτό ο Σαίξπηρ, πως το θέατρο είναι ο καθρέφτης της φύσης και λέγοντας φύση εννοεί τα πάντα. Αυτό πρέπει να είναι και ο ηθοποιός. Ο καθρέφτης της φύσης. Όταν δεν είναι έτσι λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης. Σαν ένα τίποτα.

Βλέπετε το θέατρο ως εργαλείο παρέμβασης;

Βέβαια. Και είναι κάτι για το οποίο αναρωτιέμαι ακόμα πάρα πολύ, γιατί η κατάσταση στην Ελλάδα δεν έχει πιο πάτο απο αυτο που βιώνουμε. Με απασχολεί πάρα πολύ. Η ζωή μας έχει αλλάξει τελείως με αυτά που συμβαίνουν. Δεν είμαστε όπως είμασταν. Και αυτό το θέατρο οφείλει να το δείξει.

Εκμοντερνισμός των μύθων και των χαρακτήρων ή παραδοσιακογενή ανεβάσματα; Εσείς τι πιστεύετε;

Αυτό το έχει πει εξαιρετικά ο Τσέχοφ στο Γλάρο, μιλώντας για τους παλιούς και νέους τρόπους έκφρασης. Δεν υπάρχει παλιό και καινούργιο. Υπάρχει κάτι αληθινό ή όχι. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να κάνει κάποιος τα πάντα αρκεί να είναι αληθινά. Η αλήθεια είναι το παν.

Υπό ποιές προυποθέσεις μπορεί ενας καλλιτέχνης στην Ελλάδα να αποβεί
δημιουργικά πρωτότυπος και αληθινά πρωτοποριακός;

Έχουμε παραδείγματα που συμβαίνει. Ξέρετε επειδή έτυχε πέρυσι να δώ κάποιες παραστάσεις στο εξωτερικό, αλλά και στο Φεστιβάλ Αθηνών, δε μπορεί παρά να κάνει κάποιος τη σύγκριση με τους ξένους ηθοποιούς. Είναι πιο ελεύθεροι, πιο αποενοχοποιημένοι και έχουν και 2 πράγματα που λειτουργούν υπέρ τους. Έχουν καλύτερη εκπαίδευση και έχουν καλύτερο πολιτιστικό επίπεδο.Θα μπορούσαμε κι εδώ να έχουμε αυτό το επίπεδο γιατί έχουμε δυνάμεις εξαιρετικές. Αλλά υπάρχει αυτό το αναθεματισμένο το ελληνικό, που σου λέει όχι δε θα σηκώσεις κεφάλι.

Οταν παίζετε σε τι κατάσταση βρίσκεστε εσωτερικά; Πως προετοιμάζεστε πριν βγείτε στη σκηνή;

Αυτό που επιδιώκω είναι όσο γίνεται να είμαι πιο αμέτοχη, πιο ψυχρή. Όταν λειτουργεί αυτό, το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Βλέπετε, είναι σαν να έχεις 10 κατσαρόλες μπροστά σου και πρέπει να ρυθμίσεις τις δοσολογίες των υλικών σε καθεμιά. Χρειάζεται ψυχραιμία και αποστασιοποίηση εκέινη την ώρα που όλα ετοιμάζονται συγχρόνως και το κοινό “πεινάει” από κάτω.

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει για σας να έχει ένας ηθοποιός;

Το ήθος. Μιλώντας κανείς για ήθος δεν εννοεί κάτι το ηθικό, σε καμμιά περίπτωση. Ήθος σημαίνει στάση απέναντι σε πράγματα, στη ζωή, στο θέατρο. Αν το καλοσκεφτούμε απο εκεί ξεκινάνε όλα.

Τι θα συμβουλεύατε εναν νέο ηθοποιό;

Θυμάμαι κάτι που είχε πεί η Λαμπέτη. Πρέπει να μάθεις πόσο αγαπάς το θέατρο. Για ν' ασχοληθείς με το θέατρο πρέπει να το αγαπάς. Μου είχε κάνει αυτή η απλή φράση τεράστια εντύπωση. Ο κάθε ηθοποιός θα το μάθει αυτό με το δικό του τρόπο.

Το θέατρο είναι μια περιπέτεια;

Αχ! Και τι δεν είναι μια περιπέτεια τελικά;

Photobucket






ΛΑ ΠΟΥΠΕ
Μαύρη Κωμωδία του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη
Σκηνοθ.: 'Αννα. Κοκκίνου.
Ερμηνεύει: 'Αννα Κοκκίνου.
Σκηνικά.: Νίκος Αλεξίου.
Κοστούμια: Χριστίνα Μαθέα
Μουσική: Στέλλα Γαδέδη



ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ
Μακρή 4, Μακρυγιάννη, 2109246692
Μέχρι 10/5.































Feb 22, 2009

Συνέντευξη- θΕμιΔα μΠαΖακΑ*










Θέμις Μπαζάκα
“Κάτι μας λέει αυτή η εξέγερση”

Η Θέμιδα Μπαζάκα λίγες μέρες μετά από τον σκληρό Δεκέμβρη του 2008
μιλάει στην Parallaxi και στον Πάνο Μιχαήλ για τον εσωτερικό μετεωρισμό της
πεπλανημένης πλειοψηφίας, τις εξεγερτηριακές μορφές διεκδίκησης,
το χαμένο κοινωνικό κέντρο και εξηγεί γιατί πιστεύει πως οι νεανικές ουτοπίες
θ' αποτελέσουν τη Bossa Nova που θα καταπνίξει τα δυσοίωνα
μεγαλεία των golden boys του καταναλωτικού κυνισμού.







Bossa nova, εκτός από τον τίτλο της παράστασης που συμμετέχετε αυτό τον καιρό και που ανεβαίνει στο ΜΜΘ, πάει να πεί νέο κύμα.
Κάτα πόσο ο έρωτας λειτουργεί πια στη ζωή των ανθρώπων ως bossa nova κυρία Μπαζάκα;
Ο έρωτας έχει χάσει τον μπούσουλα.
Παίζουν όλα πια μ' ένα τρόπο τελείως lifestyle για αυτό και οι άνθρωποι είναι πιο μόνοι από ποτέ.
Δεν ερωτεύονται, δεν έχουν υπομονή, δε κοιτάζουν τους ανθρώπους.
Ζούμε μόνοι μας. Είμαστε εντελώς αποξενωμένοι.
Δεν παίζει τίποτα ενδιαφέρον πια.
Το πολύ ένα βιαστικό one night stand.

Photobucket

Oct 29, 2008

Συνέντευξη- κΩνσταντινΟς τΖουμΑς

Στην ερημιά με χάρη












O Κωνσταντίνος Τζούμας μιλάει για τις Ως εκ Θαύματος
περιπέτειες της ζωής, την τέχνη του, τα χρόνια της Νέας
Υόρκης, το ραδιόφωνο και εξηγεί τη σημασία του
 να μην είναι κανείς σοβαρός.




Δεν νομίζω πως κάποιος άνθρωπος με χιούμορ, γούστο και εμπειρίες θα περιέγραφε ποτέ τον εαυτό του. Όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνει κανείς πως δε ξέρει τίποτα, ότι άλλα νόμιζε κι άλλα είναι εντέλει, πόσα ακόμη έχουν να του αποκαλυφθούν. Δεν έχω ιδέα και ούτε μ'ενδιαφέρει να μάθω για να σου πώ την αλήθεια. Όσες φορές έχουν επιχειρήσει άνθρωποι να μου πουν για το μέλλον, για τον χαρακτήρα μου με αφήνει τρομερά αδιάφορο, δε θέλω να ξέρω, για να είμαι ειλικρινής. Μπορεί αυτό που θα μου πούνε ν'αρχίσω να το "φοράω" και να συμπεριφέρομαι μ' ένα γελοίο τρόπο. Γιατι βλέπεις έτσι λειτουργούν αυτά, άμα σου κάνουν μια κριτική ή ένα σχόλιο,



Το σύστημα που κινείται ο καθένας μας, η κοινωνική του ομάδα έχει μερικές ρουτινιάρικες συμπεριφορές, λειτουργεί με κανόνες υποτίθεται και άλλα μεγάλα, πυκνά και βαθυστόχαστα. Από πολύ νωρίς είχα αντιληφθεί πως μπορούμε, όσοι θελουμε και είμαστε αποφασισμένοι, να λειτουργήσουμε εκτός προδιαγραφών, εκτός σχεδίου, και η περιπτωσή μας, κόντρα στις προδιαγραφές και στις απόψεις του συστήματος, μαζί μ' άλλους ανθρώπους να κάνει άλλα πράγματα, που ως εκ θαύματος αυτά τα πράγματα να κάνουνε μιαν αίσθηση, να μη περάσουν απαρατήρητα. Ποιός θα το έλεγε πως τα τελευταία 10 χρόνια θα σταμάταγα τα ξενύχτια και θα απέβαλλα ένα σωρό συνήθειες και γούστα προκειμένου ν'αφοσιωθώ σε κάτι όπως είναι η γραφή; Τι είναι τα θαύματα αγαπητέ; Είναι αυτό που λέει ο Θερβάντες με το στόμα του Δον Κιχώτη: "Τα θαύματα είναι κάτι γεγονότα που συμβαίνουν σπάνια". Αλλά όταν συμβαίνουν..



Δε μου είχε περάσει από το μυαλό. Όταν ήμουνα μικρός συνηθίζανε να μου λέγανε λόγω των καλών εκθέσεων που έγραφα ότι έπρεπε να γίνω συγγραφέας. Εγώ δεν έδινα σημασία. Με την ίδια ελαφρότητα που μου λέγανε πως έπρεπε να γίνω ηθοποιός ή χορευτής με την ίδια ελαφρότητα μπήκα και στο χορό και στο θέατρο, ίσως και στη συγγραφή τώρα. Δε θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Μια ζωή εξιστορώ, η οποία κατα τη γνώμη μου έχει ένα ενδιαφέρον, από την άποψη ότι αποδεικνύω πως γίνεται να πετύχεις πράγματα χωρίς να χρειαστεί να κάνεις όλα αυτά που εσείς πιστεύετε πως πρέπει να κάνει κάποιος για να γίνει εκείνο, ετούτο ή κάτι άλλο και όλα αυτά χωρίς να έχω κάποια οικονομική επιφάνεια από πίσω. Αυτό είναι όλο το στοίχημα που εγώ (χωρίς να το πολυέχω πάρει χαμπάρι) είχα βάλει με τα πράγματα και τον εαυτό μου. Και αυτό είναι που εντέλει προέκυψε.






Είναι πολύ πιθανό, ναι. Θυμάμαι που όταν ήμουν μικρός μου είχε πει πως δεν ήθελε να γίνω θεατρίνος και όμως να που έγινα τελικά ένας άνθρωπος που σπούδασε τη τέχνη της εξαπάτησης. Αν ζούσε δεν ξέρω αν θα είχα κάνει τις ίδιες επιλογές, είχε αυτό το χάρισμα της απαλής δράσης και να λέει τα πράγματα που ήθελε να πεί υποδόρια, χωρίς να τα επιβάλλει. Της χρωστάω πως μου έμαθε τα όρια. Εγώ έχω κινηθεί σε γκέτο πάρα πολύ ακραία. Πάντα υπήρχε ένα κουδούνι, κάτι που μου έλεγε μέχρι εδώ να φτάσω, πιο πέρα δε με παίρνει και κάπως έτσι πορεύτηκα. Αυτό της το χρωστάω, μαζί μ' άλλα πολλά.



Μπά, όχι. Εκείνη την εποχή συλλέκτες εμπειριών ήμασταν όλοι. Αναζητούσαμε αυτό που νομίζαμε πως θα μας έκανε κοσμοπολίτες και ωραίους τύπους, γιατί εμείς αυτό θέλαμε. Δε θέλαμε να είμαστε ούτε πετυχημένοι, ούτε όμορφοι. Ωραίοι τύποι θέλαμε να είμαστε. Να ταξιδεύουμε, να μας συμπεριφέρονται γενναιόδωρα, να έχουμε και μεις μια γενναιοδωρία, να μπορούμε να συγχωρούμε που και που όταν χρειάζεται και άλλα διάφορα τέτοια. Η δίψα για ζωή υπήρχε και την ίδια στιγμή ξόδευα πολύ, σπατάλη όχι με μέτρο. Άγνωστο το μέτρο την εποχή εκείνη. Δε βάλαμε ποτέ στόχο τι θα κερδίσουμε. Θέλαμε να περάσουμε καλά. Να γνωρίσουμε ακόμα μια ωραία τύπισσα. Να μας καλέσει ένας τύπος στο εξοχικό του και να περάσουμε ωραία.
Photobucket


-Αυτό δυσκόλευε τους ανθρώπους με τους οποίους ζούσατε, συναναστρεφόσαστε; 




Photobucket


Ναι πραγματικά, ούτε η εποχή μου, ούτε η γενιά μου, ούτε η φυλή μου ,δεν είχαμε διάθεση για αγιοποιήσεις και μυθοποιήσεις. Από την μια υπήρχε ένας άγραφος νόμος της αντροπαρέας που έπρεπε να ανταποκριθεί σ'ενα είδος κανιβαλισμού, των άλλων φυσικά, που δε μ' άρεσε καθόλου. Από την άλλη μεριά σε κάθε ευκαιρία όταν ήμουνα μόνος μου ή όταν είχα απέναντι ένα νέο κορίτσι που άνοιγε τη βεντάλια της ύπαρξης με μεγαλύτερη πολυχρωμία και έμπαινε σε περιοχές πιο ευαίσθητες, πιο ντελικάτες, πιο κρυμμένες, καταλάβαινα ότι εκεί είναι η πραγματική μου κλίση, ότι αυτό εμένα με ενδιέφέρει πιο πολύ, το να εκτεθώ αφειδώλευτα και όχι η τρέχουσα συμπεριφορά, το γούστο και η ηθική. Δε μου έλεγαν απολύτως τίποτα και πιστεύω πως ένας από τους λόγους που αντιδρούσα έτσι εκείνη την εποχή ήταν ένα είδος ισορροπίας απέναντι στη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.



Ο Πειραιάς εκείνη την εποχή άκουγε πολύ λαϊκό τραγούδι, οι αυλές πραγματικά αναστενάζανε. Όλα αυτά τα ντέρτια και οι καημοί εμάς δε μας πολυάρεσαν. Μας τράβαγε το Ηρώδειο, μας τράβαγε η συμφωνική ορχήστρα, η τζάζ μουσική, το ροκ εντ ρολ. Δε ξέρω πως συνέβη, αλλά χρόνια αργότερα ανακάλυψα στην Νεά Υόρκη ότι τελικά είχα επιδοθεί σε μια επιβιωτική τακτική σνομπαρίσματος των αισθημάτων μου. Γινόταν χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Έμαθα να μη δίνω μεγάλη σημασία σε αυτό το πράγμα που λέγεται αισθήματα, ντέρτια, καημοί και διάφορα παρόμοια. Τα περνούσα λίγο ελαφριά αυτά τα πράγματα. Δεν μπορεί να είναι αυτό, κάτι μου διαφεύγει και στην επόμενη γωνία θα το συναντήσω, κάπως έτσι έλεγα. Έπαιζε ρόλο και παυσίπονου αυτή η συμπεριφορά όπως καταλαβαίνεις, με αποτέλεσμα να διαφεύγουν και πάρα πολλά πράγματα. Έχει μια φράση ο Μπέκετ στο Περιμένοντας τον Γκοντό. Λέει ο Βλαδίμηρος: "Μήπως κοιμόμουνα όταν οι άλλοι υποφέραν;" Αυτή η φράση με προβλημάτισε όταν τον έπαιξα τον Βλαδίμηρο 2 φορές. Μήπως κοιμόμουνα και εγώ όταν οι άλλοι είχαν προβλήματα; Δεν έχουμε πάντα την εποπτεία του τι συμβαίνει τριγύρω μας παρασυρμένοι από το δικό μας όνειρο ευτυχίας. Όλα αυτά δε με βοήθησαν να βγάλω βέβαια κάποιο συμπέρασμα. Δε με βρίσκεις πιο αισιόδοξο τωρα που μιλάμε ή με έτοιμη γνώση. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα.



Ωραία. Complete uknown like a rolling stone, όπως λέει και ο δημοφιλής στίχος του Ντύλαν. Και ίσως η πιο ερωτική μου περίοδος. Γιατί όταν είσαι κανένας μπορείς να μεταμορφωθείς σε οτιδήποτε γουστάρεις. Μπορείς να παίξεις ότι ρόλο θέλεις. Πέρασα καταπληκτικά. Επαγγελματικά δε το κυνήγησα ιδιαίτερα. Δεν έτρεχα σε οντισιόν, να αποδεικνύω κάθε φορά το ταλέντο μου, το όποιο ταλέντο μου. Αυτό με ενοχλούσε πάρα πολύ. Με ενδιαφέρει να είμαι πληρωτέος άμα τη εμφανίσει. Όταν με δει κάποιος να πεί πως η αύρα αυτού του ανθρώπου μου κάνει. Τ' άλλα θα τα βρούμε όταν συνεργαστούμε. Άσε τώρα να σου αποδείξω κάθε φορά ότι
είμαι καταπληκτικός και ότι είμαι καλύτερος από τους άλλους κτλ. Δεν μου αρέσουν αυτοί οι ανταγωνισμοί καθόλου. Τα βαριέμαι όλα αυτά. Βαριέμαι τη διαδικασία της απόδειξης. Ήθη και συμπεριφορές αυτά μου έκαναν εντύπωση κυρίως. Έβλεπα τους rockstars να ψωνίζουν για τις ερωμένες τους και να βγάζουνε τα μασούρια με τα κατοστοδόλλαρα από την crocodile μπότα τους και άλλα τέτοια. Βέβαια μετά σκέφτηκα πως αυτά που τότε βίωνα ως μοναδικότητα, ως κάτι ιδιαίτερο, ήταν μια κοινοτοπία εντέλει, μια κοινοτοπία που μου πήρε χρόνια για να το καταλάβω. 
Όταν κάποιος αφηγείται την ζωή του ως μοναδική μπορεί την ίδια στιγμή να υπάρχει στον ίδιο χώρο άλλος ένας που αν αφηγηθεί τη δικιά του να χλωμιάσεις. Οι ζωές των ανθρώπων έχουν πάρα πολύ ενδιαφέρον γιατί είναι όλες μοναδικές, με το τρόπο που τις βίωσε ο καθένας φυσικά, πολλές έχουν το στοιχείο της δράσης, των αλλόκοτων εμπειριών, των απροσδόκητων γεγονότων, ένα φώς να σε τυφλώσει, να σε ρίξει στα γόνατα και ν' αλλάξεις ζωή. Εκεί στη Νέα Υόρκη έμαθα αυτό. Να μη το κάνω θέμα, να μη νομίζω πως είμαι το κέντρο του σύμπαντος, γιατί έβλεπα δίπλα μου ζωές ανθρώπων που έλαμπαν τη μια στιγμή και την άλλη ήταν στο τελευταίο σκαλοπάτι. Αυτό έκανε τη κυρία ματαιότητα να με επισκεφτεί πάρα πολύ νωρίς. Και να μου χαμηλώσει τον τόνο. Και μερικές φορές, γιατί ακόμα με επισκέπτεται, να με ακυρώνει.


Είχε κλείσει πια ο κύκλος. Είχα γίνει πια ένας μπλαζέ Νεουορκέζος, δεν είχα πια τίποτα άλλο εκεί πέρα να κάνω, και επειδή στην Ελλάδα εκείνη την εποχή οι προτάσεις που μου έγιναν, το Happy Day του Βούλγαρη, μια σειρά συνεργασιών με τη Λυρική Σκηνή και διάφορα άλλα, συν το γεγονός πως τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά, η Ελλάδα δεν είχε τους ασφυκτικούς ρυθμούς της Νέας Υόρκης, είχαν γυρίσει και πολύ ενδιαφέρουσες φυλές Νεοελλήνων από Βερολίνο, Παρίσι,


Δε μου έλειψε και ποτέ η ελευθεριότητα. Mπορεί να ήταν πιο διονυσιακά τα πράγματα τότε αλλά mπορεί και να μου διαφεύγει σήμερα πως οι νέοι άνθρωποι διαθέτουν τον ελεύθερο χρόνο και πως λειτουργούν στα ερωτικά τους. 



Δε κάνω τηλεόραση, δε μου αρέσει, δε μου άρεσε ποτέ. Δεν έχει καλούς φωτισμούς, τα πρόσωπα δεν είναι γοητευτικά, δεν έχει το βάθος πεδίου που έχει το σινεμά. You'll get what you see και με ενοχλεί αυτό. Είχα κάνει παλιά, το 93 μια εκπομπή, όταν ξεκίναγε το STAR, το Μην Διακόπτετε τις Διαφημίσεις Για Να Δείξετε Πρόγραμμα, που ήταν κάτι άλλο, όχι σειρά δηλαδή και είχε θέμα της τις διαφημίσεις. Μου άρεσε πολύ αλλά παρολ' αυτά μετά από ένα χρόνο τη βαρέθηκα και είπα πάμε για άλλα.


Photobucket

Έχει να κάνει με το ότι ένα μεγάλο μέρος των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης είναι ηλίθια. 





Πως προέκυψε η συνεργασία με τον Εν Λευκώ, τον ραδιοφωνικό σταθμό που τα τελευταία χρόνια κάνετε την εκπομπή σας ;
Ο Τάσος ο Φαληρέας, της δισκογραφίας η φυσιογνωμία αυτή, πρότεινε στο ζεύγος Καβαθά τότε που έφτιαχνε τον Εν Λευκώ το ονομά μου. Και επειδή η πρόταση ήταν στη κυριολεξία εν λευκώ, μ' άρεσε και δέχτηκα. Κάθε πρωϊ μου δίνει την ευκαιρία αυτή η εκπομπή να εξισορροπήσω κι εγώ και για 2 ώρες, να ψυχανεμιστώ ένα είδος αρμονίας, γιατί πραγματικά το υπόλοιπο της ημέρας είναι δρόμος μετ' εμποδίων. Για όλους μας.



Photobucket

Πιστεύω πως στη χώρα της τυφλής playlist ο μονόφθαλμος βασιλεύει. Tόσο απλά.



Δώρον-άδωρον. Δε με προχώρησε ως καλλιτέχνη. Εντέλει αναπαρήγαγα τη περσόνα μου,  και μέτα από κάποιο σημείο άρχισαν αναρωτιέμαι τι νόημα έχει όλο αυτό και έτσι στράφηκα στο θέατρο ολοκληρωτικά.
Ως θεατής ο ΝΕΚ δε με προσέλκυσε. Έβρισκα πως είχε πολλές ατέλειες. Κατ' αρχήν δεν είχε γυναίκες ερωτεύσιμες, τι να λέμε τώρα. Σε αντίθεση με τον ξένο. Τι Φελίνι, τι Μπέργκμαν, τι Μπουνιουέλ, τι Αντονιόνι, ακόμα και ο Ταρκόφσκι, μεταφυσικός, μεταφυσικός  αλλά οι γυναίκες στις ταινίες του είναι όχι απλώς ερωτεύσιμες.. μέχρι πρόταση γάμου τους κάνεις. Ύστερα κάτι ήθελαν να αποδείξουν στους κριτικούς, υπήρχε μια σοβαροφάνεια, μια δυσκοιλιότης, κάτι το συγκαμένο, δε ξέρω πως να το ορίσω. Εξ ου και το σαββοπούλειο, βύθισαν μια γενιά στα πιο βαθιά χασμουρητά. 




Η ζωή είναι πολύ πιο συναρπαστική και απρόβλεπτη απ' ότι το θέατρο. Έχει γίνει δηλαδή, κάτι με το γκρέμισμα των ιδεολογιών, κάτι με τη πολυπολιτισμικότητα των μητροπόλεων, κάτι με τη ζαραβακατρανέμια της ασυννενοησίας που επικρατεί, σαν θόλωμα. Παλιότερα υπήρχαν σταθερές με τις οποίες πορευόμασταν. Αυτός ο χαρακτήρας ήτανε έτσι, τον έφτιαχνε ο ηθοποιός ανάλογα με το ταλέντο του και το χαρισμά του, τον έδειχνε και αυτό ήταν μια κατάθεση ενός γεγονότος. Για ποιό χαρακτήρα να μιλήσεις σήμερα όταν εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε χαρακτήρα 15 φορές μέσα στην ημέρα; Και πως να συλληφθεί αυτή η πολυπρισματικότητα που έχουμε πλέον ο καθένας και να τη κάνεις μια ταινία ή ένα θεατρικό;  Αδυνατώ να το εκφράσω καλλιτεχνικά. Ο πιο προσιτός μου τρόπος είναι το ραδιόφωνο. Να κυλώ από το ένα θέμα στο άλλο, να υπογραμμίζω κάτι άλλο, ν'ακούω μουσική. Που λές και αύριο να ξυπνήσω και να πληροφορηθώ πως δε υπάρχει θέατρο δε θα ενοχληθώ καθόλου. Αρκεί να υπάρχουν τα βιβλία μου, 2-3 φίλοι, μια βόλτα, ένα καλό γεύμα. Μου αρκεί.


Photobucket

Όλοι μπορεί να είναι και καλοί και κακοί. Νομίζω πως έχουμε δικαίωμα όταν μπούμε στη περιπέτεια της δημιουργίας και στο καλό και στο κακό, αλλιώς δεν έχει νόημα. Αρσακειάδα είναι η τέχνη; Όχι, έχεις δικαίωμα στα πάντα. Παλέυεις, βουτάς μέσα, πέφτεις κάτω, σηκώνεσαι, τα κάνεις ανωκάτω πολύ συχνά, δε τρέχει και τίποτε. Φαίνεται όμως όταν κάποιος παλεύει, έχει κράμπες στο στομάχι, ιδρώνει, κάνει μπάμ αμέσως. Και εκεί είναι η διαφορά του καλού από τον κακό. Ότι μπορεί να κάνει όλη αυτή την επίπονη διαδικασία που είναι η ηθοποιία, να φαίνεται ως ένα παιδικό ευφορικό παιγνίδι που πρόεκυψε τυχαία. Αυτό είναι το μυστικό της μεγάλης τέχνης.



Ο Μπέκετ είναι ο μόνος που αγάπησα και θα ήθελα να τον γνωρίσω κιόλας. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση σαν συγγραφέας. Και μου έκανε εντύπωση από τη σχολή θυμάμαι, που τον παρουσιάζανε ως το θεάτρο του παραλόγου ενώ εγώ δεν έβρισκα τίποτε παράλογο, τον έβρισκα πολύ σύγχρονο. Το ότι θα βρεθούμε όλοι ως υπαρξιακά σκουπίδια κάποια φορά στη ζωή μας, το έβλεπα από πολύ μικρός να γίνεται. Και στον περιγυρό μου και στο ευρύτερο περιβάλλον. Στη Νέα Υόρκη το είδα δίπλα μου, καλλιτεχνικά αναστήματα μεγάλα να είναι στο διπλανό τραπέζι σε κατάσταση Βατερλώ. Ένοιωθα πάρα πολύ οικεία εκφέροντας τις λέξεις του.



Το λέτε λές και πρόκειται για κάποιο επίτευγμα. Πρόκειται ξεκάθαρα πέρι λάθους. Δεν έχω ιδέα, ειλικρινά σας μιλάω. Δεν υπήρχε κανένα πρόγραμμα, καμμιά ιδεολογία πίσω από αυτό. Τι να υποθέσουμε; Οτι έκανα, το κατάφερα εξαιτίας των πολλών όχι που έλεγα; Ακούγεται αστείο. Μ' άρεσε πολύ αυτή η περιπέτεια, μπαινόβγαινα μέσα σ'αυτήν, δε τη πήρα ούτε ιδιαίτερα σοβαρά, ούτε ιδιαίτερα ελαφρά, δε μπορώ να πώ πως αποστήθισα και κρατήθηκα μετά μανίας γατζωμένος σε κάτι.



Photobucket




[συνέντευξη που μου έδωσε ο Κωνσταντίνος Τζούμας και δημοσιεύτηκε στη Parallaxi]







Η εκπομπή του Κωνσταντίνου Τζούμα μεταδίδεται
 από τη συχνότητα του
Εν Λευκώ 87,7. Ο πρώτος
τόμος της αυτοβιογραφικής του τριλογίας με τίτλο
ΩΣ ΕΚ ΘΑΥΜΑΤΟΣ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.