ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ Μήδεια2 [αίμΑ καΙ φώΣ*]

Ζεστό αίμα, νερό και ένα πελώριο άσπρο σεντόνι να τυλίγει μ' ένα τρόπο εξαιρετικό την ιδέα

ότι ο Έρωτας είναι μια οθόνη στην οποία μπορούμε να δούμε πως υπάρχουμε ως αντανακλάσεις

λαβωμένων ψυχών, διαποτισμένες με την ανομολόγητη βεβαιότητα πως δε θα επιτραπεί ποτέ ν' απογοητευθούμε ξανά. Κάπως έτσι η Μήδεια του Δημήτρη Παπαϊωάννου έχει ξεκινήσει το χειμερινό της

ταξίδι στο Θέατρο Παλλάς αυτή τη περίοδο, ύστερα από τις καλοκαιρινές παραστάσεις

στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και στη Πολιτιστική Ολυμπιάδα του Πεκίνου.

Ξαναείδα τη παράσταση πριν λίγες μέρες.

Η φωταγωγημένα επετειακή κρούστα του καλοκαιριού είχε σπάσει.

Όχι πως ήταν απαραίτητα αρνητική ως παραστασιολογικό επίχρισμα.

Αλλά εδώ μιλάμε έτσι κι αλλιώς για ένα διαφορετικό ανέβασμα

καθώς διασχίζει ανθεκτικότατα απ' ότι φαίνεται, το χρόνο.

Οι χορευτές-ερμηνευτές έχουν κατασταλάξει μέσα στην δυναμική μαγεία

των συμβολισμών με τρόπο εναργή και ουσιαστικό και η ανάγλυφη

συμμετοχή τους σου επιτρέπει με μεγαλύτερη άνεση, απ' ότι το καλοκαίρι,

να εστιάσεις στη μυστική ζωή των ρόλων και στην ανταλλαγή των σκηνικών ενεργειών.

Το μείγμα ερωτικής πτώσης και ενσωματωμένης αισθαντικότητας έχει σχεδόν βρεί πια

τις ιδανικές του αναλογίες υπό τη σημαία της παρατήρησης του Έρωτα ως

χορογραφημένου ονείρου, που διευθύνει άδηλα όλες τις συμπεριφορές,

που εμπλέκει στις ανθρώπινες υποθέσεις τις διαποτισμένες από βιαστικές

και πανικόβλητες επιθυμίες ένα ρόλο συσκότισης της πραγματικότητας,

που αναγνωρίζει ότι η ευαίσθητη ισορροπία του

ερωτικού παιχνιδιού δεν επιτρέπει τη γαλήνη.

Μονάχα τη σπατάλη δυνάμεων.

Και την επωμιζόμενη υπερβολή.

Πάνω σ' εκείνη τη σημαίνουσα υπερβολή ο Παπαϊωάννου εικονογραφεί

αριστοτεχνικά το μύθο ως ένα εξπρεσιονιστικό φιλμ-νουάρ.

Η Μήδεια είναι ένα ερωτικό φιλμ νουάρ. Είναι το αρχετυπικό φιλμ νουάρ.

Ο Έρωτας όπως και ο Θάνατος είναι αναμφίβολα δεμένοι κατά τρόπο γόρδιο.

Οι εικόνες και ο τρόπος που τις έχει δομήσει μας υπενθυμίζει πως η λεπτή λευκοκόκκινη

(η Λευκότητα ως προανάκρουσμα του Αίματος) γραμμή κάτα μήκος της

οποίας ξετυλίγεται το αφηγηματικό νήμα της τραγικής κατάληξης των ηρωών

εμπλέκει τον πόθο, τη γοητεία, το όνειρο, τον θάνατο, τον πόλεμο των φύλων, με τη διασθητική

λογική της ίδιας της ζωής προκειμένου ν' αντισταθμίσει το βάναυσο ίχνος της ερωτικής προδοσίας.

Η Ευαγγελία Ράντου έχει διαποτιστεί και έχει διαποτίσει τη Μήδεια

μ' έναν λικνιστικό ψυχισμό και μια σωματική ευφυΐα πέραν του αναμενόμενου.

Λεία, λαμπερή, ενστικτωδώς ζωϊκή μ' ένα επίχρισμα εντελώς

σύγχρονο έχει κάνει το ρόλο εντελώς δικό της πια.

Ο Άρης Σερβετάλης, στο ρόλο του σκύλου, πριμοδοτεί με ισοκρατημένο

ψυχικό σκίρτημα και επανεισηγμένη τεχνική το αναπόφευκτο ξέσπασμα.

Ο Γιάννης Νικολαΐδης και ο Ιασονάς του κυλάνε πια με χάρη και ευλυγισία

ανάμεσα στις απαλές διαβαθμίσεις και στις συναισθηματικές διακυμάνσεις.

Μπορείς να δείς με ακρίβεια πως αδρανοποιεί το ανοσοποιητικό ερωτικό σύστημα

της Μήδειας, πως ανάβει και με τι τρόπο καίγεται τελικά από τη καύτρα του απαγορευμένου.

Η Κατερίνα Λιόντου ως Γλαύκη γειτνιάζει επιτυχημένα με τον ερωτικό πυρήνα

του ρόλου της, ενώ ο Φοίβος Παπαδόπουλος ρυθμίζει με δύναμη και σημαδεύει

με ανακλαστική ενέργεια και θελκτική σωματικότητα το μεταφυσικό ρόλο του Ήλιου.

Η Μήδεια έχει πατρίδα το αίμα.

[Διότι εκεί μόνο μπορείς να εγκαταστήσεις τον ερωτικό προορισμό].

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου το φώς.

Η Μήδεια² στο Παλλάς, σ' αυτές τις κυψέλες κατοικεί.

Εκ γενετής.

8[*]7

Σύλληψη + Σκηνοθεσία + Χορογραφία

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Σκηνικά

Νίκος Αλεξίου

Φωτισμοί

Αλέκος Γιάνναρος

Σχεδιασμός + Σύνθεση Ήχων

Coti K.

Μουσική

Κολλάζ από οκτώ όπερες του Vincenzo Bellini

(La Straniera (1829), Norma (1831), Beatrice di Tenda (1833), I Capuleti e i Montecchi (1830), Il Pirata (1827), I Puritani (1835), La Sonnambula (1831), Zaira (1829)

Art Direction + Κοστούμια

Θάνος Παπαστεργίου

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Βοηθός Σκηνοθέτη + Διεύθυνση Καλλιτεχνικής Παραγωγής

Τίνα Παπανικολάου

Τεχνικός Διευθυντής + Εκτέλεση Παραγωγής

Κώστας Κεφάλας

Γλυπτική

Νεκτάριος Διονυσάτος

Μακιγιάζ

Ιωάννα Τσελέντα

Hair Styling

Αλέξανδρος Μπαλαμπάνης

Ερμηνευτές

Μήδεια

Ευαγγελία Ράντου

Ιάσων

Γιάννης Νικολαΐδης

Σκύλος

Άρης Σερβετάλης

Γλαύκη

Κατερίνα Λιόντου

Ήλιος

Φοίβος Παπαδόπουλος

Αργοναύτες

Νίκος Δραγώνας

Μιχάλης Ελπιδοφόρου

Νίκος Καλογεράκης

Τάσος Καραχάλιος

Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης

Φοίβος-Θωμάς Κυριάκου

Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου

Βαγγέλης Τελώνης

Συμεών Τσακίρης

Altin Huta

Βοηθοί Χορογράφοι

Νίκος Δραγώνας

Νίκος Καλογεράκης

Βοηθός Φωτιστή

Θοδωρής Μιχόπουλος

Βοηθός Ενδυματολόγου

Βασιλεία Ροζάνα

Εργαστήρι Γλυπτικής

Μάριος Ηλιάκης

Νίκος Καρράς

Εκτέλεση Μακιγιάζ

Εβελίνα Ζαγάρη

Υπεύθυνος Τεχνικός Σκηνής

Γεώργιος Μπαμπανάρας

Τεχνικοί Σκηνής

Ντίνος Νικολάου

Ιορδάνης Χατζηιωαννίδης

Προγραμματισμός Φωτισμών

Τάσος Γλυκός

Εκτέλεση Φωτισμών

Χρήστος Τζιόγκας

Ηχολήπτης

Κωνσταντίνος Μιχόπουλος

Κατασκευή Σκηνικού

Lazaridis Scenic Studio

Ειδικές Κατασκευές

Αφοί Γαλανόπουλοι Ο.Ε.

Α.Τ.Α. Α.Ε.

Κατασκευές από Χαρτί

Χαρίσης Τσιούρας

Δανάη Ηλιοπούλου

Λεωνίδας Παπαδόπουλος

Σοφία Τσιούρα

Βασίλης Γεροδήμος

Κατασκευή Κοστουμιών

Ελένη Μελισσάρη

Ιωάννης Φαράντος

Νίκος Μάλεσης

Δερμάτινα Είδη

Κώστας Βλαχόπουλος

Την ομάδα γύμνασαν οι

Ελευθερία Λαγουδάκη

Όλια Λυδάκη

Γιάννης Μανταφούνης

Γιώργος Μάτσκαρης

Ναπολέων Ξιφαράς

Βοηθοί Παραγωγής

Κάλη Καββαθά

Κυριάκος Καρσεράς