yoU haD onE leG [anD a prussiaN minD*]

Αγαπητή μου [Μανδόνα*],

 απογοητεύτηκα φριχτά που αποφάσισατε να 

επισκεφτείτε την Ελλάδα τον περασμένο μήνα στο πλαίσιο της νέας σας περιοδείας.

 Δεν γνωρίζατε, δεν ρωτάγατε;  Η Ελλάδα είναι ένα δαντελώτος παραμυθένιος κόσμος  έκδηλων 

μπουζουκορκοτών λογιστών, σαλιαρισμένης εντεχνοπρεπείζουσας λογιότητας και τζαζομπλαζέ φεστιβαλικούχων 

τζόβενων. Η αποχαυνωμένη πλειοψηφία έννοιες όπως τα rock n' roll τροπάρια, τις ευφάνταστες γαζέλες της pop, 

τα electronica γλωσσόφιλα των 20something φυλών των μητροπόλεων όχι απλώς τα μπερδεύει στη δοσολογία 

αλλά δε θέλει καν να συγκρουσθεί με το ενδεχόμενο που αυτά φέρουν. Όσο για το ξεσπάθωμα  όλων των

 πολιτιστικοθρεμμένων μας ανακλαστικών, με το άκουσμα του ερχομού σας αγαπητή μου οι σιδερωμένες 

μιντιακές Σαμάνθες Erevous με την αψεγάδιαστη ευφράδεια του παρα-μορφωμένου φυματικού, 

αγγίξαν τον Θεό ή το δαίμονα (του τυπογραφείου) και δεν ευθυμήσανε ούτε σταλιά. 

Miles away κι ακόμα παραπέρα.

Τόσο σαγηνευτική περσονα mon cherie σαν και εσάς

 -διαθέτετε πράγματι τη σιδερένια αύρα της αυτόφωτης αράχνης και τη καθοριστική σαγήνη του χρήματος-

 την έπιασαν στο στόμα τους από τα μαρουλιασμένα τηλεοπτικά σοβατεπιά εως και ο Στέλιος Ελληνιάδης, 

αν έχετε τον Θεό σας(απορώ πως δεν αναζήτησαν και τον Γεώργιο Λιάνη). Άσχετο. 

Μια μέρα έδειξα στον αρχισυντάκτη ενός περιοδικού που συνεργαζόμουν το εξώφυλλο από το "SEX" 

λευκωμά σας. Ενώ έπινε πορτοκαλάδα (χωρίς ανθρακικό, να σημειωθεί στα πρακτικά αυτό;-) και άκουγε 

προσηλωτικά και ασμένως Monika, τα μάτια του φούσκωσαν, η μακριά ασπρουλή μύτη του  άνοιξε διάπλατα 

και απ' το δασύτριχο στήθος του ανέβλυσε -purock- ξυνίλα. "Σου αρέσει, ε; Άτιμο, τι μου κάνεις... Δεν ακούμε τέτοιες 

μυρωδιές  εδώ μέσα"  μου σύριξε βλοσυρά και άλλαξε θέση όπως οι γιατροί όταν ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν 

τα ανα-μαινόμενα νυστέρια τους. Τεσπά. Πόσο θλιβερό, πόσο παράλογο, που λέτε λοιπόν, είναι να έχουν γδαρθεί τ' αυτιά 

μας από προκατειλημένους εμμηνοπαυσιακούς entexno-λογικούς, ή από playlisticious νευρόσπαστα και διάφορα άλλα κεκτημένα επιλογικά τσιμπούρια που χρησιμοποιούν τη μουσική ως ηχητική ρεκλάμα των κοσμογονικών αισθητικών επιλογών τους. Κάνουν ακριβώς ότι κάνουν για να εξ-ασφαλίσουν ότι τα πράγματα θα μείνουν αγκαλιά 

με τις εξορθολογισμένες εκδουλεύσεις και το επισφαλές τους αισθητήριο.  

Πόσα λίγα ξέρουν !

Αγαπητή μου, αναλογιστείτε και πράξτε αναλόγως. Άλλωστε πόσα έτη σας απόμενουν ακόμα? 

Το διψασμένο σας μάτι, η very accurate ικανοτητά σας να περιπλάνασθε ανάμεσα στα ηττημένα λόμπι 

των φετιχοποιημένων ηδονιστών των μεγαλουπόλεων και ν'αποπλανείτε τα παρα-τεταμένα πλήθη 

των εύθυμων γδαρμένων city slickers μπορεί να παραμένει ακόμα ακμαία. Το θέμα  όμως 

είναι να προλάβετε να αποπειραθείτε κάποιου είδους κατάδυση στον αντιδημοφιλή ζόφο της τέχνης

 σας, όσο είναι ακόμα καιρός, πέρα από τεχνολογικές φαντασμαγορίες  και into the groove 

νευρωτικές αναζητήσεις του καινούριου, πέρα από τους silliconvalleyθρεμμένους νεωτερισμούς της μαραμένης

 μασχάλης του MTV (που πνέει τα λοίσθια στην εποχή του youtube), πέρα από τα fashionable κουτσομπολιά

 και τις  σπαρταριστές εισπνοές και εκπνοές δολλαρίων. Εκεί κρύβεται το γνήσιο ρίγος της τέχνης άλλωστε.  

Στην αναδιανομή του απροσπέλαστου καινού. 

Με θερμούς χαιρετισμούς [Π.*] 

 

[ κείμενο γραμμένο για τη στήλη Blogme ! του μηνιαίου περιοδικού Parallaxi ]