στο Θέατρο Έναστρον στις 22.30 πραγματεύεται τον άνθρωπο που πάλλεται με τα όρια της ψυχής του, τα όρια της θάλασσας και του ουρανού, τον ξένο μέσα και έξω μας. Ένας άνδρας που λυπάται στο τέλος για τα χρόνια που πήγαν χαμένα και για τον ανεκπλήρωτο πόθο. Με μόνο διαβατήριο όλα αυτά κι ένα παράθυρο. Η ποίηση του Ρίτσου είναι λυρική, mainstream, ερωτική αλλά αυτό που με συγκινεί στο τέλος είναι ο,τι είναι και βαθιά μοναχική.
Η χειρότερη μοίρα για έναν ποιητή είναι να τον θαυμάζουν χωρίς να τον καταλαβαίνουν. Ποίηση για μένα είναι η μαμά μου, πρώην καθηγήτρια ιστορίας κομμουνισμού, που καθαρίζει σκάλες την ώρα που ακούει Εντίθ Πιάφ.
Είναι πολύ ωραίο να είσαι διαφορετικός ...καλλιτέχνης (ειρωνικά κάπως το λέω). Πέρα απο το χιούμορ, ανοίγει πόρτες το να είσαι διαφορετικός και ταυτόχρονα τις κλείνει. Επειδή υπάρχει αυτό το ''ξένο'' στοιχείο στην αρχή πάνω μου, υπάρχει ακόμα ενός είδους "εξωτικότητα", αν και πια οι αλβανοί έχουν ενταχθεί κουτσά στραβά στην κοινωνία. Πόσο μάλλον όταν στο καλλιτεχνικό χώρο τα πράγματα είναι πιο λίμπεραλ. Σε ενα πιο πλασαρισμένο πλαίσιο του τύπου α ωραία αυτός είναι Αλβανός λειτουργεί υπέρ σαφώς, αλλα ίσως αν είχα άλλο χρώμα και τα ελληνικά μου ήταν με προφορά ίσως αυτό να με περιόριζε στο 40%.
Στο προσωπικό ειναι πιο σκληρά. Το νιώθεις ο,τι η ελληνική κοινωνία σε δεύτερη σκέψη το έχει αυτό το ¨"αλβανός " που διαφοροποιείται σε σχέση με το ''Ολλανδός'' ας πούμε. Όταν φλερτάρω βαριέμαι μετά όλη αυτή τη διαδικασία της "κασσέτας". Ξέρεις. Του στυλ η μετανάστευση και εγώ. Ξέρεις το γεγονός το ότι ειμαι ηθοποιός και Αλβανός έχει ενός είδους ίντριγκα, η οποία αν δεν είναι ουσιαστική και με βάθος τότε το σύστημα σε πετάει έξω.
Κάνω θέατρο γιατί μόνο έτσι υπάρχω. Το να υποδύεσαι όλους αυτούς τους ρόλους θέλει απόθεμα τεχνικής, εξάσκησης με το σώμα και την φωνή. Πειθαρχία και αναρχία και απόθεμα ψυχής. Οσο δίνεις σου δίνει. Δούναι και λαβείν. Μέσα απο το παιχνίδι, αυτή την μαγεία ή την βάναυση διαδικασία να εξελίσσεις την ψυχή σου, να κομματιάζεσαι κάθε βράδυ και να ανασταίνεσαι την επομένη, για αυτά τα 5 τελευταία λεπτά που είσαι εκεί πάνω, για να αλλάξω εμένα και τον κόσμο γύρω μου. Να τινάζω με εκρηκτικά ως ''τσετσένος'' αντάρτης εμένα. Και τους άλλους.
Την Αθήνα την γνώρισα διάβαζοντας για αυτήν στις παιδικές μυθολογίες στα Τίρανα, αλλά ουσιαστικά στα 12 όταν πρωτοήρθα εδώ. Στην Αθήνα μου αρέσει η Ακρόπολη,τα αρχαία μνημεία της, το Μουσείο της Ακρόπολης , η Αιόλου τα βράδια, τα μπάρ, τα τρόλλευ. Η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της πόλης είναι οι συγκοινωνίες της. Η αγαπημένη μου διαδρομή στη πόλη είναι στο Θησείο-Μοναστηράκι. Πάντα τη νύχτα. Δεν μου αρέσουν η εγκατάλειψη των πλατείων Ομονοίας και άλλων πλατείων η απουσία πρόνοιας +κράτους, η αστυνομοκρατία, τα σκουπίδια. Και αυτά τα σιχαμένα Σάββατα.
Η αγωνία και οι δυσκολίες της πόλης ή μου φτιάχνουν ή μου χαλάνε την μέρα. Εξοργίζομαι, καταπίνω και πολλές φορές συνεχίζω. Να επιβιώνω. Η ιδεατή πόλη για μένα θα ήταν ένα μέρος με σεβασμό στον πολίτη, στο περιβάλλον, ίσα δικαιώματα, σεξουαλική ελευθερία και συναισθήματατατατατατα:-)
Αγαπώ την ζωή. Φαντάζομαι την τέλεια ευτυχία με το χρώμα που έχουν τα φιλιά. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ο θάνατος αγαπημένων προσώπων. Σιχαίνoμαι τους απανταχού ακροδεξιούς. Μετανιώνω που πλήγωσα ανθρώπους που αγαπώ. Το μεγαλύτερο επίτευγμά μου είναι το οτι έγινα ηθοποιός σε ξένη χώρα. Η χειρότερη δυστυχία είναι η φτώχεια..να μην έχεις ψωμί και νερό.
Ο ηθοποιός είναι σαμάνος ψυχών. Οι θεατρικοί μου ήρωες είναι οι ρόλοι του Tennessee Williams και οι φελλινοπαζολικοί. Το υλικό της τέχνης μου είναι ότι δεν εχω πατρίδα, δεν είμαι ούτε αλβανός ούτε έλληνας, είμαι άπατρις. Το γεγονός οτι κάθε 2 χρόνια περνάω ουρές και διαδικασία για ανανέωση άδειας παραμονής, το θράσος της νεότητας, ότι θέλω όλα να τα ανακαλύψω ,οι ασωτίες, οι έρωτες και οι φίλοι, τα βιβλία οι μουσικές, οι συνεργασίες, οι ταινίες και τα ταξίδια.
Τώρα υπάρχει απο την άλλη ο παράγοντας επιβίωση, οι ευκαιρίες που σου δίνονται και η τύχη. Το timing. Καθοριστικές επιρροές υπήρξαν για μένα η Ρούλα Πατεράκη, όταν σκηνοθέτησα την Σωτηρία Λεονάρδου (και η φιλία μας), οι ταινίες του Αλμοδόβαρ. Η αδερφή μου.
Οι ήρωές μου στην πραγματική ζωή είναι η μάνα μου. Που θυσίασε την ζωή της για μένα και την αδερφή μου. Η ανάγκη που με σπρώχνει να φτιάξω μιαν άλλη πραγματικότητα είναι αυτός ο σκληρός κόσμος που με πληγώνει και με αγαπά. Η απουσία. Η μεγάλη πληγή που κουβαλώ απο τα παιδικάτα μου.
Και ο έρωτας.
photos by greekgaylolita
Ο Enke Fezollari είναι ηθοποιός. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε απο τη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ το 2005. Έχει συνεργαστεί με τον Πέτρο Γαλλία, την Αποστολία Παπαδαμάκη, τον Σωτήρη Χατζάκη, τον Κωστή Μεγαπάνο, τη Ρούλα Πατεράκη, τον Λαέρτη Βασιλείου. Αυτή τη περίοδο εμφανίζεται στο Θέατρο Εξαρχείων, στη παράσταση "Πολύ καλά!". Tη Τρίτη στις 22 και Τετάρτη 23 δεκεμβρίου στις 22.30 θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στην αλβανική γλώσσα "το παράθυρο" του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Έναστρον, ένα work in progress με devised στοιχεία στα πλαίσια του Φεστιβάλ Μονολόγων για τα 100 χρόνια του Ρίτσου που διοργανώνει το Θέατρο συν κατι.
Στο έργο (που έχει τη μορφή ενός ποιητικού θεατρικού μονολόγου) ο άντρας την ώρα του δειλινού στέκει μπρος στο ανοιχτό παράθυρο και απευθύνεται στον παλιό του φίλο που μένει στο πλάι σιωπηλός. Μιλά για αυτά που βλέπει.Τη ζωή και τους ανθρώπους έξω, τον κόσμο πέρα,τη θάλασσα, τον ουρανό το φεγγάρι. Αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό,οπως καθρεφτίζεται στο τζάμι του παραθύρου ή στα μάτια των περαστικών. Βλέπει στοχαστικά τον κόσμο γύρω του και τον κόσμο μέσα του. Η ματιά του αγκαλιάζει το μικρό σύμπαν της κοινωνίας των ανθρώπων, το απέραντο κοσμικό σύμπαν,αλλά και το επίσης απέραντο σύμπαν της ψυχής του. Ο ποιητής είδε και ερμήνευσε αυτήν την πραγματικότητα,μέσα απο το δικό του “παράθυρο”. Το παράθυρο της ποίησης. Και δεν είναι τυχαίο,ό,τι το έργο του αυτό,προτάσσεται μέσα σε μια ποιητική συλλογή με τον γενικό τίτλο “Η τέταρτη διάσταση”. Μ’άλλα λόγια η ποιητική διάσταση του κόσμου. Σ’αυτήν την περιοχή δεν ισχύουν τα συμπεράσματα ενός συλλογισμού της τυπικής λογικής. Εκεί κυριαρχεί η ποιητική αλήθεια,όπου η ομορφιά είναι αξίωμα που δεν επιδέχεται αποδείξεις. Ο ίδιος ο ποιητής θα μας το πει πιο απλά και πειστικά…”τίποτα δεν είναι που να μην μπορείς να το δείξεις περήφανα και να το τραγουδήσεις…”
ερμηνεύει ο Ένκε Φεζολλάρι
Μόνο για δυο παραστάσεις:
Τρίτη 22 και Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου στο Θέατρο ‘‘Έναστρο’’ στις 22.30
Στο έργο (που έχει τη μορφή ενός ποιητικού θεατρικού μονολόγου) ο άντρας την ώρα του δειλινού στέκει μπρος στο ανοιχτό παράθυρο και απευθύνεται στον παλιό του φίλο που μένει στο πλάι σιωπηλός. Μιλά για αυτά που βλέπει.Τη ζωή και τους ανθρώπους έξω, τον κόσμο πέρα,τη θάλασσα, τον ουρανό το φεγγάρι. Αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό,οπως καθρεφτίζεται στο τζάμι του παραθύρου ή στα μάτια των περαστικών. Βλέπει στοχαστικά τον κόσμο γύρω του και τον κόσμο μέσα του. Η ματιά του αγκαλιάζει το μικρό σύμπαν της κοινωνίας των ανθρώπων, το απέραντο κοσμικό σύμπαν,αλλά και το επίσης απέραντο σύμπαν της ψυχής του. Ο ποιητής είδε και ερμήνευσε αυτήν την πραγματικότητα,μέσα απο το δικό του “παράθυρο”. Το παράθυρο της ποίησης. Και δεν είναι τυχαίο,ό,τι το έργο του αυτό,προτάσσεται μέσα σε μια ποιητική συλλογή με τον γενικό τίτλο “Η τέταρτη διάσταση”. Μ’άλλα λόγια η ποιητική διάσταση του κόσμου. Σ’αυτήν την περιοχή δεν ισχύουν τα συμπεράσματα ενός συλλογισμού της τυπικής λογικής. Εκεί κυριαρχεί η ποιητική αλήθεια,όπου η ομορφιά είναι αξίωμα που δεν επιδέχεται αποδείξεις. Ο ίδιος ο ποιητής θα μας το πει πιο απλά και πειστικά…”τίποτα δεν είναι που να μην μπορείς να το δείξεις περήφανα και να το τραγουδήσεις…”
ερμηνεύει ο Ένκε Φεζολλάρι
Μόνο για δυο παραστάσεις:
Τρίτη 22 και Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου στο Θέατρο ‘‘Έναστρο’’ στις 22.30
Μπουμπουλίνας και Δεληγιάννη 19 Εξάρχεια
(πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο )
Κρατήσεις θέσεων τηλ. 210 7249638
Μετάφραση: Φρίντα Μπεντάι
Σκηνοθεσία : Ελένη Αγγελοπούλου+ Ένκε Φεζολλάρι
Κοστούμι: Θεοδώρα Προβοπούλου ( theia )
Σκηνικό: Ήρα Σπαγαδώρου
Φωτογραφίες -Σωτηρία Ψαρρού
Βιντεο: Αννα Σωτηριάδου
Επικοινωνία- οργάνωση : Φαίη Πανουσοπούλου
No comments:
Post a Comment