tHE sTING OF bEES {took away my father}

μια

μερα που η μικρη αληθεια εφερνε μαζι της
την αληθεια ολοκληρη και ξεκουραζομουν
στην ανθρωπινη αβυσσο μου
ρεμβαζοντας στα βαθη

καθως ρεμβαζα διεκρινα τον εσωτερικο
μου εαυτο να σηκωνει το τασι με
τις ελεημοσυνες, ωρες καλες αρχεγονες

και διακειμενος "ελαφρως λοξα προς το συμπαν"
και δανεισμενος τω πνευματι αφεθηκα
στο μυστηριο της προσωπικης λυπης

η παλαια περιοχη οπου με
την αφαιρεση προσθετεις

καπου εδω τελειωνει το cogito ergo sum
κι αρχιζει το cogito ergo est
ως νοτα απειρως βαθυτερη ισως

στα ορια της μονομανιας πλεαμε, αλλοι
σταυρωμενοι στις ωρες τους, αλλοι κλαιγοντας
στον υπνο τους, πλεοντας προς την
καταγωγη της συνειδησης.
σταυρωμενοι στις ωρες μας

σχεδον ενα μυητικο ταξιδι προς το προσωπο.
κατοπι μεταλαβαμε σ'ενα μυστηριο ανωτερο
απο το μυστηριο της προσωπικης λυπης,
στο μυστηριο της πνευματικης ευτυχιας

κι απο καποιο σημειο που δεν υπηρχε στο χαρτη
ειδα το αφανες και το προδρομο.
πλησιασα πολυ κοντα και μονο τα ειδα,
πανω στους στυλους της υπακοης,
πανω στους βραχους της υπομονης,
πανω σε ψαφαρες πετρες

ησαν γεμοντα οφθαλμων
σαν αποκαλυπτικα ζωα

ακουστηκε το κομματι: "η χρονολογια
αποφασισε να δω γαμο του πνευματικου
οραματος με το κορμι και φριττω
δια το δοκιμον μου"

παιζανε λαλουμενα ηθικης μονωσης
που τα βαραγανε κατι καψοκαλυβες.
προσεξα οτι παιζανε με οικονομια και
ως προς την ομολογια της αληθειας

πανω στον τροπο
"αληθεια ομολογημενη χωρις
να χρειαζεται να ειναι βρισια"

ποιος θα δει απο ετουτον τον σκοπο
αυγη μες το δικο του κουκουλι;

ο αρχιτεχνιτης ειπε:
η προσοχη εκεινου που περιφρονεις
δεν διευκολυνει τη δικη σου γεννηση

γκρεμιστηκε

στο νησι του εγκεφαλου μου
ο πυργος της προσευχης

εσπασε

σαν ενα ποτηρακι

εκλεισε

η καρδια μου

το νημα του χρονου, η χημεια της ωρας
ζηταει ροκανισμενη πραξη στα στενα,
ως μονη ομολογια, η μελι πραξεων
(κατ'ακραν οικονομιαν)

ειμαι ενα ψυχικο απομειναρι
απο τις εποχες της υπογειας
εκκλησιας και της δυσκολης γης

τωρα κοιταχτε, απο ενα μερος
κατω απ' τα νερα της πλημμυρας

απο το δωματιακι εκει που βγαινει να
παρει ανασα το δελφινι, απο το δωματιακι
οπου η αληθεια ειναι ενα ον κι οχι μια γνωση

μπαινω στην περιοχη οπου το
να μη βρισκεις λεξεις να
ομολογησεις την αληθεια

ειναι συνωνυμο με τη σωτηρια


}της ψυχης{

νΙΚΟς πΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟς: Συσσημον