Λένα Πλάτωνος/Συναυλία στο Ηρώδειο/Είμαι ευτυχισμένη [μετρωντας με τη Λενα*]

H αλήθεια είναι αυτή.

Υπήρχε μια δέσμη που διέτρεχε τον κορμό του κοινού της συναυλίας της Λένας Πλάτωνος που βρέθηκαν τη Δευτέρα στο Ηρώδειο. Επιζήσαντες της τελματώδους μουσικά δεκαετίας του 80 με τη στιλάτη και ολίγον βαριεστημένη πόζα τους να σέρνεται τριγύρω, γοητευτικοί εικοσάρηδες γεμάτοι από απιαστολεϊζερ ματιές άρτι αφιχθέντες στο σύμπαν της Λένας κατευθείαν από την ηλεκτρονική της σελίδα στο myspace, εντεχνοθρεμένες κορασίδες και φιλοσοφημένοι ναυαγοί εξ αλαφούζειου Μελωδία όταν η Μαρία Ντολόρες Παρελθόν στοίχειωνε τα playlists του σταθμού (και ο Οδυσσέας Ιωάννου γινόταν λιώμα από την τότε αισιοδοξία και πεζότητα της ελληνικής δισκογραφίας εν γένει), ενθουσιώδεις 30something triphopers της ηλεκτρονικής συναισθηματολογίας και του πλατωνικού ηχοσύμπαντος, ευδαιμονικοί και ακούραστοι groupies του Κωνσταντίνου Βήτα, διάφοροι αδιάφοροι soup dragons της δημoσιογραφικής πιάτσας και πολλές, πάρα πολλές τρυφερές περσόνες της πόλης, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια (αλλά όχι μέσα στη καρδιά). Όλους τους διέτρεχε αυτή η κοινή δέσμη. Ο ερωτικός δεσμός με τον κεντρικό ιδιότυπο της πλατωνικής μουσικής διαλέκτου, αυτό που μπορεί να οριστεί ως το άφευκτο πρωθύστερο μιας εσσαεί ανανεούμενης κατεδάφισης του αναμενόμενου.

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να εισχωρήσεις στο πλατωνικό σύμπαν αν οι αλληγορικές αιχμές, η περιγραφή εσωτερικών καταστάσεων, η επινόηση μιας χωρίς διδακτισμό αφήγησης και εν τέλει η απόλυτη σάρωση των ψυχικών ιδιολέκτων και ο μετασχηματισμός τους σε ατόφια ποίηση δε σε έλκει έστω και λίγο. Οι ηλεκτρονικές μυθοπλασίες της Πλάτωνος αποδείχτηκαν προφητικές πολύ πριν ο Γενικός Λόγος και το κορπορατικό newspeak εγκατασταθεί -με καθυστέρηση λόγω της συνήθους διαφοράς φάσης- και στην Ελλάδα. Είχε το χάρισμα, κι ακόμα το εχει, αναφερόμενη σε καταστάσεις αυτού που θα ορίζαμε ως προσωπικό περιθώριο , να τις μεταφέρει στη Μεγάλη Συλλογική Περιπέτεια, φαντασματοποιημένα μ’ενα συγκεκριμένο τρόπο. Το τρόπο της ποίησης. Έτσι οι μουσικές της μυθοπλασίες αποδεικνύονται πολύ πιο ισχυρές απ’οτι αν στηριζόντουσαν καθαρά στη περιπλάνηση της νότας. Σκύβοντας πάνω απο το εκάστοτε υλικό της μ’ αυτό το τρόπο, έχω την αίσθηση πως η Λένα μπορεί να συνδυάζει την κληρονομιά των εξαιρετικών μουσικών σπουδών της με τα καινοτομικά ίχνη των ηλεκτρονικών τοπίων στων οποίων τις ατμόσφαιρες επεμβαίνει, υιοθετεί και επαναχαράσσει καθώς επιχειρεί κάθε φορά να μιλήσει για την πολύμορφη και αντιφατική σύγχρονη πραγματικότητα.
Tώρα πια με μεγαλείο μέσα από τη συντριβή.

Η σπονδυλική στήλη της συναυλίας ήταν πολύ στέρεα δομημένη γύρω από αυτά τα χαρακτηριστικά του πολυπρισματικού έργου της Πλάτωνος. Λεπιδόπτερα, Γκάλοπ, Καρυωτάκης, Μη μου τους Κύκλους Τάρατε και αναμενόμενα τα Ημερολόγια ο καινούριος της δίσκος μονοπώλησαν το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας, με μικρές πινελιές από τα υπόλοιπα. Η Έλλη Πασπαλά βρισκόταν σε πλήρη ευθυγράμμιση με τον πυρήνα του πλατωνικού ηχοσύμπαντος , ξέχειλη από αιθέριο αισθησιασμό καθώς μετέβαινε αριστοτεχνικά ανάμεσα στην υποδόρεια ειρωνεία και τον εξωστρεφή μετασχηματισμό του σκοτεινού αναστήματος μερικών από τα πιο απαιτητικά τραγούδια της Λένας. Προσωπικά highlights, η ποιητική υστερία χαράς που προσέδωσε στο Μπρένθις η Μαύρη Πεταλούδα από τα Λεπιδόπτερα, η έξοχη εκφορά του τραγουδιστικού λόγου στην Υπεραγορά ένα από τα λιγότερο ακουσμένα διαμαντάκια του Μη μου τους Κύκλους Τάρατε (που ειχε λογοκριθεί όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1990), το γεμάτο αυθεντικό κέφι και ποιητική ένταση ντουέτο της με τη Μάρθα Φριντζήλα στο ροκίζουσας ενορχήστρωσης και δυναμικής (εξαιρετική η ενορχηστρωτική γραμμή του Στέργιου Τσιρλιάγκου) Τι Νέα Ψιψίνα από το Γκάλοπ και ο ασυγκράτητος διονυσιασμός της (αλλά και όλου του θεάτρου από ένα σημείο και μετά) στο ζωτικής σημασίας για τη Λένα, Πρωτομαγιά-Είμαι Ευτυχισμένη.

Η Μάρθα Φριντζήλα από την άλλη, ενσωματώθηκε πλήρως στο πλατωνικό σύμπαν και προσέδωσε κάτι από το διονυσιακό ταμπεραμέντο της, εξαιρετικά ισοκρατημένα και με πλήρη πειθαρχία στις απαιτητικές συνιστώσες της poetic electronica της Πλάτωνος. Την καταχάρηκα πραγματικά στα τραγουδιστικά της μέρη και απόλαυσα ιδιαίτερα τη θεατρικότητα που προσέδωσε σε αρκετά από αυτά. Αγαπημένη μου στιγμή της στους Εμιγκρέδες της Ρουμανίας από το Γκάλοπ. Δωρική όσο χρειαζόταν, συναισθηματική μ΄ένα τρόπο ολότελα δικό της, μετέδωσε τη μελαγχολική προφητικότητα του τραγουδιού τελεσίδικα και εντελώς σύγχρονα. Εξαιρετική.

Ο Γιάννης Παλαμίδας, "αφιονισμένος" τραγουδιστικός ακροβάτης των ηλεκτρονικών tableaux vivants του προδρομικού ηχητικά για την εποχή του Σαμποτάζ, "καταραμένος" πιόνερος των υπαρξιακών δαιδάλων, αφοσιωμένος συνοδοιπόρος της Λένας, έδωσε τον καλύτερο εαυτό του απογειώνοντας καταλυτικά το εσωτερικό πνεύμα των συνθέσεων που του εμπιστεύτηκε η Πλάτωνος. Μετέδωσε με μαγικό τρόπο το συναισθηματικό πανικό των αδένων που ιχνογραφεί το Λάθος Αγάπη από το Σπάσιμο των Πάγων, μας υπενθύμισε το εκμοντερνισμένο υδροκυάνιο που κατακλύζει τους κορπορατικούς τοίχους του ηλεκτρονικού κράτους της Κυψέλης που όλοι διαβιούμε πια και σύριξε στ 'αυτιά μας με ιερή μανία και με τη χαρακτηριστική δυναμική του το θηριώδες Αλλοίμονο από τα Ημερολόγια.

Μέσα σ'αυτό το κρεσέντο εξαιρετικών ερμηνειών ο Κωνσταντίνος Βήτα χρωμάτισε με τον δικό του αόρατο νήμα τα τραγούδια που του ανέθεσε η Πλάτωνος να ερμηνεύσει. Εξαύλωσε εντελώς αναπάντεχα, εντελώς επιτυχημένα και εντελώς ποιητικά τον Μάρκο από το Γκάλοπ, ένα από τα πιο ιδιαίτερα και μεστά τραγούδια της Λένας, σ'ενα εντελώς άλλο σύμπαν, αυτοτελές και δικό του με μια καινούρια ματιά και υπογραμμίζοντας σχεδόν υπαρξιακά τον κόσμο του ψυχικά και ανεξήγητα απόλυτου κακού που αναμεσά του κυκλοφορούμε όλοι μας. Η εκδοχή του Βασιλικού στα 2 τραγούδια από τον Καρυωτάκη εμένα μου άρεσε. Η φωνή του κουβαλούσε κάτι από το ξέπνοο συναίσθημα της γενιάς μου, την τραυλή μας και μπερδεμένη συναισθηματολογία αγκαζέ με την στραμπουληγμένη μας πόζα (μεταμοντέρνοι Καρυωτάκηδες του swinging beat και της διπλοφοδραρισμένης γενετήσιας ηλεκτρονικής κοσμικότητας οι περισσότεροι). Άφησα για το τέλος τη Λένα.

Η Λένα Πλάτωνος ιερούργησε κανονικά. Προέταξε τις ηλεκτρονικές της προσευχές απέναντι στα άδεια καθίσματα των επισήμων(ποιός τις γαμεί αλήθεια τις συφιλιδικές κασμιρολινάτσες της ξεπαρταλιασμένης εγχώριας σκηνής) και συνάντησε κατευθείαν στην ψυχική επικράτεια όλους εμάς που είχαμε γεμίσει τον χώρο του Ηρωδείου για να την ακούσουμε ξανά μετά από πολύ καιρό. Δωρική (και πανάχραντη), ντυμένη μ'ενα καλοσχεδιασμένο λαδί φόρεμα απο τον Άγγελο Μέντη (ο οποίος είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης, των σκηνικών και των κουστουμιών) και καθισμένη στο πιάνο της, είχε απόλυτη συνείδηση της σκοτεινής έκλειψης που είχε αφήσει πια πίσω (και που γεννημά της αποτελούν τα Ημερολόγια) και απολάμβανε πραγματικά το αγαπητικό ρεύμα που της έστελνε το κοινό. Τη κοιτούσα καθώς καθόταν πίσω από το πιάνο και η ενεργεία της εκλυόταν στο χώρο, είτε ήταν σιωπηλή και απλώς συνόδευε στα πλήκτρα είτε όταν ερμήνευε τα νέα τραγούδια από τα Ημερολόγια και μου φερνε στο νου τον Χατζιδάκι όταν σκιαγραφούσε κι αυτός νότες θηρία απέναντι στον υπαρξιακό ζόφο και στην σωματική no mans land. Πρόσεξα την εκφορά του λόγου της στο Πλατεία Καπνικαρέας από τα Ημερολόγια, ένα από τα πιο ερμητικά και γέματο απεσταγμένη σοφία τραγούδια της. Τονίζε τις λέξεις με κουρασμένη γοητεία αλλά και με μια επιτιθέμενη ζωντάνια την ίδια στιγμή (ο χρόνος και η ζωή μπορεί να εκδικούνται αλλά η τέχνη διαλέγει αυτή τους ανθρωπούς της και σαν πιστό σκυλί τους γλύφει τα μάτια και τις πληγές). Ιδεώδης εν τη ακινησία της προσέδωσε κάτι από το φευγαλέο πέρασμα και τη βέβαια φθορά του ερωτικού συναισθήματος στο Ραντεβού, κοίταξε με συγκατάβαση το είδωλο της απώλειας στη Μετακόμιση (ναι, όλα είναι πιο απλά τώρα και ας έχουμε καεί από τις αφηνιασμένες φλόγες), ντύθηκε το κουστούμι της εκπεσμένης ομορφιάς στη Θάλασσα, ψιθυριζοντάς μας πως η απελπισία είναι ο καλύτερος καθρέφτης καμμιά φορά (γαλάζιος σαν τα πεφιλημένα κύματα του χρόνου), και απογείωσε κυριολεκτικά ολόκληρο το Ηρώδειο, όταν σχεδόν μεταφυσικά μετέτρεψε τη Πρωτομαγιά σε ηλεκτρονικόψυχικό mantra και μας συνεπήρε όλους. Από το κοινό που άρχισε να δονείται συνεπαρμένο από την μεθυστική ενέργεια που εκλυόταν από την ακίνητη αλλά σχεδόν σαμανική μορφή της καθώς έλεγε όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο στεντόρεια, όλο και πιο στιβαρά πως, ναι, τώρα είναι Ευτυχισμένη μέχρι τους ερμηνευτές και την ορχήστρα που την συνόδευαν. Ότι εκτυλίχθηκε μετά το τέλος του τραγουδιού ήταν υπόθεση μάγευσης. Η Λένα έδωσε το παράγγελμα να ξαναπαίξουν το τραγούδι και όλα εκτυλίχθηκαν εκτός σκηνοθεσίας και καθορισμένου πλάνου. Παρατηρούσα τη Πασπαλά και τη Φριντζήλα διονυσιασμένες εκτός εαυτού σχεδόν, βυθισμένες σε μια πρωτόγνωρη χαρά να σιγοντάρουν τη Πλάτωνος και να χορεύουν ξέφρενα σαν εικοσάρες, ενώ όλο το θέατρο έστελνε επαναλαμβανόμενα κύματα αγαπητικής ενέργειας στη σκηνή. Έβλεπα τον κόσμο στις κερκίδες να χορεύει και αυτός. Κοιτούσα και ένιωθα τη χαρά που ανέβλυζε από κάθε κύτταρο της Λένας όσο διαρκούσε το τραγούδι. Από αυτό το σημείο και μέχρι το τέλος η συναυλία εξελίχθηκε ως γιορτή. Απανωτά χειροκρότηματα, επαναλαμβανόμενα encore, μοναδική συγκίνηση καθώς η Λένα ευχαριστούσε για την υποδοχή και αναφώνούσε γεμάτη γνήσια χαρά πως επανήλθε.

Κατηφορίζοντας τη Διονυσίου Αεροπαγίτου εκείνο το βράδυ όλοι νιώθαμε
πως είχαμε βιώσει μια ηλεκτρονική θεατρική τελετή, με τον τρόπο που οι
θεατρικές τελετές αφομοιώνουν τη μεταφορά της δράσης από τη ζωή
στη σκηνή. Η Λένα Πλάτωνος έχει το χάρισμα να παραμερίζει την
ψευδαισθητική εικόνα των παρασίτων της καθημερινότητας και να φτάνει
με τις ηλεκτρονικές της συγχορδίες στον πυρήνα των μορφών των πραγμάτων.Και αυτό γιατί ξεπερνάει την Εικόνα και εστιάζει στην εσωτερική αλήθεια. Μόνο έτσι υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου απέναντι στην ειδωλολατρία των εικόνων, απέναντι στην αυτοκρατορία του υλισμού, απέναντι στον κορπορατικό κανιβαλισμό της κατανάλωσης.
(Α)πιστεύοντας με τον τρόπο της Λένας Πλάτωνος.

Πιστεύω εις έναν Κώδικον Θεόν Πατέρα

Παντοκράτορα

ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων

και εις έναν Κύριον Αριθμόν τον Υιόν του Κωδικού

τον μονογένη

τον έκ του Πατρός γεννήθεντα προ πάντων των

αιώνων.

Φως εκ φωτός, Κωδικόν αληθινόν εκ Κωδικού

αληθινού

γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοούσιω τω πατρί

δι ού τα πάντα εγένετο.

Τον δι' ήμας τους ανθρώπους και δια την ημετέραν

σωτηρίαν

κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ

πνεύματος Συμφέροντος

και Απληστίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.

Και Σταυρωθέντα επί Ημερών Ενανθρωπήσεως

και παθόντα και ταφέντα εις τους Υπολογιστάς

και αναστάντα την τρίτην ημέραν κατά την

Μαζικήν Πληροφόρησιν

και ανελθόντα εις τους ουρανοξύστας

και καθιζόμενον εκ δεξιών του Κωδικού Πατρός

και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης

κρίναι ζώντας και νεκρούς

ού της βασιλείας ουκ έσται τέλος.

Και εις την Κάρταν την Αγίαν την Ζωοποιόν

την εκ του Πατρός εκπορεύομενην

και συνδοξαζόμενην.

(στίχοι απο το λογοκριμένο Πιστεύω της Λένας Πλάτωνος που περιεχόταν στο τραγούδι Υπεραγορα(1) από το Μη μου τους Κύκλους Τάρατε)