fACE cONTROL[thE arT oF fallinG aparT*]

Δε ξέρω γιατί αλλά προτιμώ την αποδόμηση των συλλογικών φαντασιώσεων από την έντονη ανάγκη της ύπαρξης μιας ιδεολογικής παντοδυναμίας, το προσωπικό όραμα από τις κοσμογονικές επιθυμίες του συνόλου, το γνήσιο καθρέφτισμα της πραγματικότητας, όσo άσχημη κι αν είναι, από την θαμπή αντανάκλαση του ξεφτισμένου ψέματος.

Η συνειδητοποίηση αρχίζει και κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια, κι αυτό αποτελεί καλό σημάδι. Παρολ' αυτά η Πραγματικότητα αντί να βρίσκει τρόπο να συναντάει τη Κοινότητα αναλώνεται σε μια λογική του αποσπάσματος, χωρίς να μπορεί να δώσει επαρκείς απαντήσεις απέναντι στο παντοδύναμο Εργοστάσιο Παραγωγής Συμβόλων που έχει εγκαθιδρύσει η απέναντι πλευρά.

Δεν αρκούν οι serialικές τηλεοπτικές αναμεταδόσεις τύπου Πολυκατοικίας για να εξωραϊσουν τον gay φαινότυπο έτσι όπως αυτός έχει στερεοτυπικά παρατεθεί από τον τηλεοπτικό μηχανισμό όλα αυτά τα χρόνια. Ψεύτικες διαφοροποιήσεις, φαινομενικές διατυπώσεις, φετιχιστικές εικονογραφήσεις ηταν ενάντια σε κάθε πραγματικότητα, τεμαχίζοντας και ελέγχοντας τηλεοπτικά το εννιαίο νόημα. Κατάσταση που συνεχίζεται ακόμα.

Απ' την άλλη και εμείς οι ίδιοι, παγιδευμένοι ανάμεσα στην εξωτερική μεταμφίεση και την εσωτερική διαδικασία μετατόπισης ευθυνών παίζαμε τους ρόλους μας σαν να μη βρισκόταν η Επιθυμία στο κέντρο του κόσμου, κι αυτός ο κόσμος σαν να μην είχε ανάγκη την απαραίτητη διαδικασία καταμέρισης εσωτερικών και εξωτερικών ,συναισθηματικών και σαρκικών , πνευματικών και υλικών παραγόντων για να σταθεί. Και συνήθως αντιμετωπίζαμε με σαρκασμό και μεμψιμοιρία όποιον μας το υπενθύμιζε.

Αμηχανία λοιπόν στο ακροατήριο, όταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δείχνουν πως δεν προσπαθούν εναγωνίως παρά μόνο για λίγες ακόμα AGBικές σπερματεγχύσεις φροντίζοντας να μας πασάρουν απελευθέρωση με τον μανδύα της ισοκρατημένης απεικόνισης, όταν εκπρόσωποι κομμάτων, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες , επικοινωνιολόγοι μένουν στο βάθρο της συνδικαλιστικής θεώρησης της πραγματικότητας ιδώμένη μέσα από το τεχνοκρατικό φίλτρο της εκάστοτε σέχτας που έχουν αναλάβει να εκπροσωπούν, όταν οι κατέχοντες το προνόμιο του νομοθετείν προσπαθούν εναγωνίως να θέσουν θέμα ηθικών συνηθειών της πλειοψηφίας και με μια σειρά προβών για το πως θα έπρεπε να είναι το έργο, ανεβάζουν την δικιά τους εκδοχή του Συμβιωτικού Έργου, την κυρώνουν από την ολομελειά τους και μας αφήνουν να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες μέσω επιτροπών και ακροατηριών δικαστικών.

Η πρόκληση είναι να ξεπεράσουμε την επικρατούσα λογική του "να το εξετάσουμε πρώτα".
Οι καταστάσεις τρέχουν με τρομακτική ταχύτητα, η πραγματικότητα υποβάλλεται σε ραγδαίο ντουμπλάρισμα και ο τηλεοπτικός παράδεισος με τη κατάλληλη πολιτική
ρύθμιση θα ξαναγυρίσει την υπόθεση στο επίπεδο της μονοτονικής AGB. 
Να γιατί η Εικόνα φοβάται την Διαφοροποίηση.

Εμείς;

[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 43 της CityUncovered ]