Showing posts with label faceCONTROL. Show all posts
Showing posts with label faceCONTROL. Show all posts

Feb 2, 2009

fAcEcOntrOΛ [VISION OF ME*]

















Μια είναι η λέξη.
Ορατότητα.






[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 50 της CityUncovered ]

Dec 22, 2008

fAcEcOntrOΛ [ALL IS VIOLENT ALL IS BRIGHT LITTLE CAPITALIST*]


Photobucket




Photobucket




Photobucket




Photobucket




Photobucket




[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 47της CityUncovered ]

Dec 2, 2008

fAcEcOntrOΛ [STALK WITHOUT WRINKLE*]

Στη βουλή, εκεί που ο χρόνος είναι αργός, η ακινησία χίλιες φορές καλύτερη απο την ενεργό δράση και οι ωραίες υποσχέσεις μουσκεύουν αδιάκοπα τον αόρατο καθρέφτη της κάμερας, η Νατάσσα Ράγιου με την αφορμή της συζήτησης για το σύμφωνο συμβίωσης διέγνωσε πως υπάρχει κενό με τα ομόφυλα ζευγάρια. Θα προτιμούσα χίλιες φορές να το έλεγε η Κατερίνα Παπακώστα,
(άλλα μάζευε κι ας είναι και ρώγες;-)

Photobucket

Οι επικοινωνιακές ιστορίες συνήθως κρέμονται απο μια κλωστή.
Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος φαντάζει αποκλειστικά σύγχρονος μέσα στον βαρετό κόσμο της ελληνικής τηλεόρασης και γνωρίζει καλά πως να χειρίζεται τη κλωστή αυτή. Στη περίπτωση της συνέντευξης που έδωσε όμως στο Αποκαλυπτικό Δελτίο του δημοσιογράφου Γιάννη Παπαγιάννη και που αποτέλεσε και την αφορμή για την απολύση του από σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου θα έπρεπε να γνωρίζει πως όταν ακουμπάς τη παλάμη σου στην πιρανχώδη οργαντίνα των τηλεοπτικών τρωκτικών, θα πρέπει να είσαι έτοιμος ν' αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας.
Ακόμα κι αν έχεις το δίκιο με το μέρος σου.

Photobucket


Τ' ακροδεξιά κόμματα είναι καταδικασμένα στο ροκ της αμαθειάς τους, στις χουλιγκανικές πορδές των μισαλλόδοξων διακυρήξεων τους, στα μεσαιωνικά σοφισματά τους για μιαν ανύπαρκτη και υποτυπώδη ευρυθμία. Διαβάζοντας τις προάλλες για την behind the straight machine ζωή του νεκρού πλέον ηγέτη του αυστριακού ακροδεξιού κόμματος Συμμαχίας για το Μέλλον της Αυστρίας  Γιέργκ Χάιντερ, μου ήρθε στο μυαλό η σκέψη πως όποιος υποκύπτει στην λογική του ντουμπλαρίσματος των συναισθημάτων του παύει ν' αντιλαμβάνεται τη ζωή ως αντιπροσωπευτικό οικοδόμημα που τον βοηθάει να κοιτάξει απέναντι και μετατρέπεται σε νεκροζώντανο μηχανισμό.
Και Γιέργκ my dear αυτό μάλλον το κατάλαβες πολύ αργά.

Photobucket

Η proposition8 τελικά υπερψηφίστηκε, η Βαsillyσα της Ισπανίας Σοφία μέσα στο μαρασμό της πλήξης και στην έκρηξη straight αδρεναλίνης που της προκάλεσε το εβδομαδιαίο sunday tea conference, είπε να εκφράσει τις ομοφοβικές της κουτσουλιές, η Εισαγγελία Αθηνών μ'ενα αλλοπρόσαλλο sampling υποτυπώδους επιχειρηματολογίας ζήτησε από τα ελληνικά νοσοκομεία να τς γνωστοποιήσουν τα ονόματα και τις διευθύνσεις των ασθενών με αφροδίσια νοσήματα,, στο Γκάζι, έξω από γνωστό γκέϊ κλάμπ κάτι φασιστοτυπίδια χτυπήσαν ένα παιδί,γενικώς το τελευταίο διάστημα πλανιέται μια δυσοιωνίλα αποθαρρυντική στο τιποτά της.

Photobucket

Το θέμα είναι να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας.

[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 45 της CityUncovered ]

Nov 19, 2008

fAcEcOntrOL[CIRCUS IN THREE RINGS*]


1.Είναι Σαββάτο βράδυ και παρακολουθώ τις ευτυχισμένες οδοντοστοιχίες 
της υπνωτισμένης πλειοψηφίας στο Γκάζι. Αν κάτι είναι ισχυρότερο 
από το εκδημοκρατισμένο ξεροστάλιασμα της πλατείας, αυτό είναι σίγουρα 
ο λαχανιασμένος μορφικός ψευδομοντερνισμός και η νανουρισμένη
 νευροπάθεια του επανασυσκευασμένου πειθαναγκαστικού καταναλωτισμού.
 Δεν έχει σημασία γιατί ήρθατε. Σημασία έχει οτι ήρθατε και πως στον
στερεοτυπικό φροϋδισμό σας στηρίζω την αποτελεσματικότητά της
 κατεστημένης οικονομικής συσκευασίας μου.
Photobucket
2. Ο μουράτοι επαΐοντες είναι κατά κανόνα φτιασιδωμένοι μεγαλομανείς.
 Rolemodels της επαναληπτικής πλήξης και της υψηλόφρονης γνώσης
πλημμυρίζουν την καθημερινότητα με κομπάζοντα ξερολισμό
και μπλοφαδόρικη πολυπραγμοσύνη.  Για λόγους sponsorship και μόνο, 
δεν αιφνιδιάζουν τον αποδέκτη  τους και δεν προσπαθούν να
παρεμβληθούν ανάμεσα στη lifestylicious  κοινωνική συνείδηση
 και στο ανενεργό κομμάτι του κονφορμισμένου crowd.
Photobucket
3. Δές γύρω σου.
Αφού πασαλείψουμε και στρογγυλέψουμε τις κατεστημένες
 ηλιθιότητες, αφού υποδαυλίσουμε και κολακεύσουμε τους απωθημένους
πειθαναγκασμούς και αφού εντυπώσουμε και στηρίξουμε τα αποτελεσματικά (?)
 μαρουλόφυλλα του αλαζονικού πολτού της εποχής, ύστερα ως συρρικνωμένοι
 φεουδάρχες της υποψιασμένης πρόθεσης θα νανουρίσουμε το ιδρωμένο μας αυτί
. Ρισκάροντας το τίποτα και το ποτέ.
Photobucket
4. Δύσκολα όμως θα γλυτώσεις από τα επικυρίαρχα ένστικτα.
Κωδικοποιώντας τις σεξουαλικότητες και παγιώνοντας τους επιληπτικούς
 δαρβινισμούς ελάχιστα καταφέρνουμε να κρύψουμε τον ακατάστατο
κονφορμισμό και την μεταμφιεσμένη τάση για επιβεβαίωση. Βλέποντας
 τον κόσμο ως σχηματοποιημένο limbo της συνθλιμμένης προτροπής
 να πλημμυρίσουμε από απαρέμβλητες επιθυμίες και πλαγιοπλασαρισμένες
 προθέσεις ακόμα και στα ονειρά μας, πιστεύουμε πως 
θα καταφέρουμε να αιχμαλωτίσουμε τα οραματά μας.
 Έστω και αν χρειαστεί να μπαλώσεις την μουγκαμάρα με την ανάγκη.
Photobucket
5. Μην ξεχνάς πως η παραγεμισμένη πλειοψηφία πάντα θα νομιμοποιεί το γούστο της.
 Το θέμα είναι να μην εκτιμούμε πως οι χαλαρωτικοί ευνουχισμοί
και οι χαμογελαστές ενσωματώσεις δε θα κοστίσουν τίποτα. 
Οι ασύδοτοι κρετίνοι της προεικονισμένης μισαλλοδοξίας άλλωστε,
εξαρτούν τη στάση τους από την ενοχοποιητική αγωγή 
απέναντι στην επιθυμία και στην σεξουαλική ευτυχία. 
Photobucket
6. Προστατευμένοι και συνένοχοι μέσα στο ρατσιστικό υπογαστριό τους,
 εκεί όπου η αίσθηση ισούται με παραίσθηση, νομίζουν πως το να
μεταχειρίζονται με ανομολόγητη ευτέλεια και επικαθορισμένο οπουρτουνισμό
 την διαφορετική έκφραση τους κάνει άτρωτους στην κριτική. 
Εννοείται πως ούτε λόγος για οτιδήποτε χρειάζεται κάτι
περισσότερο από επιβεβαιωτικά πρέπει και δικολάγνους κρωγμούς.
Photobucket
7. Κορυφαίο τους όνειρο αυτή την περίοδο?
 Ο Λύο Καλοβυρνάς σε φουρφουριστή έκδοση 
(όσο νάναι μια ευχέρεια στο φουρφούρισμα την έχουνε είναι η αλήθεια:-)
 ρασοφόρου εκκαθαριστικού λαμποκοπήματος. Αυτό μου πέρασε από το μυαλό
 όταν διάβασα την είδηση πως ο Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ έκανε αγωγή
 στον αγαπητό Λύο (και στον σωλήνα αποβολής του, προφανώς:-).
 Το θέμα είναι πως πορνογραφία των προστάτιδων του Ήθους και η
 εξορκισμένη κλίση των ενίοτε ασίγαστων σωλήνων τους, που μας έχουν 
απασχολήσει στο παρελθόν και θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον,
θα έπρεπε να διαπνεόταν από μια εσάνς προστασίας απέναντι στην επιπόλαια
 εκτόνωση της φθηνής αισθηματικής αγωγής και της μίζερης ρητορικής τους.
Photobucket
Αν και όλοι γνωρίζουμε πια, 
πως το παιχνίδι δε το κερδίζουν
 οι φλεγόμενοι σταυροί.


[κείμενο γραμμένο για τη στήληFaceControl του τεύχους 44 της CityUncovered ]

Oct 27, 2008

fACE cONTROL[thE arT oF fallinG aparT*]


Δε ξέρω γιατί αλλά προτιμώ την αποδόμηση των συλλογικών φαντασιώσεων από την έντονη ανάγκη της ύπαρξης μιας ιδεολογικής παντοδυναμίας, το προσωπικό όραμα από τις κοσμογονικές επιθυμίες του συνόλου, το γνήσιο καθρέφτισμα της πραγματικότητας, όσo άσχημη κι αν είναι, από την θαμπή αντανάκλαση του ξεφτισμένου ψέματος.
Η συνειδητοποίηση αρχίζει και κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια, κι αυτό αποτελεί καλό σημάδι. Παρολ' αυτά η Πραγματικότητα αντί να βρίσκει τρόπο να συναντάει τη Κοινότητα αναλώνεται σε μια λογική του αποσπάσματος, χωρίς να μπορεί να δώσει επαρκείς απαντήσεις απέναντι στο παντοδύναμο Εργοστάσιο Παραγωγής Συμβόλων που έχει εγκαθιδρύσει η απέναντι πλευρά.

Δεν αρκούν οι serialικές τηλεοπτικές αναμεταδόσεις τύπου Πολυκατοικίας για να εξωραϊσουν τον gay φαινότυπο έτσι όπως αυτός έχει στερεοτυπικά παρατεθεί από τον τηλεοπτικό μηχανισμό όλα αυτά τα χρόνια. Ψεύτικες διαφοροποιήσεις, φαινομενικές διατυπώσεις, φετιχιστικές εικονογραφήσεις ηταν ενάντια σε κάθε πραγματικότητα, τεμαχίζοντας και ελέγχοντας τηλεοπτικά το εννιαίο νόημα. Κατάσταση που συνεχίζεται ακόμα.

Απ' την άλλη και εμείς οι ίδιοι, παγιδευμένοι ανάμεσα στην εξωτερική μεταμφίεση και την εσωτερική διαδικασία μετατόπισης ευθυνών παίζαμε τους ρόλους μας σαν να μη βρισκόταν η Επιθυμία στο κέντρο του κόσμου, κι αυτός ο κόσμος σαν να μην είχε ανάγκη την απαραίτητη διαδικασία καταμέρισης εσωτερικών και εξωτερικών ,συναισθηματικών και σαρκικών , πνευματικών και υλικών παραγόντων για να σταθεί. Και συνήθως αντιμετωπίζαμε με σαρκασμό και μεμψιμοιρία όποιον μας το υπενθύμιζε.

Αμηχανία λοιπόν στο ακροατήριο, όταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δείχνουν πως δεν προσπαθούν εναγωνίως παρά μόνο για λίγες ακόμα AGBικές σπερματεγχύσεις φροντίζοντας να μας πασάρουν απελευθέρωση με τον μανδύα της ισοκρατημένης απεικόνισης, όταν εκπρόσωποι κομμάτων, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες , επικοινωνιολόγοι μένουν στο βάθρο της συνδικαλιστικής θεώρησης της πραγματικότητας ιδώμένη μέσα από το τεχνοκρατικό φίλτρο της εκάστοτε σέχτας που έχουν αναλάβει να εκπροσωπούν, όταν οι κατέχοντες το προνόμιο του νομοθετείν προσπαθούν εναγωνίως να θέσουν θέμα ηθικών συνηθειών της πλειοψηφίας και με μια σειρά προβών για το πως θα έπρεπε να είναι το έργο, ανεβάζουν την δικιά τους εκδοχή του Συμβιωτικού Έργου, την κυρώνουν από την ολομελειά τους και μας αφήνουν να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες μέσω επιτροπών και ακροατηριών δικαστικών.

Η πρόκληση είναι να ξεπεράσουμε την επικρατούσα λογική του "να το εξετάσουμε πρώτα".
Οι καταστάσεις τρέχουν με τρομακτική ταχύτητα, η πραγματικότητα υποβάλλεται σε ραγδαίο ντουμπλάρισμα και ο τηλεοπτικός παράδεισος με τη κατάλληλη πολιτική
ρύθμιση θα ξαναγυρίσει την υπόθεση στο επίπεδο της μονοτονικής AGB. 
Να γιατί η Εικόνα φοβάται την Διαφοροποίηση.


Εμείς;

[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 43 της CityUncovered ]



Oct 8, 2008

fACE cONTROL [fUck gUilt lEt's gEt lOst*]







[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 42 της CityUncovered ]

Jul 23, 2008

face control [that's the only way*]

Έχτισα τον παραδεισό μου
με τα υλικά της κολασής σου.
[Ντίνος Χριστιανόπουλος -Το κορμί και το σαράκι*]


Photobucket
Αναρωτιέμαι στ' αλήθεια γιατί στα έντυπα του Λαμπράκειου συγκροτήματος η δημοσιογραφική κάλυψη aspects της ομοφυλόφιλης subculture ανατίθεται συνήθως σε άγουρες κορασίδες οι οπoίες αποδίδουν με εκείνο τον χαρδαβέλεια ντοκιμαντερίστικο τρόπο, που λατρεύει ο αρχισυντάκτης τους, ψευδοηθικολογικά ερωτήματα αυτοπεριφρονημένης αδελφής. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου με τον χιτσκοκικό τίτλο "Στις Σκιές του Ζαππείου" στο Bηmαgazino πριν λίγο καιρό σκέφτηκα, αφού με κόπο ξεπέρασα το αδρό ντεκαπάζ των νοικοκυρεμένων υπονοούμενων, πως για τη μεγάλη δημοσιογραφίσια πλειοψηφία, η Αθήνα του ίλιγγου της ηδονής, της αληθινής δράσης, του κολασμένου κατήφορου, των ανεκπλήρωτων επιθυμιών, του μεγαλείου της πτώσης φαντάζει σαν μια ξένη χώρα. Όπως και το -συμβιβασμένο- μέσα τους κτήνος. Μαστουρωμένοι από τη δεοντολογία και τις θεωρίες, υφαίνουν γύρω μας με μαστιγωμένη αυτοπεποίθηση τον ασφυκτικό ιστό της ερεβώδους πληροφόρησης. Μόνη παρηγοριά τους η παραμυθία του
ορθώς κεκοιμημένου δημοσιογραφικού λόγου.
Και λίγος από σφριγηλός και trendy ανθρωπισμός.

Photobucket
Σκέφτομαι πως είναι λυπηρό οτι η ελληνική straight δημοσιογραφία εν ετει 2008 στέκεται είτε με αμηχανία και με δεκάδες ψευτοφροϋδικά σημαινόμενα που βρίθουν στερεοτυπικών αναγνώσεων και macho ένδειας όταν το άρθρο το υπογράφει άνδρας είτε με ανθοντυμένο και λευκορόδινο αποτροπιασμό και κάτι από ένα χαμένο άρωμα αξιοπρέπειας που θυσιάστηκε στο βωμό των αποχαλινωμένων ενστίκτων και της ανέραστης δημοσιογραφίσιας ματιάς όταν η υπογραφή είναι γυναικεία. Όπως στο ατυχέστατο άρθρο της Έφης Μαρίνου με τον παλιομοδίτικα τσοντέ τίτλο "Ρίσκο και ηδονή" της Ελευθεροτυπίας στις 8 Ιουνίου με αφορμή την υπόθεση Νίκου Σεργιανόπουλου. Χιλιοφορεμένα κλισέ περί gay λόμπυ, ναυαγισμένες γενικεύσεις, ατυχείς μυθοποιήσεις συμπεριφορών(you can call me Silver Daddy baby και θα ορίσουμε εκ νέου τον Παράδεισο, don't χολοσκάς), κοινώς ένας ομοφοβικογενής ροζ αχταρμάς με την επίφαση του δημοσιογραφικού beat.
Της κακιάς ώρας.
Photobucket
Πιστεύω πως ο τρόπος με τον οποίο διαβάζουμε, ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε και γράφουμε για το εκάστοτε αντικείμενο έχει πολύ μεγάλη σημασία. Απέναντι στην αγριότητα της ενημέρωσης, στους μίζερους κοινωνιολόγους των δημοσιογραφικών γραφείων, στον straight ορθολογισμό της επικρατούσας οπτικής, στο καταναλωτικό θερμοκήπιο των διαμεσολαβημένων γραφών, στο κύμα της πολιτισμένης βαρβαρότητας, στον σοβαροφανή αναλφηβητισμό της "αντικειμενικής" ματιάς, στη μονότονη υπόμνηση μιας λιγότερο βασανιστικής, υποφερτής, κάπως οικείας πραγματικότητας πρέπει ν' αντιπαραβάλλουμε την τέχνη του Έρωτα. Ο μόνος τρόπος για να σωθεί κάποιος είναι να κάνει έρωτα. Τη στιγμή που θα συμβαίνει αυτό, ο καθένας από εμάς, ενωμένος με τα πράγματα και τη κατάσταση του ερωτικού έργου θα έχει προετοιμάσει το έδαφος έτσι ώστε η ένωση που θα συντελεστεί, θα στείλει την διαμεσολαβημένη πληροφόρηση, τις ανέραστες στατιστικές, τις μαρκετίστικες δημοσκοπήσεις, τα ανούσια στοιχεία, τις προκατελλειμένες διαδικασίες και τις υποκειμενικές μεθόδους στο γκρεμό, εκεί δηλαδή που τους αξίζει.
That's the only way.



[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 38 της CityUncovered ]

Jul 8, 2008

face control[μεχρι να ερθει το ξημερωμα*]

Παρακολουθώ με συγκρατημένη ευχαρίστηση
τις πολιτικές αποκαθηλώσεις των ημερών.
Photobucket
Καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί οι ανέραστοι και ανέστιοι ηθικά πολιτικοί μας θ' αργήσουν πάρα πολύ να ικανοποιήσουν αιτήματα που όχι μόνο έχουν ωριμάσει αλλά εδώ και καιρό έπρεπε να είχαν ενσωματωθεί στη νομοθετική τους agenda. Η άγρια δίψα για την εξουσία και πιο δίπλα τα ευκλεή παραπήγματα της υλιστικής τους κολεξιόν τους εμποδίζουν να καυλώσουν με κάτι άλλο εκτός από την εθνοσωτήρια παραμυθία και τα ολιγαρχικά τους status symbols. Ξέρω πως δεν φταίνε μόνο αυτοί, ο κάθε gay και η κάθε λεσβία ψηφοφόρος, ενήμεροι της κοινωνικής τους θέσης, ενήμεροι των μισθών τους, ενήμεροι των δύσκολων καταστάσεων τις οποίες υπομένουν στα μικροπεριβαλλοντά τους, είχαν αφήσει για πολύ καιρό την άσκηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων να σκονίζεται στον προθάλαμο μιας ψευδεπίγραφης lifestyle ελευθερίας φορώντας τα αιματηρώς αγορασμένα τους D&G και αμελώντας έννοιες όπως πολιτική, συμμετοχή, ορατότητα.

It's never too late.
Photobucket
Στο μεταξύ παρατηρώντας την εξέλιξη της υπόθεσης του Νίκου Σεργιανόπουλου διεπίστωσα πως αυτή η περίφημη έννοια της κοινωνικής ωριμότητας απέναντι στo gay zήτημα και ειδικά σε ολίγον τι πιο dark και περιθωριακές εκφάνσεις του gaysex attitude όπως ήταν αυτή η περίπτωση, δεν ήταν δα και τόσο τραγική από τη πλευρά του απλού κόσμου. Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δαχτυλό μας. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό οικογενειών έχουν έρθει αντιμέτωπες με ομοφυλοφιλικές καταστάσεις και κάθε περίλαμπρο και αρρενωπό μέλος της βιοχημικής φαμίλιας γνωρίζει πως μπορεί να καυλώσει με τα πιο αντίστροφα πράγματα. Οι υποκριτικές συνενοχές, οι τεστοστερονούχες αποσυμπιέσεις, τ' ανήμερα συμπλέγματα δεν έχουν πάψει να ταλαιπωρούν το κοινωνικό σώμα(άλλωστε ο άτυχος Σεργιανόπουλος απ' αυτά υπέφερε), όμως οι άνθρωποι πια έχουν καταλάβει, ειδικά οι νεότεροι, πως το βιαίο ξεχείλισμα της ηδονής δεν είναι θέμα για ενοχικές αυτοπυρπολήσεις.

Aλλά για τολμηρές ανασυνθέσεις.
Photobucket
Οι ανασυνθέσεις όμως δεν είναι κάτι εύκολο. Είναι Σάββατο βράδυ και στην επικράτεια του Sodade ευγενείς συνοδοιπόροι, ηλεκτρισμένα ξαδέρφια της κραιπάλης, βιαστικοί κακομαθημένοι, χαριτωμένα στιλιστικά μειράκια , ερωτοφοβικοί πιόνεροι, συνωστίζονται και επιχειρούν ν' αμβλύνουν τις διαφορές εφευρίσκοντας την περσόνα εκείνη που θα τους κάνει πιο ελκυστικούς , πιο απρόβλεπτους, πιο ψευδαισθητικούς. Θέλουν να απομακρυνθούν εντελώς από τα πενιχρά samplings της εβδομάδας που τελειώνει και αεράτοι να διασχίσουν το stage αποκρούωντας όλα τα υποκοριστικά, όλα τα δυσοίωνα ρεψίματα, όλα τα βραχνά outing, όλες τις πτοημένες μορφές. Τι τους έχει φέρει εδώ άλλωστε; Η δίψα για δράση και κάτι από μιαν ιδέα μυστηρίου. Στο ενδιάμεσο της μουσικής θα βγούν στο κηπάκι με μοιραία χαρά, υπερκινητικοί πανικοβλημένοι πρίγκηπες και θα αισθανθούν βρώμικοι και σιωπηλοί μόλις κοιτάξουν το τεκνό με τη καρδιά μπιφτέκι απέναντι.

Για ν' ανακαλύψουν
-με θλίψη είναι η αλήθεια-
πως δε θέλουν τη συμπόνια κανενός.

Photobucket
Μέχρι να έρθει το ξημέρωμα*



[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 37 της CityUncovered
]

Jun 24, 2008

face control[κοιταμε τ'αστρα και χαμογελαμε*]

Όμορφος κόσμος angelικά πλασμένος,
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
αναφώνησε σαρδόνια η θεία Ευανθία καθώς ο ελεήμων και πανάχραντος Θεός άπλωσε το σκοτάδι του πάνω από τα arrogant τηλεοπτικά στούντιο της ευρύπρωκτης Αθηναϊκής περιφέρειας. Μόλις είχε αντικρύσει στην οθόνη της τη πασίγνωστη πια νήσο της Τήλου και τα γαμήλια τεκταινόμενα των δραστήριων gay ζευγαριών της υπενθύμισαν με τρόπο σαφή πως οι σαρκοφάγες κασμιρολινάτσες των καναλιών, τα στυγνά μιντιακά μετατσόλια,
τα closeted πουστροειδή αργής αναφλέξεως και ταχείας υποκλίσεως
και τα κάθε λογής ψυχοπαίδια αοιδών που αναζητούν σπίτια και Θωμάδες,
απόψε θα κρέμαγαν κατακίτρινες πλερέζες.
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
Στην Τήλο βρόντηξε ο Όλυμπος και άστραψε η Γκιώνα, με τη καλή έννοια πάντα. Ο διπλοφοδραρισμένος με ανεξάντλητα αποθέματα στωϊκότητας και ειλικρινούς ενδιαφέροντος για τ'ανθρώπινα δικαιώματα δήμαρχος Τάσος Αλιφέρης τόλμησε και έκανε πράξη αυτό που η επίσημη πολιτεία κρυπτόμενη πίσω απο μικροκομματικές σκοπιμότητες και ηθικολογικούς δεκαρικούς περί κοινωνικής ωριμότητας δε κάνει τόσο καιρό.
Καιρός να σταματήσει το μισαλλόδοξο στραμπούληγμα, η τραυλή πολιτική γλώσσα,
ο υποκριτικός εσπερινός του straightlooking σκαρπινιού και του
έπους της πολιτικής υποκρισίας των ηθικολόγων πορνοβοσκών.
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
Στη Πλατεία Κλαυθμώνος το Σάββατο 7 Ιουνίου στο Athens Pride Parade η νέα επικυρίαρχη γενιά επιτέλους κατανοήσε πως η ορατότητα θ'αποτελέσει απο δω και πέρα θεμελιακό πεδίο για τις περαιτέρω διεκδικήσεις. Κυβερνογκόθικ αγορίτσια, υπερθετικοί γιαπικοκυριλέδες, ροζουλί sodadiασμένες τρεντοφατσούλες, straightlooking netravers, ευεπίφορα gayακια που κάνανε το πρώτο τους διστακτικό coming out, παλιές καραβάνες, χαμογελαστοί swingers, πιο χαρούμενοι, πιο flexible, πιο αισιόδοξοι, περπατάμε με βήματα δυνατά την ανηφόρα. Το βράδυ, μετά τη πορεία, κάτω από τη glitter φτερούγα των μουσικών συμμετοχών, χορεύουμε, φλερτάρουμε, θυμόμαστε, κοιτάζουμε τ'αστρα που συστρέφονται και χαμογελάμε. Κάτι έχει αλλάξει και το νιώθουμε όλοι.
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
Δεν το νιώθει όμως ο Υπουργός Δικαιοσύνης(?) Κώστας Χατζηγάκης που στη Κυβερνητική επιτροπή της Βουλής συνέχισε τη γνωστή ρότα που έχει απέναντι στο ζήτημα του Σύμφωνου Συμβίωσης. Η εισηγησή του την οποία και τελικά ενέκρινε, ομόφωνα, η επιτροπή δεν περιλαμβάνει ρυθμίσεις για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Ευκαιρίας δοθείσης δήλωσε πως επιδιωξή του ήταν η απόλυτη συστοιχία γάμου και συμφώνου.
Τι π-οιητική πτώση! Ο σεβάσμιος χατζηγάκειος συστοιχιστής αρνείται πως ο κάθε gay πολίτης αυτής της χώρας μπορεί και πρέπει ν' απολαμβάνει των ίδιων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η ετεροφυλόφιλη πλειοψηφία εξασφαλίζει πολύ πιο εύκολα, συνεχίζοντας τις αποτυχημένες πολιτικές αλχημείες. Ραντεβού στους δρόμους λοιπόν!
PhotobucketPhotobucketPhotobucket
Μετά από όλα αυτά ο ερχομός της αειθαλούς Madonna στην Ελλάδα μόνο ανακουφιστικά μπορεί να προσμετρηθεί. Ραντεβού το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου και στο Ο.Α.Κ.Α.!




[κείμενο γραμμένο για τη στήλη FaceControl του τεύχους 36 της CityUncovered ]