Ο Λεωνίδας Χρηστάκης υπήρξε φανατικός εχθρός της παγιωμένης νόρμας, ενδορρηκτικός μετασχηματιστής τάσεων και ρευμάτων, αυτοκριτικός αυτόνομος, ένα είδος σαρκαστικής αλογόμυγας της υπέρτατα κονφορμιστικής ελληνικής διανόησης, που προκαλούσε ανεξέλεγκτη αποστροφή στις απανταχού "μαργκεριτοντιράς" των αθηναϊκών κύκλων.
Θυμάμαι το καλοκαίρι του 1995, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας στη Μυτιλήνη πόσο απόλαυσα τις αφηγήσεις του βιβλίου του Ο Κύριος Αθήναι. Στήνοντας συνεχώς ένα πολύπλοκο και αυτοναιρούμενο ντοκυμαντέρ του εαυτού του, φυλάκισε ανάμεσα στις γραμμές του όλους τους ανεπίληπτους πορτοκαλανθούς του αθηναϊκού zeitgeist που λίγο μετά τη χούντα και στις αρχές της μεταπολίτευσης ξεκινούσαν την συστηματοποίηση της μεταμφιεσής τους.
Όπως και να έχει, ο κύριος(sic) Λεωνίδας μαζί με τον Ηλία Πετρόπουλο και τον Μιχάλη Κατσαρό, μίλησαν από την αρχή μέχρι το τέλος με τον τρόπο και την ιδιοσυγκρασία της εσωτερικής έκ-ρηξης. Και αυτό, στο ταξινομημένο πτώμα της Ελληνικής Ιδέας έχει ασφαλώς τη σημασία του.
Οι υπόλοιποι ας (ξανά)ανακαλύψουμε το δρόμο μας.
Ο Λεωνίδας Χρηστάκης διαβάζει Νάνο Βαλαωρίτη
"Η χώρα μου δεν είναι η χώρα των ποιητών" (Sign O' the Times edit)
"Η χώρα μου δεν είναι η χώρα των ποιητών" (Sign O' the Times edit)


